RAHYAFT

2011-12-25T13:54:00.000-08:00

Gheimé Polo
قیمه پلو

Azadeh
My grandmother’s was a legend. My mom’s and my aunts’ were decent, but couldn’t compare with grandma’s. King of beef stews, it’s cooked with yellow lentils and a mysterious sauce whose make up escapes me to this day, and when it’s all ready to be served with saffron rice, grandma tops it up with homemade fries. Fries, yes, it’s found its way into or rather unto a very traditional Iranian meal.

But it’s not the image of grandma’s spacious living room, nor herself, bent over numerous pots in the kitchen that suddenly took hold of me, when the scent of the store-bought Gheimé Polo rose from the aluminium container. It was the image of blood, of tall women in black tchadors, of incessant and suffocating cries and weeping.

In the excruciating summer heat of Tehran, as the air heavy with pollution mimics Karbala’s desert, and tall cement walls give life to images of bloodied martyrs, it’s not difficult to relive the death of Imam Hossein and his 72 disciples back in the 7th century. Ordinarily empty mosque yards are filled with people dressed in dark, with darkness in the eyes, in their voices and even in the way they move. Wide black curtains divide the space between men’s and women’s quarters, but everything and everyone mixes in the sweeping wave of weeping that effaces all individuality. Ô, thou, fierce and victorious force of mourning!

I remember thirst, I remember constant search for yet another cup of water. And I remember long queues for Gheimé Polo distributed by mosques and other “benefactors”, because, of course, mourning is inseparable from pity, poverty, and delicious Gheimé Polo.

2011-12-20T16:00:00.000-08:00

The year 2011
marks the end of
the End of History

http://roarmag.org/2011/10/the-year-2011-marks-the-end-of-the-end-of-history/
by Jérôme E. Roos
on October 23, 2011

When the system forces ordinary people to become revolutionaries, you know you’re no longer at the End of History. You’re at the very edge of it.
The Tunisian and Egyptian Revolutions. The Arab Spring. The looming Greek default. The increasingly likely breakup of the eurozone. The second coming of the global financial crisis. The return with a vengeance of the systemic critique of capitalism. The resounding worldwide call for real democracy. The dramatic rallies against austerity, inequality and neoliberalism in Spain, Greece, Chile and Israel. The riots in Athens, London and Rome. The occupation of Wall Street and the spreading of the movement throughout the US. The mass protests by millions of people in 1,000 cities and 80 countries on October 15. Even the death of Muammar Gaddafi.
The Tunisian and Egyptian Revolutions, The Arab Spring, The looming Greek default, The increasingly likely breakup of the euro zone. The second coming of the global financial crisis, The return with a vengeance of the systemic critique of capitalism, The resounding worldwide call for real democracy, The dramatic rallies against austerity, inequality and neoliberalism in Spain, Greece, Chile and Israel. The riots in Athens, London and Rome. The occupation of Wall Street and the spreading of the movement throughout the US. The mass protests by millions of people in 1,000 cities and 80 countries on October 15. Even the death of Muammar Gaddafi.
All of it points in the direction of a simple but unmistakable truth: 2011 marks the End of the End of History. Beyond the flat horizon of liberal democracy and global capitalism, the events of this year have not only opened up a whole new chapter in the unfolding saga of mankind, but they have laid the very foundation for an endless procession of chapters beyond that. What is being shattered is not so much the democratic capitalist system as such, but rather the Utopian belief that this system is the only way to organize social life in the eternal pursuit of freedom, equality and happiness.
Almost twenty years ago, following the total collapse of the Soviet Union and the final discrediting of state communism, the American political scientist Francis Fukuyama conjectured that “we may be witnessing … not just the end of the Cold War, or the passing of a particular period of post-war history, but the end of history as such: that is, the end point of mankind’s ideological evolution and the universalization of Western liberal democracy as the final form of human government.” Two decades after the publication of The End of History and the Last Man, Fukuyama’s thesis seems more shaky than ever before.
This is not to repeat the endless Leftist cliché that neoliberalism is dead — as Slavoj Žižek pointed out, the ideology already died two deaths, first as tragedy following the 9/11 terror attacks, and then as farce following the global financial collapse of 2008 — but rather to point out that neoliberalism as such has finally been revealed for what it always already was: a zombie ideology wrapped around the face of humanity, just like Matt Taibbi’s famous vampire squid, “relentlessly jamming its blood funnel into anything that smells like money.”

The Neoliberal Emperor
Has No Clothes
While 2001 and 2008 marked, respectively, the political and economic deaths of neoliberalism, 2011 marks the End of the End of History. For it is only now becoming clear to the people of the world that, for the past twenty years, we have simply been living a lie. Indeed, the implicit popular consent that once legitimized democratic capitalism now appears to be coming unraveled faster than the financial Ponzi scheme that sustained the illusion of its moral superiority. After twenty years of stagnant wages, rapidly growing inequality, rampant youth unemployment and widespread social alienation, the bursting of the global credit bubble has finally laid bare the naked essence of the system.
Democratic free-market capitalism is not what we were told it was: as recent years have amply demonstrated, it is neither free nor democratic. Wars have been waged in the name of Big Oil despite overwhelming popular opposition. Tax cuts have been made in the name of Big Money despite an overwhelming budget deficit. And now, failing banks are being rescued and draconian budget cuts pushed through in the name of Big Finance, despite both overwhelming popular opposition and incontrovertible evidence that it is only making the deficit worse. The system has ceased to make sense. Its internal contradictions are eating it up from within. And humanity is finally waking up to this reality.
So today, an entire generation of young people, deprived of hope and opportunity, is rising up to contest the absurd notion that this disastrous state of affairs somehow constitute the culmination of “mankind’s ideological evolution.” Is this really the best we can do? Is this the Utopian world order that Fukuyama envisioned when he decried the eternal victory of liberal democracy and global capitalism over its invisible enemies? With failing banks, bankrupt states and runaway private debt, Fukuyama’s ideal world has certainly started to look a lot more bland now that the credit-fueled consumption spree that underpined it has crashed headlong into its own inevitable finality.
The magic is gone. The spell is broken. And what the people of the world are trying to make clear to those in power is that we know. We know that the system is rotten at the core. We know that its alleged successes do not hold up to scrutiny. We know that most of its grand achievements — from global capital markets to the European single currency — were built on financial and institutional quicksand. And we know the whole damn thing is about to collapse like a house of cards. From Tahrir to Times Square, from Madrid to Madison, from Santiago to Syntagma, we know that the neoliberal emperor has no clothes.

Gaddafi and Fukuyama:
On the Wrong Side of History
One of the most graphic portrayals of the end of the End of History is the bloody demise of Muammar Gaddafi. While skeptics are entirely right to be disgusted by NATO’s imperial campaign in Libya, many on the Left still fail to see the enormous symbolism behind the fall of the Brother Leader. Gaddafi, in a way, was the ultimate embodiment of the End of History. Having come to power as a pan-Arab socialist revolutionary in the late 1960s, he ended up as one of the world’s most successful capitalists. While he continued to rhetorically lament the evils of Western imperialism, he appeared more than willing to offer his country’s spoils to the same neo-colonial powers he so avidly derided.
According to a 2008 report in the Financial Times, Gaddafi “extolled the virtues of capitalist reforms”. Treating Libya like his family business, he cozied up to Big Oil, doling out lucrative contracts to Western corporations like Eni and Shell. He then let the profits accumulate into his privately-owned “sovereign” wealth fund while enlisting Wall Street to recycle this capital surplus for additional profit. In the process, while the Libyan people remained crippled by chronic underdevelopment, Gaddafi siphoned $168 billion of the nation’s riches abroad. No wonder the West was suddenly so happy to be his friend.
Yet what is most revealing about Gaddafi is not his sudden conversion from socialist liberator to capitalist oppressor, nor his close ties with the neoliberal establishment of the West. What is most telling is his personal connection with Francis Fukuyama. Back in 2006-’08, Fukuyama was part of a select group of world-leading intellectuals who were enlisted — and generously paid — by the Monitor Group, a US-based PR firm advised by former MI6 and CIA directors, to help polish Gaddafi’s image in the West as part of a massive charm offensive designed to help legitimize Libya’s foray into the End of History. According to secret documents leaked by former Libyan officials, “Fukuyama made two visits to Libya (14-17 August 2006 and 12-14 January 2007).”
He delivered a lecture at the Greek Book Centre in Tripoli and taught a class on Libya at Johns Hopkins University. He also offered a lecture, entitled “My Conversations with the Leader”, which marked “the first time that The Green Book has been required reading for students at one of the leading public policy schools in the world.” Apparently, not just us, but Fukuyama himself believed Gaddafi to be the embodiment of the End of History. His overthrow, therefore, even if it would never have succeeded without the military might of the imperial West, completely undermines Fukuyama’s thesis. After all, if we had truly arrived at the End of History, how could the author of this thesis so blatantly end up on the wrong side of History himself?

The Collapse of the Eurozone
as the End of the End
But Gaddafi was not Fukuyama’s only historical “mistake”. In response to allegations that the End of History was a purely Americentric argument, Fukuyama in 2007 wrote an article for the Guardian retroactively claiming that “The End of History was never linked to a specifically American model of social or political organisation … I believe that the European Union more accurately reflects what the world will look like at the end of history than the contemporary United States.” Judging from the fate of the European Union, it turns out that Fukuyama, ironically, ended up being right in the wrong way.
As the New York Times wrote the other day, “the euro was a political project meant to unite Europe after the Soviet collapse in a sphere of collective prosperity that would lead to greater federalism. Instead, the euro seems to be pulling Europe apart … [t]here is a tension in the political system and doubt about democratic institutions that we have not experienced since the fall of the Soviet Union.” Europe’s deep economic integration, fully in line with the End of History philosophy, produced a situation so crisis-ridden that the future of the world economy now hinges on the fate of a single EU member state — one that only makes up 2 percent of the Union’s total GDP: Greece.
But Greece is only the canary in the coalmine. It is a symptom, not the cause, of Europe’s crisis. When Greece default, it will only be a matter of time before investors lose faith in Italy and Spain. Both are considered too big to fail — but also too big to bail. The European rescue fund is not big enough to save them, and Germany and France are stuck in a deadlock over how to enlarge it. At the same time, Europe’s insolvent banking system is on the verge of collapse. A Greek defaults will tip countless banks into bankruptcy, forcing the governments of the core to dole out massive bailouts once again. This, in turn, will further aggravate their sovereign debt levels and hence their credit ratings, bringing the “Greek” debt crisis right into the very heartland of European capitalism.
The bottomline, in other words, is that there is no easy way out of this crisis – not even the oft-lauded Eurobonds, as Martin Wolf recently pointed out for the Financial Times. The euro, that grand elite project that was meant to be the very pinnacle of European integration, is faltering. In the process, the EU’s post-ideological technocratic institutions have lost the last shreds of legitimacy they had left. The edifice is falling apart, and frankly speaking, our leaders do not even have a clue what to do about it. Europe’s crisis, at the end of the day, is the world’s crisis. And it is far from a merely economic one: at rock bottom, we are facing what Joseph Stiglitz has called the ideological crisis of capitalism. This is obviously a far cry from the “end point of mankind’s ideological evolution”.

The Crisis of Capitalism
and the Return of the Repressed
It is no surprise, therefore, that 2011 has seen the comeback — with a vengeance — of the systemic critique of capitalism. In recent weeks, leading free-market publications like the Wall Street Journal, the Financial Times, Business Insider and Fortune have all admitted that Karl Marx might actually have been right about capitalism’s tendency to self-destruct. The reason for this sudden revival of the Marxian critique of political economy is twofold: first, the dawning realization among elites that we are about to spiral into another Great Depression. And second, the systematic repression of the radical imagination that Fukuyama’s post-ideological world brought about.
In this respect, a direct line can be drawn from Margaret Thatcher’s conversation-killing slogan, “there is no alternative“, to the neoliberal policy response to the financial crisis. While the bankers have been doling out record bonuses, the rest of the population is being told that there simply is no alternative to draconian austerity measures. The ideological narrative is the same everywhere: “we’re all in this together; we all need to tighten our belts,” but the implicit message is really: “do not dare to imagine an alternative.” Yet as Matt Taibbi recently pointed out, a tiny 0.1 percent tax on all trades in stocks and bonds and a 0.01 percent tax on all trades of derivative could pay for the entire US bailouts, rendering much the “necessary” belt-tightening unnecessary. That is a credible alternative right there. Why is it not being discussed

Back in 2009, Fukuyama published an article in Newsweek with the triumphant title “History is still over“, in which he asserted that, despite the fact that “the crisis began on Wall Street – the heart of global capitalism — … the legitimacy of the global system may have been bruised, [but] it did not break.” Fast-forward two years and witness the burning streets of London, Rome and Athens; the peaceful occupation of Wall Street, Puerta del Sol, Syntagma, and hundreds of other squares around the world; the unprecedented global day of action on October 15, with protests in almost 1,000 cities in over 80 countries. Witness the anger. The frustration, The indignation. It is here. The legitimacy is breaking. Fukuyama, it appears, was cheering just a wee bit too soon.
In a Freudian sense, we are witnessing the return of the repressed. If you tell people for two decades that there is no alternative to the world in which they live, and if in the meantime you take away their income, their rights, their public services, and their last-remaining shreds of dignity, you can expect that psychological repression of revolutionary potential to come out in some other form sooner or later. If you repress the coherent emancipatory ideology of the masses, as the End of History was meant to do, you literally end up with the incoherent and a-political London riots. In this respect, the most important thing the Tunisian and Egyptian revolutions could have done was to help remind humanity that there actually is an alternative to the status quo — that there does exist some “outside” to unfettered global capitalism.

The Rise of the Indignant
and the Crisis of Democracy
The Arab revolutions embolden the alienated youth of Europe and America to start dreaming again, to reclaim their radical imagination in the face of one of the greatest legitimating crises in the history of liberal democracy. As a critical consciousness makes its way back into the mainstream discourse, the cultural hegemony of neoliberalism finds itself under threat anew. The first signs of this emergent critical consciousness began to appear in Madrid on May 15. A few days later, the BBC reported that an Egypt-style rally was growing in Spain. Over the next couple of weeks, hundreds of thousands of people from all walks of life rallied on a nightly basis around the country as the indignados movement spread throughout Europe.
On September 17, the Spanish 15-M movement culminated into a global day of action against the banks and the occupation of Wall Street, called for by the Canadian anti- consumerist magazine Adbusters. The Wall Street protest subsequently helped catathe next global day of action, called for by the Spanish protesters on October 15. Under the common banner “united for global change”, the worldwide resistance grew to truly unprecedented proportions, with simultaneous protests taking place in 1,000 cities in over 80 countries. With his naive declaration that “the legitimacy of the global system did not break,” Fukuyama once again finds himself on the wrong side of history.
After all, if liberal democracy is really the culmination of human ideological evolution, how come millions of people are taking to the streets all over the world demanding something different? If representativedemocracy is the very pinnacle, why are these young people chanting “they do not represent us!”, and why do they cry out for a real democracy instead? As the massive movements in Israel and Chile demonstrate, the phenomenon cannot be reduced to the crisis alone, for even their booming economies could not stop the tide of indignation from flooding into its streets. In truth, the problem runs much deeper. As the indignados like to chant, “it’s not the crisis, it’s the system.”
Zygmunt Bauman put his finger on the crux of the problem: while politics has remained national, power has all but evaporated into global flows. Technological change and neoliberal reforms have conspired to create a situation where democratically elected governments no longer have the power to transform their promises into policies . We end up with a situation where voting is no longer about what policies our governments should put into practice, but rather about who should put into practice the policies demanded by the financial sector. To call that democracy seems preposterous . The rise of the indignant is nothing but the collective realization that liberal representative democracy, under the conditions of deep economic integration, is not really liberal or representative at all. The End of History, rather than solidifying democracy as the final form of human government, has completely undermined it.

The Edge of History
and the Return of
Contentious Politics
The End of the End of History is not the same as the end of neoliberalism. As we saw before, zombie ideologies have their way of roaming about beyond their expiry date. As long as there are capitalists (or wanna-be capitalists), there will always be one form or another of capitalist philosophy. The End of the End of History is not so much about eradicating capitalism’s individualist worldview, which is impossible without resorting to the type of repressive state tactics we are trying to overcome, as it is about the return of contentious politics as the defining feature of social life. In other words, the End of the End of History is not so much about overcoming political struggle as about the realization that we can, by definition, never overcome political struggle. As long as there is injustice, there will be struggle — and since there will always be injustice, there will always be struggle.
The End of History, therefore, is neither possible nor desirable. The longing for a final stage of institutional and ideological development, in which disagreement and conflict have been banished from the realm of social reality, is either purely totalitarian or purely Utopian. While certain Utopian longings may inspire us to soar to ever greater heights as a species, we always have to remember that no social order is given forever. Our Utopia must forever remain the spiritual desire that propels us to action, but we have to embrace the fact that it can never become a reality. History simply never ends. As the neo-Gramscian scholar Stephen Gill put it, “history is always in the making, in a complex and dialectical interplay between agency, structure, consciousness and action.” Or, as Subcomandante Marcos worded it slightly more poetically, “the struggle is like a circle: you can start anywhere, but it never stops.”
In an excellent op-ed in the Guardian the other day, Jonathan Jones looked at a picture of Occupy Wall Street and makes a striking observation:
This is a photograph of a turning point in history, not because the Occupy movement will necessarily succeed (whatever success might be) but because it has revealed the profoundly new possibilities of debate in a world that so recently seemed to agree about economic fundamentals. Occupy Wall Street and the global movement it is inspiring may yet prove to be an effective call for change, or a flash in the pan. That is not the point. Nor does it even matter if the protest is right or wrong. What matters is that unfettered capitalism, a force for economic dynamism that seemed unassailable, beyond reproach or reform, a monster we learned to be grateful for, suddenly finds its ugliness widely commented on, exposed among the lights of Times Square. The emperor of economics has no clothes.
“This is an unbelievable moment,” he continues. “Pinch yourself.” For 2011, with all its crises and revolutions, marks what Slavoj Žižek, in his speech in Zuccotti Park, called “the awakening from a dream that is turning into a nightmare.” It marks the return of contentious politics. And, as such, it marks the End of the End of History. Not that History ever stopped — we just got confused for a while by the collapse of capitalism’s arch-nemesis, and thought it did. But the fact that History is still in-the-making is being captured in newspapers headlines, in powerful photographs, and in the words of a simple middle-class lady in Greece during the 48-hour strike of October: “I have never been a leftist,” she said, “but they’ve pushed us to become extremists.” When the system forces ordinary people to become revolutionaries, you know you’re no longer at the End of History. You’re at the very edge of it.

2011-12-12T13:05:00.000-08:00

About Zahra’s Paradise

So a Persian writer, an Arab artist and a Jewish editor walk into a room…
Sounds like the beginning of a bad joke. Actually, that’s something like the start of this unusual editorial adventure, the first of its kind. Here for your reading pleasure is an online, serial webcomic in English, Farsi, Arabic, French, Italian, Spanish, and Dutch—with more joining on the horizon. First Second books proudly presents Zahra’s Paradise by Amir and Khalil, together with Casterman in French and Dutch, Rizzoli Lizard in Italian, and Norma Editorial in Spanish.
Set in the aftermath of Iran’s fraudulent elections of 2009, Zahra’s Paradise is the fictional story of the search for Mehdi, a young protestor who has disappeared in the Islamic Republic’s gulags.

Mehdi has vanished in an extrajudicial twilight zone where habeas corpus is suspended. What stops his memory from being obliterated is not the law. It is the grit and guts of a mother who refuses to surrender her son to fate and the tenacity of a brother—a blogger—who fuses culture and technology to explore and explode absence: the void in which Mehdi has vanished.

Zahra’s Paradise weaves together a composite of real people and events. As the world witnessed what could no longer be kept from view, through YouTube videos, on Twitter and in blogs, so this story came to be and had to be told.The author Amir is an Iranian-American human rights activist, journalist and documentary filmmaker. He has lived and worked in the United States, Canada, Europe and Afghanistan. His essays and articles have appeared far and wide in the press.Khalil’s work as a fine artist has been much praised. He sculpts and creates ceramics and has been cartooning since he was very young. Zahra’s Paradise is his first graphic novel.
Amir and Khalil have long dreamed up projects together, but Zahra’s Paradise draws on their talents as though they’ve been preparing for it all their lives—and through it, they answer the calling of their times.

The authors have chosen anonymity for obvious political reasons.

[The writer Amir and the artist Khalil (both have chosen anonymity for political reasons) began publishing the webcomic Zahra’s Paradise online in February 2010. This week, First Second Books will publish Zahra’s Paradise as a graphic novel. Jadaliyya interviewed Amir and Khalil on the occasion of the book’s publication.]

See Zahra’s Paradise offical site:
http://www.zahrasparadise.com/lang/en/about

and Inteview with the writer and artist, and two parts of animated book by Jadaliyya جدلیّه

http://www.jadaliyya.com/pages/index/2607/zahras-paradise_an-interview-with-amir-and-khalil

http://www.jadaliyya.com/pages/index/2679/zahras-paradise_part-two--

2011-11-20T10:10:00.000-08:00

A History of Change II:
the Question of Cities
Occupy Vancouver Blog
November 17,
Steve Collis
http://occupyvancouvermedia.com/2011/11/19/a-history-of-change-ii-the-question-of-cities/#comments
November 17, as perhaps as many as 30,000 people marched through downtown NYC in support of OWS, here in Vancouver (as in many North American cities) a smaller group marched from the VAG along Georgia Street to the Royal Centre building, where Brookfield Properties have second-floor offices. Brookfield, as many now know, “own” Zuccotti Park, the once-and-future home of OWS in lower Manhattan; they, along with other members of the corporate 1%, pressured billionaire mayor Michael Bloomberg to evict OWS this past Tuesday morning.

In Vancouver, we tried to bring the fight to Brookfield.
This one’s for you, OWS: our sign on the security desk of the Royal Centre.

Brookfield places the issue of the Occupy Movement in an interesting light: a Canadian-based company, “one of North America’s largest commercial real estate companies,” as their website trumpets, one of whose “holdings” became the epicenter of, first, a local act of civil disobedience in NYC, and second, of a global movement for social, economic, and political change. Thus far, the Occupy Movement has been characterized by this duality: it is a movement of particular cities, particular urban “public” spaces, and it is a movement of the global city, writ large.

“Occupy represents not just the taking of space in our cities, but reclaiming the terms of debate in wider society. As the placard at Occupy Wall Street says ‘Apathy is dead.’ This tiny slice of pavement is a catalyst for argument….” (Hannah Borna & Alistair Alexander, The Guardian, November 15).

I can understand why the Occupy Movement is centered upon the struggle for public space in city centers—why the city is, in many ways, its focus (cities are, after all, the centers of accumulation and financial trading in capitalism). What is more puzzling is why the debate about the Occupy Movement has been “contained” (by state and media apparatuses) at the level of the city (rather than, say, the level of the Province/State or nation). Noticed any commentary on the movement from those levels of government? Me neither. The silence is telling.

Containing the “public” debate about the Occupy Movement at the civic level allows officials to approach it as a mere question of public “health and safety” and “sanitation” (the grounds civic governments have most commonly cited for the removal of occupations). It reduces the occupations to the level of mere zoning and by-laws—as though it’s just another permit decision along the lines of parades and public sporting celebrations (note the discussion, here in Vancouver, whether the occupation can legitimately displace the Santa Clause Parade, or what effect it will have on Grey Cup celebrations, as though they are comparable spectacles!).
Brookfield enters the issue here too: as a commercial real estate developer, their main interaction with governments is at the level of the city (building permits etc.). But again, hiding behind mere “locality” here is the issue of the global city: Brookfield is active in the contemporary city writ large, Vancouver, Toronto, NYC and beyond—wherever capital is accumulated through property speculation. It builds the spaces the corporate 1% inhabits, and profits along with them.

If higher levels of government entered the debate about the occupations, they would thereby acknowledge that the movement is in fact a provincial/state or national issue. It would take its place beside other “big” issues states have to deal with. It would no longer be a mere question of “health and safety,” but a question necessarily about the very “state of the union.”

But something else is revealed here: the redundancy of those higher levels of government. New, proto-national and transnational “governments” are being given expression in the Occupy Movement as mayors and police forces enter into inter-city discussions about how to deal with the multitudinous occupations (as Oakland mayor Jean Quan recently revealed), just as the Occupy Movement itself has inter-city committees sharing information and organizing expressions of solidarity between cities.

What does all this tell us? It’s probably still too early to tell for sure, and I would love to hear others’ thoughts (once again, this is an issue I will return to in a future blog), but it suggests two, probably fairly obvious, points of entry for further thought.

First, in terms of the “federated” structure of civic governments, it’s clear that the task of enforcing the compliance of the 99% with the dictates of the 1% is demanding the coordination of policing at a level, and in a way, we have not really seen before in North America. Police tactics have been increasingly “paramilitarized,” and we are increasingly staring in the face of a coordinated global “state police” (and police state) whose main focus is going to be dealing with civil disobedience.

Second, in terms of the Occupy Movement itself, resistance and civil disobedience is similarly taking on a decentered, “federated” structure where tactics and resources are shared and expressions of intra-city solidarity are as important as inner city ones. This is, in part, to say that if civic governments and police forces can “federate” to coordinate their activities, then so can and do the various occupations—both of them, note, operating outside the sphere of the normal centralized state apparatus.

Another way of putting this: at the level of civic governments, the state’s dirty work is being downloaded and outsourced (as it almost always is); at the level of the occupations, well, this is a revolution—we are building the new society in the shell of the old. That shell is resounding increasingly hollow, as it throws more and more police into the echoing streets.

We are indeed “occupying everywhere.” But the fact that those “everywheres” are particular cities is crucial—because the city is where we gather to debate what is and is not a just society. And this debate is not simply a matter of elections (Oh Vancouver, this day of our own civic election): it’s a matter of a return to where the real “demand for justice” is made—in the agora. I’ll end with this quotation, to which I will return in my next post:

“The concept of the city is oriented towards the question of justice. It is intended to be modeled on the kind of operations that actors engage in during disputes with one another, when they are faced with a demand for justification. This demand for justification is inextricably linked to the possibility of critique. The justification is necessary to back up the critique, or to answer it when it condemns the unjust character of some specific situation” (Boltanski & Chiapello, The New Spirit of Capitalism 22)

—Steve Collis

See Occupy Vancouver Media Nov. 20, 21 and 22
for "HISTORY OF CHANGE III" and "OUR END IS OUR BEGINNING"
AT:
http://occupyvancouvermedia.com/

2011-11-18T13:22:00.000-08:00

Occupy Vancouver
Issues Challenge
to Municipal Elections Candidates
Regarding Campaign Contributions

Occupy Vancouver, Unceded Coast Salish Territory,
November 13, 2011 –
http://www.occupyvancouver.com/index.php?page=5

Occupy Vancouver has send letters to all municipal candidates challenging them to immediately reveal the sources and amounts of all campaign donations greater than $100, including any money collected outside the elections cycle by 11:59pm Thursday, November 17, or face the music on Election Day.

Occupy Vancouver's General Assembly
condemns the influence of corporate money
on Vancouver's elections and municipal decision-making.

“Corporations are effectively buying elections," says Eric Hamilton-Smith, a protester and organizer at Occupy Vancouver, "As a result of this influence, elected officials tend to create policies that benefit their financiers’ interests rather than the interests of the people who elect them into office. This is particularly problematic here in Vancouver, where big developers have contributed to an affordable housing crisis.”
According to Tristan Markle, author for The Mainlander and Occupy Vancouver organizer, “The big developers need prices to stay high in order to ensure maximum profits. To protect these donors, the NPA and Vision will go to great lengths to maintain the unaffordable status quo.”
According to data from the Vancouver Sun, the lion's share of campaign contributions received by both the Non-Partisan Association (NPA) and Vision Vancouver come from big developers. In 2008, approximately two-thirds of campaign money raised by Vision Vancouver was from corporations, including half a million from developers. The NPA also raised half a million from developers that same year.
At the November 13th 2011 General Assembly, Occupiers agreed by consensus to the following two proposals:
1. Removal of the influence of corporate contributions from municipal elections so that citizens—not corporations—are put at the forefront in municipal decision-making.
In order to achieve this, Occupiers suggest the following reforms: • Establish limits on the amount of money candidates can spend while campaigning • Establish limits on the amount of money any one person can donate to a candidate or political party • Prohibit corporations and other entities from donating money to election campaigns • Prohibit donations from non-BC residents
2. Establishment of real transparency in municipal campaign finance by requiring candidates and parties to reveal their donors and amounts before, not long after an election is over as is current practice. Occupy Vancouver is giving all candidates until 11:59pm Thursday, November 17th to make their campaign contributions publicly available online or be held to account by voters on

NPA, Vision and COPE
Have Failed
to Disclose
Campaign Contribution Sources -
'Occupy the Parties!'
Occupy Vancouver Says NPA, Vision and COPE Have Failed to Disclose Campaign Contribution Sources; Will ‘Occupy on the Parties’ at 4:00pm Friday Nov 18. Occupy Vancouver, Unceded Coast Salish Territory, Vancouver, November 17, 2011 — On Sunday, November 13th, Occupy Vancouver issued a challenge to municipal candidates to disclose the source of all contributions greater than $100 by 11:59pm Thursday, November 17, or be held to account by voters on Election Day. The deadline has now past and Occupy Vancouver has received full disclosure of campaign contributions from many candidates and parties including Mayoral candidate Randy Helton and his party—Neighborhoods for Sustainable Vancouver (NSV), Adriane Carr from the Green Party, and from nearly every independent candidate including Mayoral candidates Gerry McGuire and Darryl Zimmerman, city council candidates Dr. Chris Shaw, Lauren Gill, Grant Fraser, Ian Gregson, Michael Dharni, and Amy Fox. Parties and candidates who have failed to provide the information requested by Occupy Vancouver include Vision Vancouver, Non-Partisan Association (NPA), and the Coalition of Progressive Electors (COPE). Occupy Vancouver's General Assembly condemns the influence of corporate money on Vancouver's elections and municipal decision-making, which motivates elected officials to create policies that benefit their financiers’ interests rather than the interests of the people who elect them. The Assembly calls on all municipal elections candidates to support the immediate elimination of corporate contributions and the establishment of transparency in municipal elections. The Assembly also calls on the provincial government to immediately establish legislation to limit campaign contributions, and to ensure real transparency in municipal campaign finance by requiring candidates and parties to reveal their donors and contribution amounts before elections, instead of months after elections, as is the current practice. On Friday November 18th at 4:00pm, Occupy Vancouver will march to call attention to parties and candidates who failed to comply with the request for financial disclosure, and to voice the condemnation of corporate money in municipal elections and decision-making. ### If you would like more information or would like to schedule an interview, please contact:

Cmmunications Committee,
Occupy Vancouver
communications@occupyvancouver.com

2011-11-13T10:57:00.000-08:00

Asia-Pacific
Economic Cooperation
(APEC)
World Leaders Dinner
Gets Occupied

Yes Lab blog
http://www.yeslab.org/APEC

APEC World Leaders Dinner Gets Occupied Within secure zone, musician sings on behalf of the many.
Honolulu - A change in the programmed entertainment at last night's Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) gala left a few world leaders slack-jawed, though most seemed not to notice that anything was amiss.
During the gala dinner, renowned Hawaiian guitarist Makana, who performed at the White House in 2009, opened his suit jacket to reveal a home-made “Occupy with Aloha” T-shirt. Then, instead of playing the expected instrumental background music, he spent almost 45 minutes repeatedly singing his protest ballad released earlier that day. The ballad, called “We Are the Many,” includes lines such as “The lobbyists at Washington do gnaw.... And until they are purged, we won't withdraw,” and ends with the refrain:
“We'll occupy the streets,

we'll occupy the courts,

we'll occupy the offices of you,

till you do the bidding of the many, not the few.”
Those who could hear Makana’s message included Presidents Barack Obama of the United States of America, Hu Jintao of China, Susilo Bambang Yudhoyono of Indonesia, Prime Minister Stephen Harper of Canada, and over a dozen other heads of state.
“At first, I was worried about playing ‘We Are The Many,’” said Makana. “But I found it odd that I was afraid to sing a song I’d written, especially since I'd written it with these people in mind.”

The gala was the most secure event of the summit. It was held inside the Hale Koa hotel, a 72-acre facility owned and controlled by the US Defense Department; the site was fortified with an additional three miles of fencing constructed solely for the APEC summit.
Makana was surprised that no one objected to him playing the overtly critical song. “I just kept doing different versions,” he said. “I must’ve repeated ‘the bidding of the many, not the few’ at least 50 times, like a mantra. It was surreal and sobering.”
Makana’s new song is inspired by the Occupy Wall Street movement, which has taken root in cities worldwide. Last Saturday, eight protesters were arrested when they refused to leave the Occupy Honolulu encampment at Thomas Square Park. Occupy Honolulu has joined other groups, including Moana Nui, to protest the APEC meeting, and while Makana performed, hundreds of people protested outside.

After facing large-scale protests in South Korea, Australia, Peru, and Japan, APEC moved this year's event to Hawaii, the most isolated piece of land on earth. In preparation for the meeting, homeless families were moved out of sight and millions of taxpayer dollars were spent on security—including over $700,000 on non-lethal weapons for crowd control. In a bitter twist, the multi-million dollar security plans backfired when a local Hawaiian man was shot and killed by a 27-year-old DC-based federal agent providing security for dignitaries.
Makana’s action was assisted by the Yes Lab and Occupy the Boardroom. In recent weeks, Occupy protesters have been showing up at corporate events, headquarters and even on the doorsteps of those in power. “Makana really raised the bar by delivering the Occupy message inside what is probably the most secure place on the planet right now,” said Mike Bonanno of the Yes Lab.

“My uncle taught me to feel out the audience and play what my heart tells me to,” said Makana. “That’s what I did tonight.”

2011-11-09T11:50:00.000-08:00

We Don't Back The Juiceman

(GREGOR ROBERTSON) A website developed by artists

who don't back

GREGOR ROBERTSON

or SUZNNE ANTON

for mayor

http://wedontbackthejuiceman.tumblr.com/

2011-10-24T11:03:00.000-07:00

Occupy Vancouver
Communecracy verses corpocracy
Kasra Irani

If you happen to pass by Vancouver Art Gallery at Georgia, you will get a feeling you had never had in this city where some people believed is dead comparing to New York, Paris, Toronto and other big cities.
What we see now could be called a tent city, as the first impression is the sight of blue, white, gray, colourful tents. When you approach though, it feels another world, a festivity; the music is heard from distance and every one is dancing at any time of the day and night you might want to have your presence on the ground and be a part of %99 as they have called the movement. Happy faces, friendly associates, and energetic ambiance created by any single person, radiate smell of hopeful secure future, without worries.
First day of occupation, the free kitchen consisted of just a table, now it is a giant tent serving free vegetarian and vegan food made by the volunteers with the ingredients sent enormously by generous and caring people.
On Oct.15, the first World Occupation day, there were just few tents set on the ground, now you can hardly find a spot to settle. But don’t worry; the occupants share their tents with new comers.
You might address to the library tent, information tent, media tent and other individual tents sustaining the movement.
The movement was launched by Adbusters and started voluntarily, kindly, heartily with a bunch of young Vancouverites. It is a new movement from the target & form and organizing point of view. Decision making is based on present public consensus. It seems like there is not a strong leadership, not everyone is completely formulated on how to exactly go forward in order to preserve the great movement that it is going on everywhere in the world and reach to the definitive ambition. But it will go on and find the right path based on education, recognition and realities, as well as difficulties.

Some people take it as a kind of entertainment and fun, some people uses it as a place to inhabit and have free food. There are some drunk people and drug users, some homeless people who have found refuge. The big question here is why not. It is the role of a decent society to take everyone in its arms. And then see what will happen, how those people, called junk, could be, each of them, a useful citizen helping the others. It is not about encouraging people to begging and being lazy. It is about to give them opportunity to rise on their feet and build a wonderful society together.
Other than that, you can come across the most educated and informed people amongst the occupants and ones who come and go constantly, who are part of movement and do what they can do. Most of them feel like they are living in a new world. When you don’t have worries about your depths, about your future security, smiles come on your face, your energy increase and you become a galloping engine to move on.

There are now new solutions and new ideas to improve the commune. Yes we can call it a commune already what has been created at Vancouver Art gallery, following Occupy Wall Street movement which spread widely in American and Canadian major cities.
First days you could see lots of police men around, now they have convinced that it is a peaceful movement appealing politicians to open their eyes and try to make more efforts for the society and go forward being helpful to improve it and fill the gaps.

We talked about the Communes. Let’s see what Wikipedia say: “A commune is an intentional community of people living together, sharing common interests, property, possessions, resources, and, in some communes, work and income. In addition to the communal economy, consensus decision-making, non-hierarchical structures and ecological living have become important core principles for many communes.”

What we see on Occupy World and Occupy Vancouver is not considered a commune? A commune, of course, with its own characteristics, at our age, & its particular freedom, but collective responsibilities?

Wikipedia continues:

“In Germany, a large number of the intentional communities define themselves as communes and there is a network of political communes called "Kommuja" with about 30 member groups (May 2009). Germany has a long tradition of intentional communities going back to the groups inspired by the principles of Lebensreform in the 19th century. Later, about 100 intentional communities were started in the Weimar Republic after World War I, many with a communal economy. In the 1960s, there was a resurgence of communities calling themselves communes, starting with the Kommune 1 in Berlin, followed by Kommune 2 (also Berlin) and Kommune 3 in Wolfsburg.

In imperial Russia, the vast majority of Russian peasants held their land in communal ownership within a mir community, which acted as a village government and a cooperative…The very widespread and influential pre-Soviet Russian tradition of Monastic communities of both sexes could also be considered a form of communal living. After the end of Communism in Russia monastic communities have again become more common, populous and, to a lesser degree, more influential in Russian society.

In United States, although communes are most frequently associated with the hippie movement—the "back-to-the-land" ventures of the 1960s and 1970s—there is a long history of communes in America. Andrew Jacobs of The New York Times wrote that "after decades of contraction, the American commune movement has been expanding since the mid-1990s, spurred by the growth of settlements that seek to marry the utopian-minded commune of the 1960s with the American predilection for privacy and capital appreciation."

Notable examples of communes

· The Harmony Society started by Johann Georg Rapp in Harmony, Pennsylvania, in 1804 and dissolving around 1905 in Ambridge, Pennsylvania, was one of the longest-running financially successful communes in American history.
· Brook Farm in Massachusetts existed from 1841 to 1847. Nathaniel Hawthorne, one of the commune's founders, fictionalized his experience in the novel The Blithedale Romance (1852).
· Fruitlands was a commune founded in 1843 by Amos Bronson Alcott in Harvard, Massachusetts. The tempo of life in this Transcendentalist community is recorded by Alcott's daughter, Louisa May Alcott, in her piece "Transcendental Wild Oats."
· The Oneida Community was a commune that lasted from 1848 to 1881 in Oneida, New York. Although this utopian experiment is better known today for its manufacture of Oneida silverware, it was one of the longest-running communes in American history.
· The commune Modern Times was formed in 1851 in Long Island.
· The Amana Colonies were communal settlements in Iowa which lasted from 1855 to 1932.
· The anarchist Home Colony was formed in 1895 across the Puget Sound from Tacoma, Washington on Key Peninsula, and lasted until 1919.
· The Twin Oaks Community is a commune that was founded in 1967, and it continues to this day.
· Ganas is a commune currently in existence in the New Brighton neighborhood of Staten Island, New York.
· The Latin Settlements by German freethinkers mostly in rural, south central Texas in the mid-19th century.
· The Cecilia Commuity in Brazil, an anarchist community founded by Italian immigrants around the turn of the century in the southern region of Brazil.
· The Brotherhood of the Spirit/Renaissance Community, created by Michael Metelica in 1968 and lasting until 1988, was the largest commune in the northeast United States.
· Jesus People USA (JPUSA), started in 1972 and based in Chicago, Illiois' Uptown area, is perhaps the largest urban commune in the United States, and is still strongly flavored by its hippie / 60s roots.”

We can acknowledge that communes have been existed mostly in USA. Now Occupy Wall Street has taken the traditional initiative to go for a world communal type of life in the world.

Imagine in Vancouver, each district has its own commune, and then imagine intercommoned human infrastructure and associations. It would be paradise. The corporations would be vanished automatically.

Let’s work on it. Occupy Vancouver is a great opportunity to go for the model life every one is dreaming.
Let’s study on it, arranging revision committees in little serious stydy work groups, in regard of preparation right communes, then bring it to Occupy Vancouver Assembly General and make it happen, happen something real to save our lives, our planet, our future and bring back the smiles on our faces.

Zuccoti Park

Wall Street Occupation

New York City

2011-10-17T09:57:00.000-07:00

Occupy World

Occupy Vancouver
Consensus Decision Making

Following Wall Street Occupation, pointing the most crucial and eminent issue of the world actual problem, we witness world reacting. Julian Assange, the hero of wickiLeaks, Al Gore, chairman of The Climate Reality Project, a non-profit focused on solutions to the climate crisis, Michael More, famous documatarist, and many other celebrities have joined to the protesters and made wonderful speech to support the Wall Street Occupation and World Occupation.
In Vancouver Canada, there have been 5000 participants at Art Gallery on Sunday Sep. 15, the first day of World Occupation. On this beautiful sunny day, the World Occupation Day, Georgia Street was closed and the sound of fiesta music was heard from the core of Vancouver city.
They have set their tents; they have organized organic vegetarian free food, first aid, education stand, etc. Some people are sitting to meditate, and every one has his voice on electronic microphone.
There are families with children, wheelchair people, and people coming from other cities. Free food is coming from every where and each day the protesters are more informed and more organized.
The movement is new. They are learning how to process listening, talking, overcome their anger, and have a real majority consensus, not just %51, for each and every decision they take.
A 15 year old boy gives an incredible speech saying everyone has to have a voice: “the ones who don't agree should come and talk, the ones who want to bloc a discussion should talk and after everyone has talked we could have a consensus.”
They explain in their flyer: “Consensus is a decision making process that attempts to be inclusive and accommodating of the desires and needs of an entire group, instead of simply voting for an item and having the majority of the group getting their way. A group using consensus is committed to finding solutions that everyone actively supports, or at least can live with.”
They have emphasized that (This is the current working model that can be modified)

Just try to be their one hour. You will love it and you will be a part of %99 as they call themselves.
Here are the pages created exclusively for this matter, after the Wall Street Occupation movement.

Occupy Vancouver

http://occupyvancouver.com/

Vancouver, Madrid, New York...

http://www.cyberpresse.ca/international/201110/15/01-4457572-vancouver-madrid-new-york.php

Quelque 800 «indignés» à Londres

http://www.cyberpresse.ca/international/europe/201110/15/01-4457589-quelque-800-indignes-a-londres.php?utm_categorieinterne=trafficdrivers&utm_contenuinterne=cyberpresse_vous_suggere_4457572_article_POS2 ational/europe/201110/15/01-4457589-quelque-800-indignes-a-londres.php?utm_categorieinterne=trafficdrivers&utm_contenuinterne=cyberpresse_vous_suggere_4457572_article_POS2

la-planete-prise-dassaut-par-les-indignes

http://www.cyberpresse.ca/international/201110/15/01-4457591-la-planete-prise-dassaut-par-les-indignes.php?utm_categorieinterne=trafficdrivers&utm_contenuinterne=cyberpresse_vous_suggere_4457572_article_POS3

«Occupy Wall Street»: manifestation à Trois-Rivières

http://www.cyberpresse.ca/international/201110/15/01-4457572-vancouver-madrid-new-york.php

«Occupy Wall Street» s'amène à Montréal

http://www.cyberpresse.ca/actualites/201110/15/01-4457579-occupy-wall-street-samene-a-montreal.php?utm_categorieinterne=trafficdrivers&utm_contenuinterne=cyberpresse_vous_suggere_4457589_article_POS1

Manifestation anti-Wall Street: Québec «occupée»
http://www.cyberpresse.ca/le-soleil/actualites/la-capitale/201110/15/01-4457673-manifestation-anti-wall-street-quebec-occupee.php?utm_categorieinterne=trafficdrivers&utm_contenuinterne=cyberpresse_vous_suggere_4457579_article_POS6

2011-10-12T11:51:00.000-07:00

اشغال وال استریت
سرآغاز جنبش نوین در جهان

گزارش از اشغال وال استریت در نیویورک سیتی
مهین میلانی

The banks got bailed out, we got sold out
If I am fucked up, who is going to bail me out?
Leave the banks; we will take care of everything

نیویورک سیتی شبانه روز بیدار است. مترو در تمام شهر بیست و چهار ساعته کار می کند. بارها و کلاب ها و رستوران ها تا صبح باز اند؛ و هم چنین میوه فروشی ها و بقالی های 24 ساعته در تمام شهر و حتی کفاشی و لباس فروشی در مناطقی چون تایم اسکوئر و یونیون اسکوئر. میدان تایم اسکوئر در ساعت سه نیمه شب چون روز است در خیابان لاله زار و گمرک و سید اسماعیل و دیگر مناطق شلوغ تهران. دست فروش ها هرچیزی که تصور کنید می فروشند و صاحبان آنها از هر ملیتی هستند که بتوان تصور کرد و نقاشان پرتره می کشند و نوازندگان در خیابان می نوازند. فقط تاکسی می تواند از خیابان های آن عبور کند و هیچ کس رعایت چراغ قرمز و سبز نمی کند. نور نئون های عظیم الجثه ی چشمک زن معروف این منطقه در بالای ساختمان ها، اگرچه به قول اینجائی ها جانک فود مثل کوکاکولا و مک دانلد و سریال های تلویزیونی و فیلم های ده تا یک غاز را تبلیغ می کنند، ولی نورافشانی و جماعت دائم در حرکت و بیزینس های شب زنده دار، چشمِ بیدار است، همان گونه که نگاه های پرعمق و پرتجربه ی شهروندان در متروها و خیابان ها در این شهر که مرکز هر هنر و فن سیاستی است در آمریکا و بی نظیر در دنیا به لحاظ هنرهای تجسمی و فیلم و مد و مسائل مالی جهان
این بیداری شبانه روزی می تواند از عواملی باشد که اعتراضات وال استریت مرکز مالی مانهاتاین را بر می انگیزد و آغازی می شود بر جنبشی نوین در جهان و به نقاط دیگر شهر و شهرهای دیگر از جمله بوستن، لوس آنجلس، واشنگتن و غیره نیز سرایت می کند

این جنبش نوین است زیرا تکیه دارد بر اساسی ترین وجوه مشکلات موجود جهان
در سایت

OccupyWallStreet

در میان صدها تفسیری که بر اشغال وال استریت نوشته اند، یک نفر می نویسد:"من اگر یک بیزینس من باشم بیزینسی می خواهم که مخارجش پائین باشد و اگر بتوانم کارگرانی یا کارمندانی با حقوق کمتر استخدام می کنم و احمق هستم اگر قوانینی را که سرمایه داری با آن بازی می کند بکار نگیرم و اگر بتوانم زیر پا نگذارم. رباط ها خیلی خوبند؛ افراد فقیر در کشورهای خارجی هم خوبند. و ممکن است که من به یکی - دو سیاسی کار پول بدهم تا به طور دائم تکرار کنند که من "یک ایجاد کننده ی کار" هستم و مرتب آن را تکرار نمایند و آن را سر تیتر اخبار کانال تلویزیونی بسازند که من صاحب آن هستم. در عوض آنها قوانینی وضع می نمایند که بتواند موانع را از سر راه من بردارد و من بتوانم کار خود را توسعه دهم و نام آن را "آزادی" می گذارند
یکی از سخنران ها می گوید: "آنها بانک ها را

bail out

کرده اند مردم را

Sold out

حالا که بانک ها درآمدهای کلان دارند از آنها نمی خواهند هدیه ای را که به آنها داده اند باز پس بگیرند. در زمان اهداء پول به مردم گفته بودند این کار به منظور رفع مشکلات مردم از جمله حل وام مسکن به بانک ها و ایجاد اشتغال و مسئله بهداشت و درمان است. دولت تحت تأثیر وال استریت قرار دارد. بانک ها را رها کنید. ما خود به همه کار می رسیم
سخنران دیگر مطرح می کند: " شما پول مردم را به بانک ها می دهید در زمانی که آنها مثلأ در بحران هستند. من اگر در بحران قرار گرفتم چه کسی به داد من می رسد
چرا سر از پارک زوکوتیِ مانهاتاین نیویورک در مرکز وال استریت نیویورک سیتی، برزگ ترین مرکز مالی جهان در می آوری نمی دانی. این اتفاق در زمانی معمول رخ نمی دهد. در هنگامیست که این مرکز که حالا سه برج بلند قامت جای دو برج فروریخته در روز

9/11

را گرفته و برج چهارم نیز در حال ساختمان است، توسط دانشجویان و فعالان اجتماعی اشغال می شود با عنوان وال استریت آکیوپیشن و پارک زوکوتی را لیبرتی پلیس نام گداری می کنند

می دانی که حس غریبی تو را به آنجا کشانده است در میان گرداب چه کنم هایی که در بسیاری از مقاطع زندگی گریبانت را می گیرد. اما این حس غریب اگر به جذابیت و کشش یونیورس (جهان) اعتقاد داشته باشی در من چندان غریب نیست چرا که وقتی طلب می شوی بی طرح و برنامه ی قبلی بلیط هواپیما و قطار و اتوبوس خود به خود مهیا می شود. با این حس غریب وقتی که در ونکوور کانادا احساس می کنی همه چیز در دنیا به هم ریخته است و چیزی نمانده که بتوان به آن تآسی جست امید بست و بی امنیتی حسی است که از نگاه و چهره ی هر رهگذری در تو جاری می شود و به طور دائم سئوالی در وجودت می جوشد که دنیا را چه می شود، خود را در نیویورک شهر یگانه در تمام کره ی زمین می یابی

از ایستگاه 34 خط شماره یک مترو در نیویورک سیتی وقتی پایت را در خیابان برادوی می گذاری زندگی جاری در یک شهر واقعی در خون تو نیز به غلیان می افتد. سیاهیِ جمعیتِ روانِ بی وقفه اولین پدیده ایست که نظرت را جلب می کند. همگان شتاب زده پیش می روند. چراغ که قرمز می شود سیل 200-300 نفری جمعیت عرض خیابان را در مانهاتاین طی می کند. مردم منتطر نمی مانند که چراغ قرمز شود. اگر اتومبیلی در راه نباشد آنقدر ها بیکار نیستند که معطل بمانند. اتوبوس ها دوبله پارک می کنند. نیمی از بدنه ی آن در خط اول و نیمی در خط دوم پارک شده است
خیابان برادوی یک برادوی واقعی است. هرچه به جنوب می روی شلوغ تر و شلوغ تر می شود وخیابان های موازی وعمود به آن نیز به همین ترتیب. در پائینِ همه ی آسمان خراش هایی که در همه جای شهر سر به آسمانند، در پائینِ همه ی ساختمان ها، بر خیابان را مغازه ها سرتاسر گرفته اند
برای اولین بار در این اقامت دوم خود در خارج از کشور هوس خیابان های تهران را می کنم. ساختار این شهر در مانهاتاین بسیار به شهر تهران شباهت دارد. یکی از علل آن به احتمال جمعیت 10-11 میلیونی هر دو شهر است
و نیویورک سیتی به پاریس نیز شباهت دارد وقتی در پیاده رو های وسیع برخی خیابان ها مردم پشت میز مشغول غذا خوردن هستند؛ و هم چنین نوازندگان در ایستگاه های اصلی مترو در هر دو شهر که زندگی و شور و نوا وغم و زنده بودن همه را با هم با تو در می آمیزند. در نیویورک سیتی آوازه خوانی گروهی و ارکستراسیون و نوای نیرومند ساکسیفون، همه توسط سیاه پوستان، فقط جنبش است و جنبش. دوست داری توی متروها و خیابان ها بمانی. هیچ گاه احساس تنهائی و انزوا به تو دست نمی دهد
جنب و جوش و زنده بودن شهر به شهر دریائی استانبول نیز شبیه است. در میدان مقصودلو در استانبول صدای موسیقی تا صبح شنیده می شود. و من حالا در این شهر، تهران و پاریس و استانبول و مانهاتایان و گرینویچ ویلیج و هارلم و به یک کلام "نیویورک سیتی" را همه در یک جا دارم. احساس می کنم این شهر مال من است، اینجا جاییست که سال ها پیش از این می بایست به آن کوچ کرده باشم
جنب و جوش مردم واقعی است. خیابان گرانویل ونکوور را اغلب توریست ها و مهاجرین تازه وارد تشکیل می دهند. آمده اند برای تما شا و برای وقت گذرانی. در خیابان های نیویورک سیتی جمعیت در حرکت است برای انجام کاری. و این زندگی جاری در مرکز مالی مانهاتان، وال استریت، به صورت جنبشی بسیار نوین در تاریخ آمریکا، بخشأ حاصل و نتیجه ی روح زنده در مردم، تجلی می یابد. ده سال از بحران مالی موجود می گذرد. بحران های دوره ای در گذشته پس از یکی دو سال به سر آمده اند و زندگی اقتصادی به حرکت خود ادامه داده است اما حالا راه حلی برای مشکلات مردم پیدا نمی شود

ناخودآگاه پیاده خیابان برادوی را تا این محل طی کرده ام. بس که همه جا جماعت روانند در آغاز متوجه گردهم آئی معترضین نمی شوم. تا اینکه صدای رسای دخترکی ریزه اندام از بلند گو که برای جماعت اطراف خود سخنرانی می کند توجه مرا جلب می کند. در بخشی از میدان شعارها را نوشته و روی زمین کنار هم گداشته اند. در هر گوشه ی میدان و پارک رختخوابی روی زمین پهن است. میزهای دراز و باریک آشپزخانه ی جمعی، میز کمک های اولیه، میز رسانه و روزنامه ی جدیدالتأسیس وال استریت
"آستین "در وب سایت

OccupyWestSide

می نویسد "مردم دارند می میرند. رسانه های شرکت های بزرگ چیزی در این مورد به ما نمی گویند که سئوالی برای ما پیش نیاید و ما را غیر فعال و آرام نگاه دارند تا یک در صد متمکنین بتوانند از ما بهره بگیرند...ما اگر از مبارزه برای حقوق بشر هراس داشته باشیم، شریک جرم هستیم در رنج و مرگ کسانی که در رسانه های اصلی نمی توانند صدایی داشته باشند. این همه ثروت کلان بی معنی و مسخره نباید به دارندگان آن قدرت دهد تا تعیین کنند ما باید در چه نوع دنیایی زندگی کنیم. من و شما قدرت خودمان را داریم
"آلکس" می نویسد: " شرکت های بزرگ خبری وجود دارند تا پول بسازند. آنها با امکانات مالی خود اخبار را وارونه می سازند تا واکنشی را که می خواهند بدست آورند و به ما اطلاعاتی نادرست می دهند تا تصمیم هایی را بگیریم که منافع شرکت آن ها را تـأمین کند و به سیاسیونی رأی دهیم که منافع شرکت هایشان را تأمین کند. قوانین تصویب می شوند و به ندرت ما از آن خبردار می شویم. زیرا اغلب این قوانین صادر می شوند برای اینکه منافع یک در صد را تأمین کنند
یک مرد 65 ساله می گوید: " ما همه به نوعی به این سیستم وابسته ایم، نسبت به واقعیات کور شده ایم و آنها از همه ی ما سواری می گیرند
یک شاعر نوشته است: " تعدادی بیمار و فاسد که با هم ارتباط دارند دنیا را کنترل می کنند. دنیا را و ما را. پس چرا گرد هم نیاییم و نه فقط در خانه ی خود بلکه در سطح جهان و برای تودها ی مردم نسل های آینده ی زمین صحبت نکنیم و به طور صلح آمیز به آنان که مسبب رنج ما شده اند اعتراض ننمائیم؟
یک مفسر دیگر می نویسد: " شما یک تکه از زمین را اشغال کرده اید. شرکت ها ی فاشیست همه ی دنیا را اشغال کرده اند. حق و امید با شماست که در دراز مدت بسیار قوی تر است. بدن من در کارولینای شمالی است. اما روح و دعاهای من با شماست
یک فارغ التحصیل رشته ی تجارت می گوید: "اغلب موسسات مالی راه هایی پیدا می کنند که از پرداخت مالیات مبرا شوند از جمله

Swaps

SEC

به آنها اجازه داد تا یک محصول مشابه درست کنند تا از پرداخت مالیات مجاز شوند

وقتی در سال های دهه ی هفتاد دانشجویان فرانسوی و خارجی مقیم در فرانسه از تمام نقاط دنیا در دموکرات ترین شهر جهان پاریس بر علیه سرمایه داری و بانک ها به عنوان عامل اصلی حافط آن بر طبق نظریات مارکس در کتاب معروفش به نام کاپیتال تظاهرات و تحصن به راه می انداختند، می توان گفت که به طور عمده دیدگاه عدالت خواهی و نه درک کامل آنچه که دنیا را امروز به صورتی در آورده است که قابلیت زیست کره ی زمین را بسیار محدود ساخته، در آنها حاکم بود
امروز دانشجویان و فعالان اجتماعی نیویورک در بحران اقتصادی موجود که ده سالیست هم چنان ادامه دارد و آنقدر شدید است که لاینحل به نظر می رسد، با پوست و گوشت خود بحران را لمس می کنند. مردم شغل خود و سپس خانه های خود را از دست داده اند. امکان تحصیل دانشگاهی برای کودکانشان را از دست داده اند. بسیاری از مردم بی خانمان شده اند. برای بانک ها آنچه اهمیت دارد کسب منفعت بیشتر است و اهمیتی ندارد که هر روز بر تعداد بی خانمان ها افزوده شود

گفته می شود که ران پال از این اعتراضات حمایت می کند. می گویند او خود را برای ریاست جمهوری آماده می سازد. این امر سبب شده است که برخی به این جنبش با شک و تردید بنگرند. از دیدگاه من اهمیت ندارد. مهم حرکتی است که آغاز شده است. یک فرد بدون پیش زمینه های لازم نمی توانست چنین جنبشی به راه بیاندازد. در جهانی زندگی می کنیم که خوشبختی و سلامت و امنیت در آن رخ بربسته است. این واقعیت انکار ناپذیر است. این صدا خاموش نمی شود زیرا یک کره ی زمین از آن رنج می برد. آغاز حرکت است. آلترناتیو روشن نیاز به خرد جمعی دارد که امکان نا پذیر نیست با توجه به تعداد زیادی متفکرین و اقتصادیون آگاه در دنیا و شبکه ی جهانی اینترنت
شهر نیویورک آگاه است. ویژگی جغرافیایی - اجتماعی خاص آن مردم را روشنگر و منتقد و معترض بار آورده است. اگر قرار است اتفاقی در جهان غرب بیافتد در شهرهایی چون نیویورک سیتی و پاریس و لندن است جایی که می توان اصل مشکل را زیر سئوال قرار داد و بانیان اساسی آن را
اگر در خاورمیانه تهران پرچم پیشقراول را با جوانان مدرن و روشنفکر خود در مرحله ی کسب آزادی های اولیه برا ی فرد و از بین بردن بی عدالتی در دست گرفت، نیویورک، که هرگونه آزادی را تجربه نموده از جمله آزادی فردی و کسب و کار و غیره، مستقیماً شاهد عملکرد شرکت های بین المللی است که دست در دست دولت های فاسد در سطح جهان حتی به شهروندان شهر و کشور خود نیز رحم نمی کنند

افراد پلیس در کنار میدان ناظراند. هنوز دستوری نرسیده است برای واکنش. اشغال وال استریت که با جماعتی حدود 200 نفر شروع می شود، در روزهای بعد بر تعداد آنان به گفته ی سی ان ان تا 10000 نفر افزوده می گردد و در روزی که تصمیم می گیرند از روی پل بروکلی به آن طرف رودخانه ی شرق نیویورک سیتی، به جزیره ی بروکلی بروند، پلیس 700 نفر را دستگیر می کند
یک سر این پل در جزیره ی اصلی نیویورک سیتی قرار دارد. جزیره ای که مانهاتاین، گرینویچ ویلیج و هارلم (محله ی سیاه پوستان) در آن واقع است. این پل پیاده رو و دوچرخه سواران بر روی پل عظیم خودرو قرار دارد. اطراف این پل را به ارتفاع دو متر با پوششی از جنس نیم پارچه - نیم نایلون پوشانده اند و هیچ راه در رویی وجود ندارد. لذا پلیس با بستن دو طرف به راحتی معترضین را دستگیر می کند. این پل یکی از نقاط بسیار شلوغ است که مردم و توریست ها در هر ساعتی از شهر از آن عبور می کنند. معماری زیبای آسمان خراش های مانهاتاین و هارلم و جزیره بروکلی در کنار طبیعت چشمگیر نیویورک سیتی در نقطه ای که رودخانه ی شرق و هودسن با هم تلاقی می کنند و جزیره ی کوچک آزادی و مجسمه اش را در بر می گیرد از دیدنی های جهان است. این همان نقطه ایست که اکنون به منطقه ی یا پارک باطری معروف است. در زمان انقلاب آمریکا محل دفاع از دشمن بود و سپس محل پذیرش مهاجرین انگلیسی و گرسنگان ایرلندی. نیویورک سیتی تاریخ پرشکوهی داشته است. شکوه و جلال این شهر که بر روی صخره ای در میان رودخانه ها و در جوار اقیانوس ساخته شده است، گذشته در تاریخ پرفرازش داشته است
هرچیزی از نیویورک شنیده بودم بجز از طبیعت یگانه اش. هنگام سفرم با قطار از شیکاگو به نیویورک است که این زیبائی را کشف می کنم. قطار از کنار دریاچه ی اِری، یکی از پنج دریاچه ی بزرگ بین آمریکا و کانادا، می گذرد و سپس از آلبانی، پایتخت ایالت نیویورک که در طی سه ساعت و نیم طول رودخانه ی عظیم هودسن را تا نیویورک سیتی از کنار آب طی می نماید؛ به گونه ای که گویی قطار از میان رودخانه که به دریا می ماند عبور می کند و از کنار درختان که شروع پائیز آنها را رنگارنگ ساخته است و غروب جادوئی آفتاب که کم کم در افق این رودخانه ی عظیم شکل می گیرد و آب که همچون مرداب انزلی در میان بیشه ها راه می یابد و آن سوی رودخانه را ناپیدا می سازد

هفته ی چهارم اشغال وال استریت به پارک واشنگتن در منطقه ی گرینویج ویلیج مانهاتاین منتقل شده است. آواز می خوانند شیپور می زنند. می گویند ما 99 در صدیم
معترضین در واشنگتن با پلیس به توافق رسیده اند که اعتراضات آنان تا چهار ماه دیگر در میدان آزادی در نزدیک خانه ی سفید ادامه بیابد
در بوستون معترضین می خوانند: " برای تحصیلات پول خرج کنید نه برای شرکت های بزرگ." آنان عملکردهای مالی وال استریت را "غیر مسئولانه، غیر قابل اعتبار و فاسد" می نامند
شهردار نیویورک سیتی مطرح کرده است که تا زمانی که اعتراضات قانونی باشد ما دخالتی نمی کنیم وگرنه اقدامات لازم را بجا خواهیم آورد

اکنون که این مطلب پست می شود، اغلب شهرهای بزرگ آمریکا و هم در دیگر کشورها صدای اعتراض گسترش یافته است
این جنبش افراد مشهور از جمله مایکل مور را نیز به خود جلب کرده است. باندها ی موسیقی گوناگون از جمله باند "کلاش" و آنتی فلاگ در این گردهم آیی ها شرکت داشتند. آنتی فلاگ که به دیدگاه های ضد شرکت های بزرگ معروف است، از جمله آواز زیر را می خواند

Anti-Flag
This is the end for you my friend

Seems every
Station on the TV
Is selling something no one
Can be

If every page was torn
From the magazine
Would cash still drive the
Media machine?

The products, damage
And pursuit are endless
Identity can leave you
Selfless

We will not witness
This anymore

This is the end
For you my friend
I can’t forgive. I won’t forget

On and on, we sing
Our songs for more
For more

Your eyes are open
But you can’t see
Your mouth is moving but
You don’t speak

A blitzkrieg of images
To break your will
I hope you choke on every

Pill

We will not witness
This anymore

On and on, we
Sing our songs and
On and on, the wars wage
On and on

"Le nucléaire iranien, le Moyen Orient et le TNP"

2010-06-26T16:08:00.000-07:00

Sous le haut patronage de
Dominique Voynet

Compte rendu de la conference

sur le nucleaire iranien:

19 juin 2010-

Palais de Luxembourg, Paris.
Introduction par Didier Idjadi (Jalal)

1er intervenant:
Pierre Villard, Président du Mouvement de la paix, Partenaire des Parlementaires pour la Non prolifération Nucléaire et le Désarmement et Mayors for Peace. Thème : "Le TNP et son avenir".

l’histoire du traite de
non-proliferation.

L’iran l’a signe avec les premiers, en 1970. L’israel, Pakistan et l’Inde ne l’ont pas signe.
Depuis, il y a meme plus de pays qui ont acqui l’arme nucleaire.
Il parait donc que la traite n’a eu aucun effet, pourtant, depuis son existence, 4 pays dont l’Afrique du Sud on renonce a la bombe, meme s’ils possedaient la technologie necessaire. Aussi, plusieurs d’autres qui etaient en train d’acquerir cette technologie, y ont renoncé.
En consequence, il y a eu plus de pays qui y ont renonce, que ceux qui l’ont acuis. Ceci est un resultat de TNP (Traite de Non Proliferation)
Les defaillances du traite:Article 6: trop ambigue. Des expressions comme “bonne foi” et des controls a des “dates rapproche” qui peuvent etre interprete de plusieurs manieres.
Il y a eu une convention presenté a UN (New york) en Mai 2010 qui proposait de “commencer a discuter pour eliminer la bombe. 144 pays ont signe cette convention. Iran: a signe. France, Etats unis, Russie: Non.
La quesiton maintenant ne doit pas etre “est-ce qu’on elimine la bombe?”, mais “quand?”

2eme Intervenant: Bernard Ravenel,

Co-fondateur du Comité pour le désarmement nucléaire de l’Europe, ancien président du Mouvement pour le désarmement, la paix et la liberté (MDPL). Thème : La prolifération nucléaire au Moyen Orient : le duo Israël- Iran.

L’histoire
des armes nucléaires

La proliferation (multiplication d’arme nucleaire) se fait de 2 manieres:

Horizontal: de nouveaux pays acquierent la technologie.
Vertical: Les pays qui l’ont deja, continuent a evoluer la technologie.

Cause contribuante a la proliferation horizontal:
l’affaiblissement du militaire american. Nous allons d’un monde uni-polaire domine militairement par les Etats-Unis, a un phenomene mondiale qui met a l’avant le pouvoir regional.
C.F. Tom Segev (historien Israelien): “Il faudrait reecrire toute l’histoire Israelienne a partir de l’histoire de la bombe Israelienne” Ceci est juste pour toute histoire.
Ce que veut maintenant faire l’Iran, c’est acquerir, ce qu’on appelle “la puissance egalisatrice nucleaire”, c’est-a-dire s’égaliser aux puissances nucleaires qui l’entourent: Israel et Etats-Unis.

3 dates importantes:

1973-74: L’essaie nucleaire reussi en Inde. / Nucleaire israelien et risque de guerre nucleaire entre E-U et Russie.
1988: Rafsangani evoque la necessite d’une arme nucleaire (par l’effet de la guerre Iran-Irak)
1993/2003: Elimination d’Irak et par consequence la presence americaine dans la region.

Le facteur Israel:1992: Fin de la guerre du Golf, se fixe le point de vue Israelien sur la potentialite nucleaire iranien.Apres la fin d’Irak, Iran devient le seul rival geopolitique et Israel a besoin d’un enemie dans la region, pour entre-autre: continuer a recevoir le support des E-U, et pour pousser son vrai problem (palestine) a l’arriere fond. Il y a eu donc une diabolisation de l’Iran de la part d’Israel.
La verite est que les progres iraniens dans la technologie de la bombe etaient tres lents, mais Israel fait comme si le risque etait imanent.

L’annee 1992 est aussi (non par coincidene) l’annee où des idees neo-conservatrices a propos de choc culturel de l’Islam resurface en Occident. Apres la fin de la Russie, il fallait un autre enemie ideologique: Islam.

1993: Clinton met en avant la strategie “contre-proliferation”--Ceci correspond a l’action militaire ‘preventif” dans des “etats en risque”

Il y a un double standard dans l’interpretation du Traite de Non-Proliferaiton. Il y a proliferation “selectif”.

En meme temps, le regime iranien se cree une sorte de “capital politique” en instrumentalisant cette diabolisation. En tant que peuple humilie par l’Occident, le regime s’appuie sur la modernite technologique qu’une bombe lui apporterait.

La techono-structure mafiau en Iran est directement relie aux contestations de la democratie en Iran, apres les elections en 2009. Le regime veut se legitimer grace a l’image d’une puissance nucleaire.

Mais maintenat, il y a un nouveau point de vue american qui met en question aussi le nucleaire israelien. 2006, Robert Gates: Il faut voir le nucleaire israelien et son rapport avec le nucleaire iranien...La question israeli-palestinienne cree une instabilite dans la region qui provoque le nucleaire et la question du nucleaire.

troisieme intervenant:
François Nicoullaud, Ancien diplomate à l’ONU, au Chili, à Berlin, à Bombay et ambassadeur de France en Hongrie, en Iran.
auteur de “Le Turban et la Rose”Les negociations avec l’Iran.

Thème : "Négociation de l’Iran avec l’Occident"
Dans le nucleaire, il y a ce qu’on appelle “la technologie dual”: Les machines qui enrichissent l’uranium pour le civil, si on les laisse continuer a tourner peuvent creeer des bombe nucleaire. C’est-a-dire que la meme technique cree du nucleaire civil et militaire.
L’echec des negotiation: Dans le cas de la france, il a eu la double approche de “la carotte et le baton”. On agit la carotte et le baton en meme temps, et par peur, l’âne ne fait rien. ca marche pas. C’est-ce qu’on a fait avec l’Iran.
La suspention de l’enrichissement de l’Iran pendant 1 an et demi, n’a ete compensé d’aucune maniere par les pays occidentaux. Le prealable ressemble trop au but. Iran n’est donc pas motivé pour s’engager.
Ensuite, il y a eu d’autres joueurs: Obama, le president turque et bresilien.
Obama: il a voulu prendre un subjet symbolique, avant d’aborder le grand sujet. Il a donc fait la proposition de donner a l’Iran des combustible pour leur reacteur, en echange de 1200 Kilo d’Uranium legerment enrichi. C’est symbolique, parce que c’est exactement la quantite necessaire pour une bombe.
La reunion a Geneve, où cette proposition a ete faite, a eu de succes. Ahmadinejad etait d’accord et tout le monde etait content.

Mais 3 obstacles:
1. les conservateur iraniens n’aimaient pas le geste cooperatif d’Ahmadinejad (entre-autres, par jalousie qu’il serait responsable des bonnes relations avec l’occident...). Khamenei bloque ce projet.

Neo conservateur americains qui croient qu’il ne faut pas du tout negocier avec ce genre de regime. Hilary Clinton en faisait partie.
1. La decouverte d’un 2e centre nucleaire a Ghom. mais cette usine ne fonctionnait pas et ne fonction meme pas encore aujourd’hui.
Resultat: on retourne au schema classique: Les pays negoient entre eux, de l’Iran, sans l’Iran. On laisse tomber le fil des negociations.
Mais Turquie et Bresil veulent negocier la meme proposition qu’avait fait E-U.

Personne ne croyait que ca pourrait marcher. Les americains ont donc dit “allez-y”

Malchance: 2 trains ont bascule:

Conseil des Etats: La russie et la Chine ont accepté de cooperer avec l’occident.
Turqui et Bresil ont reussi les negociations avec l’Iran.

Du coup, E-U ont denigre la proposition qu’ils avaient eu-meme encourage recemment.
Resultat: tout le monde s’est installe dans son role habituel et comfortable.

Depuis 20 ans ont dit toujours que l’Iran va avoir la bombe. L’iran n’a pas encore aujourd’hui la technologie de faire la bombe.
Cette situation arrange le regime iranien: En se montrant comme l’influence dans la region et etouffer la contestation des elections.
Ca arrange l’Israel: Il a besoin d’un menace existentiel, pour s’assurer de la solidarite des E-U et pour faire passer au 2e plan, le cas palestine.
Ca arrange les pays de Golf. La menace iranien les unie comme motif de cohesion.
Ca arrange les E-Unis: Ils justifient leur programme anti-balistique, anit-terroriste.

Les seuls que ca arrange pas,
c’est le peuple iranien qui souffre.

2010-06-13T09:31:00.000-07:00

کنفرانس در مجلس سنای فرانسه

باغ لوکزامبورگ پاریس

برنامه اتمی ایران

خاورمیانه و

پیمان بین المللی

عدم گسترش فعالیت های هسته ای

تحت ریاست سیاسی دومینک وانه نماینده سنا و یکی از شخصیت های حزب سبز های فرانسه

روز شنبه 19 ژوئن از ساعت یک وسی دقیقه بعداز ظهر

در مجلس سنای فرانسه به زبان فرانسه برگزار میشود

علاقمندان به شرکت میبایست به اسم نویسی در این آدرس میل با ذکر نام، شهرت و شغل خود اقدام کنند

add.iran1@gmail.com

افرادی که اسم نویسی نموده ازساعت یک بعدازظهر شنبه با داشتن کارت شناسائی در محل ورودی سنا باید حاضر باشند

انجمن گفتگو و دمکراسی

"Le nucléaire iranien,
le Moyen Orient et le TNP"

Sous le haut patronage de

Dominique Voynet

Le nucléaire iranien est au centre du débat de la diplomatie internationale et des sanctions lourdes menacent l’Iran. Cette crise, ainsi que la discussion sur le TNP et le désarmement nucléaire nous préoccupent. Comment analyser et comprendre cette crise et est-ce le TNP et la paix sont menacés ?

En Iran, où les aspirations démocratiques sont réprimées par la république islamique, le débat public sur le nucléaire est interdit et l’opacité dans ce domaine est systématique. Cette problématique est internationale et nous avons besoin d’échanger nos différentes visions afin de mieux comprendre la crise du nucléaire et ainsi participer à la promotion d’un débat scientifique et démocratique.

Nous organisons un débat sur "Le nucléaire iranien, Le Moyen Orient et le TNP", le 19 juin sous le haut patronage de la Sénatrice-Maire Dominique Voynet. Les intervenants qui participent à ce débat :

Pierre Villard, Président du Mouvement de la paix, Partenaire des Parlementaires pour la Non prolifération Nucléaire et le Désarmement et Mayors for Peace. Thème : "Le TNP et son avenir".

Bernard Ravenel, Co-fondateur du Comité pour le désarmement nucléaire de l'Europe, ancien président du Mouvement pour le désarmement, la paix et la liberté (MDPL). Thème : La prolifération nucléaire au Moyen Orient: le duo Israël- Iran.

François Nicoullaud, Ancien diplomate à l'ONU, au Chili, à Berlin, à Bombay et ambassadeur de France en Hongrie, en Iran. Thème : "Négociation de l’Iran avec l'Occident "
Ilya Platov, Universitaire et spécialiste de la civilisation Russe. Thème : "Le nucléaire dans la coopération Russie - Iran".
Djamshid Assadi, Professeur et chercheur en sciences de gestion au Groupe ESC Dijon, spécialiste de l’économie iranienne. Thème :"Les conséquences économiques des sanctions internationales".
Didier Idjadi, Universitaire, Professeur au CNAM et l’Ecole Centrale de Paris. Thème : «Le choix du nucléaire militaire et économique de l'Iran est-il pertinent ?".

Samedi 19 juin 2010 de 13h30 à 17 H 30,

Salle Clemenceau

Palais du Luxembourg

Coordinateur Didier IDJADI

Association Dialogue et Démocratie

Pour participer à cette conférence il faut s’inscrire sur cette adresse mail en précisant Nom, Prénom, Profession
amailto:add.iran1@gmail.com

A partir de 13h se présenter à l’accueil,
avec pièce d'identité

Palais du Luxembourg

15, rue de Vaugira

75291 Paris Cedex 06
RER Luxembourg et

Métro Odéon ou Mabillon

2010-06-10T00:33:00.000-07:00

بلند پروازی های هسته ای ایران

جهانگیر آموزگار

برگرفته از: روزنامه ی کیهان لندن

صفحه ی یادداشتهای بی تاریخ

دکتر صدرالدین الهی

elahi1@aol.com

Fax: 1-925-930-7868

:متن کامل در صفحه ی زیر

http://www.kayhanpublishing.uk.com/Pages/archive/weekly/1302/elahi-1302.pdf

گام های پیشنهادی

هنوز نمی توان در باره ی خواست جهانی گسترده ای برای وضع تحریم های سخت تر علیه ایران سخن گفت. به ویژه اعمال تحریم های همه جانبه از سوی آمریکا بر ایران نیز پشتیبانان چندانی در جهان ندارد. ایران آشکارا و با افتخار از نادیده گرفتن تحریم های سازمان ملل در صدور تجهیزات ممنوعه ی نظامی به پنجاه کشور جهان یاد می کند. بازارهای ایران آکنده از کالاهای آمریکایی است که غیر مستقیم خریداری یا به صورت قاچاق وارد کشور شده است. به این ترتیب لازمه ی اعمال تحریم اقتصادی مؤثرآن است که واشنگتن و متحدان اروپایی اش در جلب همکاری همه ی کشورهای بزرگ جهان برای برداشتن گام های قاطع در این راه موفق شوند. شگفت انگیز آن که دولت های اروپایی که در گذشته از هواداران مصمم گفت وگو با ایران بوده اند چنان از بی ثمری آن " گفت و گوهای سازند ه"سرخورده اند که اکنون به پشتیبانان سرسخت برخوردی شدید با جمهوری اسلامی تبدیل شده اند. فرانسه که از بن بست مذاکرات اتمی به تنگ آمده در حال حاضر پیشگام حرکت به سوی مجازات های فوری است

آن دو بزرگ چه می گویند؟

واقعیت، اما، آن است که دو عضو دائم شورای امنیت و برخوردار از حق وتو تاکنون در این مورد از پیوستن به ایالات متحده ی آمریکا و یارانش ابا داشته اند. چین اصولاً با اعمال هرگونه تحریمی مخالف است و در دیگر موارد هم تمایلی به آن نشان نداده است. در گفت وگوهای ژنو نیز "بدون احساس ضرورت" شرکت کرد وعلاقه ای نشان نداده است کشوری را مجازات کند که شریک عمده ی تجاری و دومین صادر کنده ی نفت به چین استت و بازاری سود آور برای سرمایه گذاری های آن. چین با این که آشکارا با تولید سلاح های هسته ای به وسیله ی ایران مخالفت کرده است و می کوشد ایالات متحده ی آمریکا را از خود نراند، اختلافش با غرب بر سر ایران تنها بر سر محاسبات اقتاصادی نیست. ملاحظات استراتژیکی و ایدئولوژیکی نیز در کارند. نیاز سیری ناپذیر صنعت حمل و نقل چین به نفت وارداتی، به این کشور اجازه نمی دهد از هیچ تحریم سختی که به افزایش قیمت نفت منجر شود حمایت کند.غول های عظیم انرژی چین، سینوپک
(SINOPEC)

و سی. ان. پی. سی. که در مالکیت دولت این کشور اند، در سال های اخیر همه ی پروزه های نفتی ایران را - که شرکت های فرانسوی و ژاپنی نیمه کاره رها کرده بودند - و ارزش تخمینی آن ها صد و بیست بیلیون دلار برآورده می شود، صاحب شده اند. اظهار نظرهای چین در مورد ایران در نشست های جهانی گوناگون نیز معمولاً از دیگران ملایم تر بوده است. در نگاه چین، توان بالقوه ی ایران در زمینه های اقتصادی و نظامی نه تنها یک تهدید نیست بلکه، برعکس، مانع مطلوبی است در برابر نفوذ آمریکا و روسیه در منطقه که چین از آن استقبال می کند. در 15 اکتبر 2009، نخست وزیر چین، ون جیا بائو، به یکی از مقامات بالای جمهوری اسلامی در مورد ادامه ی همکاری نزدیک بین دو کشور در مسائل بین المللی اطمینان خاطر داد

:ادامه در صفحه ی

http://www.kayhanpublishing.uk.com/Pages/archive/weekly/1302/elahi-1302.pdf

2010-05-19T16:18:00.001-07:00

فرهنگ حذف
و
قتل مشروع دینی

به مناسبت نمایش " یک پرونده، دو قتل" کار خانم نیلوفر بیضائی

کسری ایرانی
آوریل 2010

چاپ مجدد این مطلب و هر مطلب دیگری که در سایت "رهیافت" منتشر می شود، بدون هیچ کم و کسری، با ذکر کامل منبع انتشار و نام نویسنده، تاریخ انتشار و دادن لینک به صفحه ی مربوطه بلامانع است. متشکریم

در قتل های زنجیره ای که اخیراً خانم نیلوفر بیضائی آن را به نمایش در آورده و در بسیاری از شهرهای آمریکای شمالی و اروپا در این روزها به نمایش گذاشته می شود، دو محور اساسی وجود دارد که این قتل ها، و هر نوع قتلی که برای دفاع از اسلام و مبارزه با کفار و عناصر پلید قلمداد شده را برای عاملین توجیه می نماید
در تاریخ همه ی جوامع، اندیشه ی دگر، شیوه ی زندگی متفاوت، هر نوع رفتار و کردار و منشی که با نورم معمول جامعه متفاوت باشد، با مخالفت روبرو شده است
مخالف خوانی بسته به میزان پذیرش متفاوت بودن در جوامع، شکل های متفاوت نیز داشته است. مخالف خوانی اگر به منزله ی ابراز دیدگاه و بینشی متفاوت باشد، حتی بسیار مثبت است و موجب رشد جوامع می شود. اما اگر مخالف خوانی جهت جبهه گیری اعمال شود و موجب حذف روح و جسم دگراندیش یا دگر کنش و دگر منش گردد، پایه ها ی دشمنی و خشونت را شکل می دهد. حذف اندیشه و سلیقه های متفاوت زندگی می تواند به طرد حامل آن در جامعه نیز منجر شود و در نهایت به حذف فیزیکی منتهی گردد، بنا بر عرف مرسوم در جامعه و هم چنین بر مبنای قوانین رسمی و شرعی جاری در مملکت
حذف انسانی دیگر به علت داشتن اندیشه و شیوه های زندگی متفاوت و دور از نورم جامعه را اگر بخواهیم از جنبه ی روانشناسی فردی مورد بررسی قرار دهیم، می توان آن را در احساس کمبود، حس حسادت، منافع مادی، برتری طلبی، بیم از دست دادن جایگاه خانوادگی و اجتماعی و از این دست دید. به عبارتی انسان می تواند در شرایط گوناگون کمابیش با درجات متفاوت به چنین اقداماتی دست یازد، بدون در نظر گرفتن ریشه های رفتاریابی سنتیِ حذف در جوامع، دلایل مذهبی و مکتبی، و یا رفتارهای ناشی از شیوه های اعمال سیستماتیک حکومتی. این اقدامات در طیفی وسیع از کتک زدن، بیرون انداختن، خوار کردن، متهم کردن، جوسازی، در قرنطینه گذاشتن، در بیم و هراس نگاه داشتن، نقشه ی قتل کشیدن، قتل کردن و غیره تبلور می یابد
آنگاه مذاهب، مکاتب، سکتاریسم سیاسی و نیز چگونگی حکومت داری، در رفتارهای اجتماعی نقش بسیاری داشته اند در اینکه فرهنگ حذف ابعاد وسیع تری به خود بگیرد. زمان که مذهب، اندیشه ها یا شیوه هایی از زندگی افراد را به طور عملی حذف می کند و آن را مقابله با کفر و برابر با ارتداد می خواند، فردی که به آن مذهب باور دارد با تکیه بر پشتیبانی شرعی و آگاه از حمایت جمعی کثیر از چنین رفتاری با قاطعیت بیشتری در حذف عقاید و رفتارها ی افراد عمل می کند
مذهب در درون خود توتالیتاریسم را در بردارد. معتقدین می بایست بی چون و چرا پایبند باشند به قوانین مذهب خود، کتاب خود، پیغمبر خود و تمام سنت ها و احادیث مربوطه. پایداریِ بی چون و چرا در مذاهب به خودی خود تمام افرادی را که به باور مذهبی آنها نیستند حذف می کند. حتی می تواند به آنجا بکشاند که امر به حذف فیزیکی آنها بیانجامد. آیۀ 76 از سوره ی نساء کتاب قرآن می گوید
كسانى كه ايمان دارند، در راه خدا پيكار مى‏كنند; و آنها كه كافرند، در راه طاغوت ( بت و افراد طغيانگر). پس شما با ياران شيطان، پيكار كنيد
و در آیۀ 104 همین سوره چنین می خوانیم
و در راه تعقيب دشمن، (هرگز) سست نشويد! (زيرا) اگر شما درد و رنج مى‏بينيد، آنها نيز همانند شما درد و رنج مى‏بينند; ولى شما اميدى از خدا داريد كه آنها ندارند; و خداوند، دانا و حكيم است

جنگ ایران و عراق به پیروزی رسید فقط به این دلیل که جوانان 16-17 ساله ی ما گمان می بردند با کفار می جنگند و این جنگ در قرآن مقدس شمرده شده است. این جوانان جان خود را در کف دست گذاشتند تا به خدای خود برسند
مذهب اسلام با این بینش، عداوت و کینه را مبداً حرک خود قرار می دهد. و معتقدین را تشویق به تعقیب و پیکار با هر کس که مخالف اسلام باشد می نماید. به عبارت دیگر معتقد است که این مذهب در بالاترین مرتبت قرار دارد و هر کس که با آن مخالفت کند کافر است و دشمن شناخته می شود

این امر در بطن خود برتری طلبی معتقدین به مذهب را نقش می زند، در عین حال که حتی تمام معتقدین به مذهب اسلام را در یک سطح نمی بیند. زمان که کتک زدن زن را از جانب مرد جایز می شمارد و زن را ضعیفه و نصفه تلقی می کند، حاکمیت نیمی از جامعه را بر نیمه ی دیگر تحمیل می نماید و بدین ترتیب امتیازاتی بیشتر به همین دلیل در مراتب مختلف اجتماعی برای مرد قائل می شود از جمله سهم دو برابر ارثیه و دیه و دو شهادت زن برابر با شهادت یک مرد و غیره
در آیۀ 34 سوره ی نساء چنین آمده است
مردان، سرپرست و نگهبان زنانند، بخاطر برتريهايى كه خداوند (از نظر نظام اجتماع) براى بعضى نسبت به بعضى ديگر قرار داده است، و بخاطر انفاقهايى كه از اموالشان (در مورد زنان) مى‏كنند. و زنان صالح، زنانى هستند كه متواضعند، و در غياب (همسر خود،) اسرار و حقوق او را، در مقابل حقوقى كه خدا براى آنان قرار داده، حفظ مى‏كنند. و (اما) آن دسته از زنان را كه از سركشى و مخالفتشان بيم داريد، پند و اندرز دهيد! (و اگر مؤثر واقع نشد،) در بستر از آنها دورى نماييد! و (اگر هيچ راهى جز شدت عمل، براى وادار كردن آنها به انجام وظايفشان نبود،) آنها را تنبيه كنيد! و اگر از شما پيروى كردند، راهى براى تعدى بر آنها نجوييد! (بدانيد) خداوند، بلندمرتبه و بزرگ (است. (و قدرت او، بالاترين قدرتهاست

ماجرا به همین صورت ادامه پیدا می کند و چنین است که می بینیم روحانیون در جوامع مذهبی نقش برتر و امتیازات بیشتری نسبت به افراد معمولی معتقد به همان مذهب دارند. توجه بفرمائید فقط به میزان درآمدها ی کلانی که روحانیون ایران کسب می کنند در قبال دعایی که زیر لب ورد می کنند تا کسی که به او پول داده است به مرادش برسد؛ امری که فقط منحصر به ایرانی های داخل کشور نمی شود...و این مافوق مزایای اجتماعی و حقوقی و مالی است که به این افراد صرفاً به عنوان فقیه و مجتهد دین و غیره در جامعه برای آنان در نظر گرفته می شود. در این نوع جوامع زنان محجبه محترم شمرده می شوند و زنان بی حجاب از جامعه مطرودند
جدا سازی انسان در مذهب ولی به اینجا ختم نمی شود. ما شاهد مجزا شدن جوامع اسلامی به شاخه های گوناگون هستیم: سنی، شیعه، وهابی و غیره. می بینیم که این شاخه ها در چهارچوب یک مذهب به طور دائم چوب یکدیگر را می زنند و در بسیاری مواقع با یکدیگر جنگ دارند
مذاهب دیگر نیز با چنین مسائلی روبرو هستند. کاتولیک ها و پروتستان ها سال ها با یکدیگر جنگیده اند. و جنگ به معنای اینست که طرف مقابل جنگ را که با عقاید آنان یگانگی ندارد، می بایست حذف کرد. مخالف خوانی در اینجا بدین منظور صورت می گیرد که این افکار بهترین هستند و باید مورد قبول همگان قرار بگیرد. بدین دلیل است که مذهب توتالیتاریسم را در درون خود دارد و با دموکراسی که معتقد است حکومت مردمی باید بر قرار باشد و در نتیجه همه ی افکار و همه شیوه های زندگی مورد احترام قرار گیرد کاملاً در جبهه ی مخالف واقع می شود
کشورهای دیکتاتوری نیز نقش بی چون و چرا دارند در اشاعه ی فرهنگ حذف. زیرا تنها تفکرات حاکم را مبدأ حرکت می دانند و دگر اندیشان را به شکل های مختلف تحت ستم و آزار و شکنجه قرار می دهند و جایی برای حضور آنها در جامعه نمی شناسند
حال اگر در کشوری هم دیکتاتوری فردی و نیز توتالیتاریسم مذهبی عامل اصلی تعیین کننده باشد، به طور طبیعی حذف فیزیکی افرادی که متهم به نافرمانی شده اند واصول جاری را زیر سئوال می برند، نه امری نامربوط و نادرست، بلکه بسیار ضروری تلقی می شود
با توجه به این کلیات است که می توان به کشتارهای فردی و جمعی در تاریخ پرداخت
و قتل های زنجیره ای نیز در این چهارچوب می گنجد. برخی معتقدند با پیش کشیدن بحث " فرهنگ حذف" در کل جامعه از قبح وحشتناک این قتل ها می کاهیم و جنایت عاملین را بدین صورت توجیه می کنیم که به علل تاریخی تفکر حذف، آنان به چنین اقداماتی دست می زنند
در اینجا نه قصد کوتاه دیدن جنایت است و نه توجیه اعمال ضد بشری. قصد بر بررسی آن شیوه ی تفکری است که در هر جامعه ای در اوج خود می تواند افراد را به ارتکاب چنین اعمالی وادارد. نتیجه ای که از این مبحث گرفته می شود اینست که وقتی نوعی تفکر، و در اینجا فرهنگ حذف، به طور سیستماتیزه ملکه ی ذهن آدمیان گردید، حذف نه به عنوان یک عمل غیر انسانی و خودکامه، بلکه به عنوان امری معمول در ذهن جا می گیرد. بدین ترتیب است که مردم به راحتی سنگ بر سر افرادی می ریزند که مرتکب زنا شده اند، و زندانبان با آسودگی خیال و حتی به گمان رفتن به بهشت به دختر باکره تجاوز می کند و سپس او را به قتل می رساند، یا همان طور که یکی از عاملین قتل های زنجیره ای در نمایش بیضائی مطرح می کند او به چنین کاری دست می زند زیرا که این انسان های والا را افرادی پلید برای جامعه تشخیص می دهد. و دست مایه و تعلیم دهنده اش کتاب مقدس قرآن است
به طور عمده استبداد که در درون خود خودکامگی، حذف و طرد ذهنی و فیزیکی افراد را در بردارد، نمی تواند در جوامع فقط مختص حکومت داران باشد. استبداد سیاسی در تشکیلات و احزاب سیاسی به همان گونه عمل می کند که در حاکمیت یک کشور استبدادی. سازمان های سیاسی ایران بخصوص سازمان های سیاسی پس از سال 1332 در درون خود تشکیلاتی کاملاً دیکتاتوری با سیستم تابعیت هرمی داشتند، و با ادعای خواست آزادی، هر دگر اندیش درون سازمانی را مرتد و بورژوا خوانده و او را به عنوان عمله ی تشکیلات در نظر گرفته اند. و یا اینکه این افراد "مرتد" خود از آن سازمان بیرون آمده اند با هزار انگ و تهمتی که سرپرستان تشکیلاتی سابقشان بر آنان روا داشته اند...
سوم استبداد آحاد مردم در جوامع است که اگر سیستماتیک شده باشد، حتی خطرناک تر از دو نوع اول است. و اگر نوع تفکر و استبداد این افراد با تفکر حاکمیت (فرهنگ حذف) یگانه باشد، حکومت استبدادی دیگر نیازی نمی بیند که حتی تکیه بر سازمان های اطلاعاتی برای کنترل مردم جامعه داشته باشد. مردم خود کار سازمان اطلاعات را انجام می دهند؛ همان گونه که در اوایل انقلاب سی سال پیش از این ما حتی شاهد برخورد گاهی کاملاً ضد انسانی مردم عادی با مخالفین رژیم حاکم بودیم. و به طور کلی مخالفین و تفکرشان در ذهن بسیاری از مردم، در آغاز انقلاب حذف شده و در نتیجه نابود شدنی تلقی می شد
حال اگر چنانچه مردم با عملکرد حاکمیت موجود خوانایی نداشته باشند، کماکان تحت تأثیر سال ها زندگی در سیستم های تک فکری کلیشه ای که اجازه ی تفکر و کنش و منش آزاد را به افراد نداده است، خود هرکدام یک دیکتاتور کوچولو هستند که در هر زمان، به هر دلیلی، اگر قدرت اجرایی داشته باشند، به هر عملی می توانند دست بزنند. در این ارتباط مثال های متعدد هست. لو رفتن خواهر از جانب برادری که با پیش گرفتن شیوه ای دیگر از زندگی احتمالاً می توانست منافع مادی آن برادر را به خطر اندازد، کم در تاریخ سی سال گذشته ی ما دیده نشده است؛ یا سپردن مخالفین رژیم در اوایل انقلاب از طریق همسایه ها و مردم توی خیابان به دست افراد بسیج و کمیته ی پاسداران...چرا زیاد دور برویم. در همین خارج از کشور، پس از سی سال مهاجرت و زندگی در کشورهای دموکراتیک گاهی به فجایعی بر می خوریم که اگر عمیقاً مسئله ی فرهنگ حذف را که عجین است در فرهنگ ما با پدرسالاری و دیکتاتوری مد نظر قرار ندهیم، از بررسی عمیق فاجعه در خواهیم ماند. به طور قطع شنیده اید داستان مرد کردی که دخترش را در خارج از کشور به قتل می رساند وقتی او را با یک پسر غیر ایرانی می بیند که در خیابان با یکدیگر راه می روند...و در جشن آذری عید نوروز گذشته در ونکوور خانمی را به علت اینکه پیراهنش بسیار کوتاه بود می خواهند از مجلس بیرون کنند. به گفته ی یکی از مدعوین اگر این خانم از خود به جهت تحجر فکری بر گزار کنندگان و فرهنگ حذف آنها که هر زمان لازم ببینند هرکسی را از دور خارج می کنند، دفاع نکرده بود و اگر برگزارکنندگان از قانون محکومیتشان در کانادا و جرائمی که برایشان قائل می شدند هراس نداشتند، چه بسا اقدامات شدید تری نیز صورت می دادند
فرهنگ حذف که در اغلب ما نهادینه است، عادت به نحوی با دیگران برخورد کند که فرد تحقیر شود، که احساس گناه بکند از رفتار و گفتارش. این ساده ترین شکل حذف، عملکرد و تفکر امریست بسیار رایج در کشور ما، در میان مردم. چنین رفتاری موجب سلب آزادی و آسایش افراد است. همگان همیشه در وضعیتی به سر می برند که حرکتی غیر معمول نورم افکار و منش جامعه نداشته باشند و در غیر این صورت حس گناه همیشه همراه آنان است

نمایش خانم بیضائی اندوه جان فزای قتل های دهشتناک زنجیره ای در 12 سال پیش از این را برای جمعیت زجر کشیده، زندان دیده و فراری و تبعیدی مهاجر در ونکوور دوباره بر جان ها افکند. نمایش بسیار ساده بود ولی در عین حال گویا و غم بار. چگونگی فجایع کشتار از زبان عاملین بازگو می شد و اینکه دستور بوده است که افراد پلید از جامعه حذف شوند... به گفته ی یکی از حضار فاجعه آنقدر سهمگین است که فقط از این طریق می شد آن را بیان کرد. زنده تر از آن از تاب تحمل بازیگران و هم تماشاگران خارج بود
یکی از عاملین اجرای قتل ها چگونگی خفه کردن آنان را به جزئیات باز می گوید و اضافه می کند: قبل از کار وضو گرفته بودم و با ذکر به کار مشغول شدم. عامل دیگر مطرح می کند که او با دستور مقامات بالا وظایفش را انجام داده و برای اضافه کاری خود حقوق دریافت داشته است. این نوعی از حذف فیزیکی است به دهشتناک ترین شکل ممکن. کشتار دینی مشروع، کشتار قانونی. این شکل کشتار در عین حال تحجر فکری عاملین را قبل از هرچیز عیان می سازد. اگر کودکان 16-17 ساله در جنگ ایران و عراق با قلبی صاف و بی غش برای وصول به خدا "به خیال خود" جان گذاشتند و ایران پیروزی اش را بر عراق می بایست مدیون این جان باختگان بداند، اما عاملین قتل های زنجیره ای که یک سر در مهمترین بنیاد های کشتار دارند و سر دیگر در خزانه های مملکتی، به نام خدا و قرآن و با وضو و ذکر و به دستور رهبران دینی از بهترین روشنفکران ما را حذف کردند. این نمایش می بایست ما را بسیار به فکر وادارد در بررسی اعمال خود

2010-05-02T22:22:00.000-07:00

بررسی و تحلیل

جریان روشنفکری

در دهه چهل خورشیدی

گفتگوی سیروس علی نژاد

با دکتر محمد صنعتی

موج تازه روشنفکری نه دنبال اسطوره سازی است

و نه به آرمان های رومانتیک یوتوپیایی باور دارد

برگرفته از روزنامه ی کیهان لندن

سیروس علی نژاد روزنامه نگار و پژوهشگر آگاه که خوانندگان ما با قلم وی آشنایی دارند، در مصاحبه

با دکتر محمد صنعتی، نویسنده و منقّد فرهنگ و ادبیات و هنر، جریان روشنفکری ایران در دهه چهل را به معرض بحث و بررسی گزارده است. بحثی که هر چند به این دوره خاص نظر دارد، اما بدان محدود نمی شود و سیر تحول روشنفکری در ایران، از دوران مشروطیت به این سو، و نیز عوامل تأثیرگذار بر آن را در بر می گیرد. این بررسی روشنگرانه و در عین حال واقع گرایانه را از فصلنامه فرهنگی- هنری «بخارا» که علی دهباشی در تهران انتشار می دهد، برای مطالعه شما برگزیده ایم. (نسخه پی دی اف)
■ بخش اول: روشنفکران مشروطیت زمانی برخاستند که هنوز در کشورهای اطراف ما هیچ حرکتی وجود نداشت
■ بخش دوم: تأثیر عوامگرایی و عوام زدگی بر جریان روشنفکری ایران در دهه بیست و دهه چهل
■ بخش سوم: روشنفکر کسی است که به جلو نگاه می کند و می خواهد جامعه خود را از مرحله قرون وسطایی به مرحله مدرن برساند
در دهه چهل روشنفکری ایران سیاست زده بود و همان شد که حزب توده در دهه بیست می اندیشید
■ بخش چهارم: بازگشت به خویشتن، تفکر کویرزده سنتی بود که فردید و آل احمد پایه گذاری و دیگران دنبال کردند
روشنفکری ما همان را می خواست که به دست آورد: گسستن از مدرنیسم و پیوستن به سنّت!
■ ■ بخش پنجم و پایانی: روشنفکران هم برای جذب توده ها به مذهب فروشی پرداختند!
از دهه هفتاد به این سو، جریان روشنفکری نوین در ایران واقع بین تر و منطقی تر و عملگراتر از دوره های گذشته است

2010-04-17T07:59:00.000-07:00

هدف از ورود به سفارت ایران در هلند چه بود؟

بگذارید خودمان توضیح دهیم

شکوفه منتظری

رادیو زمانه

یکی از شرکت کنندگان در حمله به سفارت ایران در لاهه، هدف های این حرکت را تشریح کرده است

برگرفته از

اخبار روز

دوشنبه ۲٣ فروردين ۱٣٨۹ - ۱۲ آوريل ۲۰۱۰

www.akhbar-rooz.com

مثل بمب ترکید. محوطه‌ی بیرونی سفارت ایران، روز سه‌شنبه ٦۶ آوریل ٢٠١٠ در شهر لاهه‌ی هلند توسط گروهی از معترضان اشغال شد

فیلم گرفته شده از محل، یکی از کارمندان سفارت را نشان می‌داد که به «وطن فروشانِ خائنی» که سفارت را گرفته بودند ناسزا می‌گفت. یکی می‌گفت «دمشون گرم»، آن یکی شاکی بود. خیلی‌ها دادشان هوا رفته بود و هر کسی چیزی می‌گفت. یکی گفت کمونیست‌اند، دیگری گفت آنارشیست هستند. آن یکی می‌گفت کلاه چه‌گوارا به سرشان گشاد است. یکی از آن طرف داد می‌زد، آهای پیرزن پیرمرد‌ها! سی سال دیر رسیدید

اما واقعاً ماجرا از چه قرار بود؟ اصلا این‌ها که بودند؟ ایسم‌شان چه بود؟ واقعا کلاه‌های گشاد چه‌گوارایی داشتند با سیبیل‌های استالینی؟

سین. صاد یکی از افرادی بود که در این حرکت شرکت داشت. از او خواستم خودش بگوید ماجرا از چه قرار است

سه‌شنبه ما با گروهی از دوستان، بخشی از خاک سفارت را گرفتیم یا به قول بعضی‌ها آزاد کردیم. برای ما خیلی دردناک بود که هلند، بخشی از خاک خود را به ایران بدهد و کسانی از این خاک استفاده کنند که حکومتِ مردم ایران نیستند

ما تصمیم گرفتیم، تعداد کمی ایرانی و تعداد بزرگتری غیر ایرانی، هلندی و ملیت‌های دیگر، زمین آن‌جا را به شکل سمبلیک بگیریم و پرچم جمهوری اسلامی را که البته ما با آن هم دشمنی نداشتیم، برداشتیم تا نشان دهیم آن حکومت دیگر این‌جا حکومت نمی‌کند و زمان کوتاهی تا وقتی پلیس بیاید و ما را ببرد، این خاک مال ما و مردم ایران باشد

به جای پرچم ایران چیزی جایگزین کردید؟

سر این موضوع خیلی بحث کردیم، چه چیزی بگذاریم که متعلق به مردم باشد. گفتیم اگر سبز باشد، خب بعضی‌ها سبز نیستند، اگر سرخ باشد، بعضی‌ها سوسیالیست نیستند. خیلی از آن گروه اصلا سوسیالیست یا کمونیست نبودند. گفتیم سیاه باشد که متعلق به آنارشیست‌ها است ولی کل گروه آنارشیست نبود و در ایران برای خیلی‌ها آنارشیسم نوعی فحش است. دیدیم با رنگ نمی‌شود تکثرگرایی داخل گروه را منعکس کرد. پس تصویری را انتخاب کردیم که در این وقت تاثیر زیادی بر مردم گذاشته است و آن تصویر ندا است. در نتیجه چیزی که ما جایگزین کردیم، پرچمی مشکی بود با تصویر ندا آقاسلطان. البته نه این‌که بگوییم همه‌ی مردم ندا هستند یا چیزهایی از این قبیل. اما برای ما قوی‌ترین تصویری بود که می‌توانستیم پیدا کنیم و نشان دهیم این‌جا مال خود ایرانی‌ها است

کار شما سمبلیک بود، مخاطبتان چه کسی بود؟

جامعه‌ی هلند یا مردم داخل ایران را نیز شامل می‌شد؟این‌ کار چند هدف داشت. کاملا سمبلیک بود و ما با خود ساختمان سفارت و مردم سفارت هیچ کاری نکردیم. هیچ خشونتی نداشتیم، به داخل ساختمان نرفتیم و مردم را کتک نزدیم. به هیچ عنوان به ساختمان و مردمش نزدیک نشدیم. مهم‌ترین مخاطب برای ما مردم ایران بودند، به‌خصوص در این دوره که مقداری اوضاع آرام‌تر شده است. حدس می‌زنم افراد معترض کمی از مبارزه خسته شده‌اند

در هر حال ماجرا مثل مبارزه با یک غول و دیوی است که صد جان دارد و اصلا نمی‌رود. انرژی انسان را می‌گیرد. ما ایرانیان و غیر‌ایرانیان هلند خواستیم نشان می‌دهیم، هنوز هستیم. هلندی‌ها هم از اتفاقات ایران ناراحت می‌شود و نمی‌توانند درگیر ماجرا نشوند. اما مخاطب دیگری نیز این‌جا هست. زمانی که کاری می‌کنی که به سفارت ربط دارد، داستان سیاسی می‌شود و آن‌جا سیاست‌مدارها نیز به یکدیگر وصل می‌شوند

یعنی به شکلی شما می‌خواستید توجه دولت هلند را به روابطش با دولت ایران جلب کنید؟

بالاخره باید علامت سوالی ایجاد شود. زمانی که سفیر ایران در رابطه با این موضوع می‌رود با یک وزیر هلندی صحبت می‌کند، هلند می‌بیند از طرفی با دولت ایران ارتباط دارد و از طرف دیگر می‌گوید ایران مردمش را اذیت می‌کند و پناهنده‌هایش را این‌جا قبول می‌کنیم. ولی پناهندگانی که این‌جا می‌آیند ناراضی هستند و بالاخره کاری می‌کنند. نتیجه این می‌شود که بر سر این موضوع باید با سفیر صحبت کنیم

نمی‌دانم خبر داری یا نه اما در رسانه‌های ایرانی و شبکه‌های اجتماعی متفاوت مثل فیس‌بوک بحث‌های زیادی حول این ماجرا در گرفت و موافقین و مخالفین زیادی داشت. یکی از نقدهای موجود این است که شما با این کارتان تاثیر منفی بر نگاه جهانیان بر جنبش مسالمت‌آمیز مردم ایران گذاشتید. این را چطور می‌بینی؟

خیر، اصلا. اولا در مورد این اخبار باید بگویم که بعد از انجام این کار سه روز حبس بودیم و نتوانستیم هیچ خبری را بخوانیم. خود من ٢٤ ساعت نیست که آزادم و هنوز دارم می‌خوانم که چه چیز‌هایی درباره‌ی ما نوشته‌اند. متاسفانه خیلی از چیز‌هایی که نوشته شده است توسط کسانی است که نمی‌دانند ما چرا به آن‌جا رفتیم و چه‌کار کرده‌ایم.شنیدم بعضی‌ها نوشته‌اند که ما پرچم را سوزانده‌ایم. ما اصلا این کار را نکردیم. قبل از آن در مورد این موضوع بحث کردیم و تصمیم گرفتیم که نه آن را بسوزانیم و نه پاره‌اش کنیم. خیلی آرام گره‌هایش را باز کردیم و پرچم ندا را جایگزین کردیم. الآن تازه می‌توانیم جواب این‌ها را بدهیم. ببینید ما رفتیم این کار را کردیم و خیلی مواظب بودیم که هیچ خشونتی نشان ندهیم. اتفاقا تنها خشونتی که دیدم از اعضای سفارت بود. آقایی بود که فحش می‌داد و می‌خواست به ما حمله کند.ما جایی در آن بالا هشت نفری بودیم، تک و تنها می‌خواست بیاید بالا و ما را بزند. به پلیس‌ها نیز می‌گفت شما کاری نمی‌کنید پس من خودم ترتیب‌شان را می‌دهم

یعنی نه از سوی شما خشونتی اعمال شد و نه حاضر بودید خشونتی را از طرف آنان بپذیرید؟

نمی‌خواستیم طوری شود که درگیری ایجاد شود. یعنی نمی‌خواستم با دست یا فک شکسته بیرون بیایم ولی از این لحاظ پیروز شدیم. هدفمان این بود که بدون خشونت این کار را کنیم و پلیس ها بعد از این که سه بار اعلام کردند شما باید بروید بالاخره آمدند ما را در ماشین پلیس گذاشتند و بردند

یعنی شما هیچ مقاومتی در مقابل پلیس هم انجام ندادید؟

هنگامی که گفتند بیایید پایین، خودشان آمدند و ما را بردند ولی ما با آن‌ها دعوا نکردیم. حتی من شخصا جایی به پلیس گفتم که هیچ مشکلی با شما ندارم و حتی خیلی خوشحالم که شما این‌جا جلوی سفارت نشان می‌دهید که برخورد پلیس باید چگونه باشد، باید با احترام برخورد کند

پلیس چندباری جلوی آن آقایی که در سفارت بود و به ما فحش می‌داد و می‌خواست حمله کند را گرفت. آن‌جا دیدند که در یک کشور دموکرات پلیس چگونه باید برخورد کند. خوشحال بودم که هم خودم این را تجربه کردم و هم سفارتی‌ها این را دیدند

تو یک جوان ایرانی - هلندی هستی، آیا می‌شود گفت گروه‌تان، گروهی جوان بود؟

تا حدی. مثلا من خودم به سی‌سال نرسیده‌ام؛ ولی دانش‌جویان ٢١ ساله نیز نبودیم. بعضی‌ها ٣٥ تا ٤٠ بودند ولی بیشترمان حول و حوش ٣٠ سال بودیم

یک کم سراغ خودت برویم. چه کاری می‌کنی؟

من در هلند بزرگ شده‌ام؛ می‌شود گفت ایران را تقریبا ندیده‌ام. خیلی اهل هنر هستم و شغل من موسیقی است. چند ساز مختلف را می‌نوازم و از اجراهای مختلف پول در می‌آورم

یعنی خیلی هم نمی‌توان اسم تو را سیاست‌مدار گذاشت؟

اصلا. می‌دانم دوره‌ای بودند که عده‌ای از حزب پول می‌گرفتند و کاری می‌کردند ولی کسانی که این کار را به عنوان شغل می‌کنند از آن مبارزه دور می‌شوند. بچه‌هایی که آن‌جا بودند مثلا خود من اهل هنر هستم، یکی دیگر از دوستان کار تئاتر می‌کند. کسی شغل بنایی داشت. یکی روشنفکر و دیگری در یک اداره کار می‌کند

تو که خودت در هلند بزرگ شده‌ای چرا این‌قدر دغدغه‌ی ایران را داری؟ هنرمند هستی و در برخورد کلیشه‌ای می گویند هنرمندان روح لطیفی دارند، چه شد که به چنین ضرورتی رسیدی؟

درست است که من در هلند بزرگ شده‌ام، اما همیشه در ارتباط با ایران بوده‌ام. ماهی یک‌بار یا دو ماهی یک‌بار من با دایی‌ام در ایران تلفنی صحبت می‌کنم. با این‌که ٢٥ سال است دایی‌ام را ندیده‌ام هنوز دلم برایش تنگ می‌شود. ارتباطی که با ایران دارم بر اساس موسیقی، شا‌هنامه‌، غذایی که می‌خورم و خاطره‌هایی که تعریف می‌کنند است. نه این‌که بگویم خون ایران در رگ من است و ایران وطن من است ولی چیز دیگری که هست این است که من شهروند دنیا هستم و زمانی که می‌بینم در کشورهای مختلف نابرابری وجود دارد، حس می‌کنم باید به آن‌ها کمک کنم. همین‌طور که این هلندی‌ها به این دلیل به ایرانی‌ها کمک کردند

اگر من بخواهم مردمی را کمک کنم، به ایرانیان بیش از افراد دیگر می‌توانم کمک کنم. همین‌طور می‌خواهم تبتی‌ها و فلسطینی‌ها را کمک کنم اما نه زبانشان را می‌دانم و نه تاریخ و سیاستشان را درست می‌شناسم. به دلیل این‌که به عنوان یک ایرانی هلندی این آشنایی را با ایران دارم می‌توانم برای حقوق ایرانیان فعال باشم

گروه شما چگونه عمل کرده است؟

این گروهی که رفتند و این‌کار را انجام دادند، هیچ ربط خاصی به هم نداشتند. نه از یک گروه یا حزب سیاسی می‌آیند و نه قبل از این همکاری با هم داشته‌اند. بعضی‌ها تا حدی آنارشیست بودند، ٢ یا ٣ نفر از آن ‌ها سوسیالیست کمونیست بودند. خود من تا حدی سمپاتی برای جنبش سبز دارم. گروه‌هایی که اگر بخواهند به عنوان جنبش با یکدیگر کار کنند قبل از این که در مبارزه متحد شوند، بر سر و کول یکدیگر می‌زنند. مثلا آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها در اسپانیا خیلی با یکدیگر جنگیدند تا این‌که فهمیدند یک فاشیستی هم هست که باید با آن بجنگدند. یعنی مایی که آن‌جا رفتیم هیچ ربطی به جایی نداشتیم بنابراین این گروه هیچ رهبری هم نداشتند

جاهای مختلف خیلی راجع به شما نوشتند. اما خودت نیز اشاره کردی که تازه دیشب آمدی و هنوز ٢٤ ساعت نیست که بیرون هستی. فکر می‌کنی اگر کسی بخواهد بداند که شما چرا به آن‌جا رفتید و چرا این کار را کردید باید از کجا بشنود؟ آیا منبعی دارید که آدم‌ها به آن مراجعه کنند؟

ما سایتی داریم که در اعلامیه‌ی اولی که دادیم آدرس آن را نوشته‌ایم. متاسفانه دیدم بچه‌ها همه خبر را به یکدیگر می‌فرستند و اسم این سایت آن‌جا گم می‌شود. تنها جایی که ما به عنوان گروه داریم کاری می‌کنیم وبلاگی به اسم ایران لیوز است

iranlives.blogspot.com

http://iranlives.blogspot.com/2010/04/occupation-of-iranian-embassy-in-hague.html

آن‌جا تنها جایی است که اعلامیه‌ی ما به زبان‌های فارسی، انگلیسی و روسی نوشته شده است

چرا روسی؟

زیرا می‌خواستیم مردم کشورهایی دیگر نیز به وضعیت ایران آگاه شوند. حکومت‌هایی هستند که بیش از حد با ایران همکاری می‌کنند. مثلا حکومت روسیه متاسفانه از ایران پشتیبانی کرده است و گفتیم اگر به روسی نیز بنویسیم که در روسیه آن را بخوانند خوب است. حتی می‌خواستیم به زبان اسپانیایی بنویسیم که در ونزوئلا و دیگر کشورهایی که دولت هایشان متحد دولت ایران هستند، بتوانند آن را بخوانند.ولی متاسفانه به موقع حاضر نشد. اما سعی می‌کنیم در روزهای آینده این کار را انجام دهیم

یکی دیگر از نقد‌هایی که به شما وارد است این است که دوره‌ی این حرف‌ها گذشته است. زمانی که آدم‌ها می‌ریختند سفارت آمریکا را می‌گرفتند. اما از طرفی ما قبل از انقلاب ٥٧ نمونه‌های مشابه ای در خارج از کشور داشتیم. کنفدراسیون جهانی دانش‌جویان و محصلین ایرانی، بارها اعتراض هایی از این دست کرده است. به سفارت‌های ایران رفته و آن‌جا تحصن کرده است. در واقع کاری که شما امروز کرده‌اید و نمونه‌های دیگری که در چند ماه اخیر اتفاق افتاده است به نوعی تکرار تاریخ است. به نظرت می‌شود این‌ها را به یکدیگر ربط داد؟

اولا من بگویم با این استدلال‌ که دوره ی کاری تمام شده و عده ای این کار را دیگر نمی‌کنند، دلیل نمی‌شود که آدم کاری نکند. یعنی اگر ما بگوییم هیچ‌کس نمی‌رود تظاهرات، دلیل است که دیگر تظاهرات نکنیم؟ ولی اگر این کاری که ما کردیم را بخواهیم با اشغال سفارت آمریکا در ایران مقایسه کنیم، اولا آن ها مردمی که آن‌جا کار می کردند را گروگان گرفتند و آن‌ها را ٤٤٤ روز نگه داشتند. ما به هیچ‌ عنوان دستی به سفارت نزدیم و حتی نزدیک به اهالی سفارت نشدیم. ما فقط گفتیم این خاکی که هلند به ایران داده است، به دلیل این‌که حکومتی از آن استفاده می‌کند که حکومت مردم ایران نیست، خاک را به مدت ٣٠ تا ٦٠ دقیقه بگیریم

2010-04-06T08:53:00.000-07:00

اگر هخامنش به فراموشی سپرده شود، گناه
ماست که به فرزندانمان نیاموختیمش
مگر هزارها چیز دیگرکه به فرزندانمان می آموزیم، مثل
بازی های خشن کامپیوتری

در کتاب های درسی آمده اند؟! پس گناه

خودمان را گردن دیگری می اندازیم
خود ما چقدر آگاهی داریم؟ چقدر
از پیشینه و تاریخمان اطلاع داریم
اگر آگاهی داشتیم انقدر تکرارش نمی کردیم

آیا می دانید: حذف بخش هخامنش از کتاب درسی تاریخ به تصویب رسید؟
آیا می دانید: فرزندان ما دیگر حتی اسم کوروش کبیر را نمی شناسند؟
آیا می دانید: 29 اکتبر روز جهانی کوروش کبیر است و این روز فقط در تقویم ایران نیست؟
آیا می دانید: چند سال دیگر، با نابودی کامل تخت جمشید باید سپاسگذار کشورهایی چون فرانسه باشیم که چندی از تخت جمشید را در موزه های خود حفظ کردند؟
آیا می دانید: اولین سیستم استخدام دولتی به صورت لشگری و کشوری به مدت ۴۰سال خدمت و سپس بازنشستگی و گرفتن مستمری دائم را کورش کبیر در ایران پایه گذاری کرد؟
آیا می دانید: کمبوجيه فرزند کورش به دلیل کشته شدن ۱۲ ایرانی در مصر و اینکه فرعون مصر به جای عذر خواهی از ایرانیان به دشنام دادن و تمسخر پرداخته بود، با ۲۵۰ هزار سرباز ایرانی در روز ۴۲ از آغاز بهار ۵۲۵ قبل از میلاد به مصر حمله کرد و کل مصر را تصرف کرد و به دلیل آمدن قحطی در مصر مقداری بسیار زیادی غله وارد مصر کرد؟ اکنون در مصر یک نقاشی دیواری وجود دارد که کمبوجیه را در حال احترام به خدایان مصر نشان می دهد. او به هیچ وجه دین ایران را به آنان تحمیل نکرد و بی احترامی به آنان ننمود
آیا می دانید: داریوش کبیر با شور و مشورت تمام بزرگان ایالت های ایران که در پاسارگاد جمع شده بودند به پادشاهی برگزیده شد و در بهار ۵۲۰ قبل از میلاد تاج شاهنشاهی ایران را بر سر نهاد و برای همین مناسبت ۲ نوع سکه ی طرح دار با نام داریک (طلا) و سیکو (نقره) را در اختیار مردم قرار داد که بعدها رایج ترین پول های جهان شد؟
آیا می دانید: داریوش کبیر طرح تعلیمات عمومی و سوادآموزی را اجباری و به صورت کاملأ رایگان بنیان گذاشت که به موجب آن همه ی مردم می بایست خواندن و نوشتن بدانند که به همین مناسبت خط آرامی یا فنیقی را جایگزین خط میخی کرد که بعدها خط پهلوی نام گرفت؟
آیا می دانید: داریوش در پایئز و زمستان ۵۱۸ - ۵۱۹ قبل از میلاد نقشه ی ساخت پرسپولیس را طراحی کرد و با الهام گرفتن از اهرام مصر نقشه ی آن را با کمک چندین تن از معماران مصری به روی کاغذ آورد؟
آیا می دانید: داریوش بعد از تصرف بابل ۲۵ هزار یهودی برده را که در آن شهر بر زیر یوق بردگی شاه بابل بودند آزاد کرد؟
آیا می دانید: داریوش در سال دهم پادشاهی خود شاهراه بزرگ کورش را به اتمام رساند و جاده ی سراسری آسیا را احداث کرد که از خراسان به مغرب چین می رفت که بعدها جاده ابریشم نام گرفت؟
آیا می دانید: اولین بار پرسپولیس به دستور داریوش کبیر به صورت ماکت ساخته شد تا از بزرگترین کاخ آسیا شبیه سازی شده باشد که فقط ماکت کاخ پرسپولیس ۳ سال طول کشید و کل ساخت کاخ ۸۰ سال به طول انجامید؟
آیا می دانید: داریوش برای ساخت کاخ پرسپولیس که نمایشگاه هنر آسیا بوده ۲۵ هزار کارگر به صورت ۱۰ ساعت در تابستان و ۸ ساعت در زمستان به کار گماشته بود و به هر استاد کار هر ۵ روز ی کبار یک سکه طلا (داریک) می داده و به هر خانواده از کارگران به غیر از مزد آنها روزانه ۲۵۰ گرم گوشت همراه با روغن - کره - عسل و پنیر می داده است و هر ۱۰ روز یکبار استراحت داشتند؟
آیا می دانید: داریوش در هر سال برای ساخت کاخ به کارگران بیش از نیم میلیون طلا مزد می داده است که به گفته ی مورخان گران ترین کاخ دنیا محسوب می شده؟ این در حالی است که در همان زمان در مصر کارگران به بیگاری مشغول بوده اند بدون پرداخت مزد که با شلاق نیز همراه بوده است
آیا می دانید: تقویم کنونی (ماه ۳۰ روز) به دستور داریوش پایه گذاری شد و او هیأتی را برای اصلاح تقویم ایران به ریاست دانشمند بابلی "دنی تون" بسیج کرده بود؟ بر طبق تقویم جدید داریوش، روز اول و پانزدهم ماه تعطیل بوده و در طول سال دارای ۵ عید مذهبی و ۳۱ روز تعطیلی رسمی که یکی از آنها نوروز و دیگری سوگ سیاوش بوده است.
آیا می دانید: داریوش پادگان و نظام وظیفه را در ایران پایه گزاری کرد و به مناسبت آن تمام جوانان چه فرزند شاه و چه فرزند وزیر باید به خدمت بروند و تعلیمات نظامی ببینند تا بتوانند از سرزمین پارس دفاع کنند؟
آیا می دانید: داریوش برای اولین بار در ایران وزارت راه - وزارت آب - سازمان املاک - سازمان اطلاعات - سازمان پست و تلگراف (چاپارخانه) را بنیان نهاد؟
آیا می دانید: اولین راه شوسه و زیر سازی شده در جهان توسط داریوش ساخته شد؟
آیا می دانید: داریوش برای جلوگیری از قحطی آب در هندوستان که جزوی از امپراطوری ایران بوده سدی عظیم بروی رود سند بنا نهاد؟
آیا می دانید: فیثاغورث که به دلایل مذهبی از کشور خود گریخته بود و به ایران پناه آورده بود توسط داریوش کبیر دارای یک زندگی خوب همراه با مستمری دائم شد؟
آیا می دانید: در طول سلطنت داریوش کبیر ۲۴۲ حکمران بر علیه او شورش کرده بودند و او پادشاهی بوده که با ۲۴۲ مورد شورش مقابله کرد و همه را بر جای خود نشاند و عدالت را در سرتاسر ایران بسط داد؟ او در سال آخر پادشاهی به اندازه ی ۱۰ میلیون لیره انگلستان ذخیره مالی در خزانه دولتی بر جای گذاشت
آیا می دانید: داریوش در سال ۵۲۱ قبل از میلاد فرمان داد: من عدالت را دوست دارم، از گناه متنفرم و از ظلم طبقات بالا به طبقات پایین اجتماع خشنود نیستم

2010-03-19T20:13:00.000-07:00

عید نوروز
بر تمام ایرانیان جهان مبارک

2010-03-16T11:57:00.000-07:00

فلسفه چهارشنبه سورى

به روایت سياوش اوستا

فرستنده: پیمان پارسا

Peyman Parsa
http://www.peymanparsa.com/

سور به معناى ميهمانى و جشن مى باشد و اما چرا چهارشنبه سورى و چرا آتش برافروختن و چرا از روى آتش پريدن؟ براساس سروده هاى پيروز پارسى، حكيم فردوسى، سياوش فرزند كاووس شاه در هفت سالگى مادر را از دست مى دهد. پادشاه همسر ديگر را برمى گزيند، سودابه كه زنى زيبا و هوسباز بود عاشق سياوش مى شود

يكى روز كاووس كى با پسر

نشسته كه سودابه آمد ز در

زنـاگـاه روى سياوش بديد

پرانديشه گشت و دلش بردميد

زعشق رخ او قرارش نماند

همه مهر اندر دل آتش نشاند

سودابه در انديشه بود تا به گونه اى سياوش را به كاخ خويش بكشاند، دختر زيبا و جوان خود را بهانه حضور سياوش كرده و او را فرا خواند

كه بايد كه رنجه كنى پاى خويش

نمائى مرا سرو بالاى خويش

بياراسته خويش چون نوبهار

بگردش هم از ماهرويان هزار

آنگاه كه سودابه سياوش را در كاخ خويش يافت به او گفت

هر آنكس كه از دور بيند ترا

شود بيهش و برگزيند ترا

زمن هر چه خواهى، همه كام تو

بر آرم ، نپيچم سر از دام تو

من اينك به پيش تو افتاده ام

تن و جان شيرين ترا داده ام

سودابه پس از اين كه از مهر و عشق خود به سياوش مى گويد و همزمان به او نزديك مى شود. ناگاه او را در آغوش كشيده و مى بوسد

سرش تنگ بگرفت و يك بوسه داد

همانا كه از شرم ناورد ياد

رخان سياوش چو خون شد ز شرم

بياراست مژگان به خوناب گرم

چنين گفت با دل كه از كار ديو

مرا دور داراد كيوان خديو

نه من با پدر بى وفائى كنم

نه با اهرمن آشنائى كنم

سياوش با خشم و اضطراب و دلهره به نامادرى خود گفت

سر بانوانى و هم مهترى

من ايدون گمانم كه تو مادرى

سياوش خشمناك از جاى برخاسته و عزم خروج از كاخ سودابه را كرد. سودابه كه از برملا شدن واقعه بيم داشت داد و فرياد كرد و درست بسان افسانه يوسف و زليخا دامن پاره كرده و گناه را به سياوش متوجه كرد و چنانچه در نمايشنامه افسانه، افسانه ها نوشتيم، اكثر افسانه هاى سامى، افسانه هاى شاهنامه مى باشد كه رنگ روى سامى گرفته است و نيز در آئين اوستا نوشته ايم كه كتاب اوستا يك كتابخانه كتاب بوده است كه تاريخ شاهان ايران يكى از ۱۲۰ جلد كتاب، كتابخانه اوستا مى باشد و چگونگى به نظم آوردن آن را توسط فردوسى در زندگينامه پيروز پارسى، يعنى حكيم ابوالقاسم فردوسى شرح داده ام... بارى سياوش به سودابه مى گويد كه پدر را آگاه خواهد كرد

از آن تخت برخاست با خشم و جنگ

بدو اندر آويخت سودابه چنگ

بدو گفت من راز دل پيش تو

بگفتم نهانى بد انديش تو

مرا خيره خواهى كه رسوا كنى؟

به پيش خردمند رعنا كنى؟

بزد دست و جامه بدريد پاك

به ناخن دو رخ را همى كرد چاك

برآمد خروش از شبستان اوى

فغانش زايوان برآمد بكوى

در پى جار و جنجال سودابه، كيكاووس پادشاه ايران از جريان آگاه شده و از سياوش توضيح خواست سياوش به پدر گفت كه پاكدامن است و براى اثبات آن آماده است تا از تونل و راهرو آتش عبور كند. سياوش گفت اگر من گناهكار باشم در آتش خواهم سوخت و اگر پاكدامن باشم از آتش عبور خواهم كرد

سراسر همه دشت بريان شدند

سياوش بيامد به پيش پدر

يكى خود و زرين نهاده به سر

سخن گفتنش با پسر نرم بود

سياوش بدو گفت انده مدار

كزين سان بود گردش روزگار

سرى پرز شرم و تباهى مراست

سياوش سپه را بدا نسان بتاخت

تو گفتى كه اسبش بر آتش بساخت

زآتش برون آمد آزاد مرد

لبان پر ز خنده برخ همچو ورد

چو بخشايش پاك يزدان بود

دم آتش و باد يكسان بود

سواران لشكر برانگيختند

همه دشت پيشش درم ريختند

سياوش به تندرستى و چاپكى و چالاكى به همراه اسب سياهش از آتش عبور كرد و تندرست بيرون آمد

يكى شادمانى شد اندر جهان

ميان كهان و ميان مهان

سياوش به پيش جهاندار پاك

بيامد بماليد رخ را به خاك

كه از نفت آن كوه آتش پَِـرَست

همه كامه دشمنان كرد پست

بدو گفت شاه، اى دلير جهان

كه پاكيزه تخمى و روشن روان

چنانى كه از مادر پارسا

بزايد شود بر جهان پادشا

سياوخش را تنگ در برگرفت

زكردار بد پوزش اندر گرفت

مى آورد و رامشگران را بخواند

همه كام ها با سياوش براند

سه روز اندر آن سور مى در كشيد

نبد بر در گنج بند و كليد

اين اتفاق و آزمايش عبور از آتش در بهرام شيد (سه شنبه) آخر سال روى داده بود و از چهارشنبه تا ناهيد شيد (جمعه يا آدينه) جشن ملى اعلام شد و در سراسر كشور پهناور ايران به فرمان كيكاووس سورچرانى و شادمانى برقرار شد. و از آن پس به ياد عبور سرفرازانه سياوش از آتش همواره ايرانيان واپسين شبانه بهرام شيد (سه شنبه شب) را به ياد سياوش و پاكى او با پريدن از روى آتش جشن مى گيرند

2010-03-08T10:16:00.000-08:00

Vancouver ٌWinter Olympics

in Picture
GO CANADA
پارتی ملی، خوشحالی جمعی، شادی افتخارآمیز

A National Party َ

A Collective Happiness

A Rewarded & Arrogance Joy

نگارش و عکس: مهین میلانی
این مطلب در روزنامه ی شهروند ونکوور به چاپ رسیده است
لازم است که هر گونه استفاده از این مقاله و عکس ها
با ذکر منبع انتشار، نام نویسنده و عکس بردار همراه باشد

برای مشاهده ی عکس ها به لینک های زیر مراجعه فرمائید

Flame, Flag, Vancouver Nights,
Golden Victory, Crowd, couples,
Artwork, Faces, Olympic Feelings

هیجانات المپیک با 14 مدال طلا برای کانادا در مقابل 9 مدال طلا برای آمریکا و 10 مدال طلا برای آلمان یکی از بزرگترین موفقیت هایی بود که ورزش زمستانی کانادا در تاریخ مسابقات المپیک به دست آورد
هیچ کشور میزبانی در تاریخ مسابقات المپیک تا کنون در کشور خود موفق به کسب این میزان مدال طلا برای خود نشده بود و کانادا که نه در بازی های زمستانی مونترال و نه در کالگاری موفق نشده بود حتی یک مدال طلا به دست آورد، موفقیت شایان توجه مسابقات زمستانی 2010 ونکوور این کشور را در جایگاهی بسیار ارزنده قرارداد
اگر بتوان معیار مرتبت موفقیت را به تعداد کلیه ی مدال های کسب شده قرار داد، اکنون کانادا با 26 مدال در مجموع در مقام سوم قرار دارد بعد از آمریکا با 37 مدال و آلمان 30 مدال
از دیدگاه من میزان مدال های طلای کسب شده (14) توسط کانادا بویژه دو مدال طلا برای تیم هاکی زنان و مردان می تواند معیار برتری را محک بزند. کانادا از چند منظر شماره یک بوده است

در این میان تظاهرکنندگان ضد مسابقات المپیک شعار می دهند: "در سرزمین دزدیده شده مسابقات المپیک ممنوع"، "7 بیلیون دلار برای 17 روز پارتی، بی خانمان ها در خیابان"

هزاران نفر در روز جشن گشایش مسابقات زمستان المپییک در خیابان های ونکور اعتراض خود را با کاروانی از باندرول ها وعلم ها صدای خود را به مردم رساندند و افراد گروه "جنبش ضد المپیک اِرت فِرستِر" در اولین روز مسابقات شیشه های ساختمان "بِی" و بانک "تی دی" را در داون تاون ونکوور با هدف حمله به اسپانسر های اصلی بازی های المپیک شکستند
شعار دوستداران هاکی در آخرین بازی کانادا با آمریکا در تلویزیون چنین ظاهر شد: " آمریکا و کانادا "در جنگ با یکدیگر برادرند ولی نه در روی یخ
بی خانمان ها یک محل پارکینگ را در خیابان "هیستینگز" به اشغال خود در آوردند و چادر های خود را برای تما م مدت مسابقات در آنجا کار گذاشتند. این محل " دهکده ی چادر" نام گرفت

ونکوور رنگارنگ
نمی شد از هیاهویی که در شهر جریان داشت خود را دور نگاه داشت. من از پنجره ی اطاقم از چند شب قبل از شروع مسابقات آتش بازی را می دیدم. رشته های بخار مانند آبی - سبز که گاهی با رنگ بنفش و نارنجی و قرمز در هم می آمیخت، شبها آسمانِ اتفاقاً صاف ونکوور را رنگارنگ می ساخت. نمی شد هیجانی را که ونکوور از ده سال پیش از این تدارکش را می ریخت نادیده گرفت. من اتفاقی عظیم را حس می کردم، امواجی، حرکتی زنده که در راه است، حرکتی که شهر نسبتاً مرده ی ونکوور را جان می بخشد. این پدیده از جنسی دیگر می نمود. اگرچه می دانم و می دانی که مسابقات المپیک را پس از تلاش سال های اولیه، سیاست و یا اقتصاد سرمایه های جهانی پیش برده است. با این وجود این پدیده مرا با حرکت های مردمی جهان و از جمله کشور خودم در تابستان گذشته پیوند می داد و به نحوی با مشکلات جهانی گرم شدن زمین، زلزله های متداوم، سیلاب های خانمان برانداز، سونامی های غیرمنتظره، اتفاق احتمالی کن فیکون شدن کره ی زمین در تاریخی نه چندان دور و خلاصه نقشه هایی که امپریالیسم بین المللی به سرکردگی همه ی دست اندرکاران ممالک پیشرفته و غیر پیشرفته برای نجات خود و فرار به سیاره های دیگر در سر می پرورانند
این حس است که حتی پیش از شروع مسابقات، در شب حمل مشعل به ونکوور، مرا به بیرون، توی خیابان های ونکور در شب و در روز پرتاب می کند

هیجانات برای المپیک حتی قبل از اینکه "الکساندر بیلودو" اولین مدال طلا را در خانه کسب کند، در مردم وجود داشت. حکایت این المپیاد کبکی در اینکه چگونه برادر علیلش محرکی می شود تا به مقام قهرمانی المپیک برسد، برای دیگر ورزشکاران نقطه ی شروعی بود بس نیرومند و برای هواداران و هم برای کلیه ی مردم کانادا انرژی غیرمنتظره ای به ارمغان آورد که به نوبه ی خود روند بازی ها را تحت الشعاع قرار می داد
مائِل ریکِر با مدال طلایی که در "اسنوبوردینگ" کسب می کند امید و تحرکی بیشتر به بار می آورد. او تنها المپیادی بود در میان ورزشکاران که وقتی از او می پرسند حالا چه مسئولیتی برای خود نسبت به کانادا حس می کنی، با صداقت پاسخ می دهد: "من خودم را در آن سطح نمی بینم. می خواهم به مسافرت بروم، تفریح کنم و از زندگی لذت ببرم". او یکی از بی شمار ورزشکارانی است که از کودکی در کوهستان های " ویستلِر" زندگی کرده و همچون راه رفتن با اسکی و اسنوبوردینگ عجین بوده است
براداران "هَمِلین" مدالیست های طلای بعدی هستند که فضای ونکوور را خروشان می سازند. و سپس "جِیسی جِی اَندِرسون" در بخش "اسنوبوردینگ" مردان به مقام اول قائل می شود. همسر و فرزندان او نیز حضور دارند و شاهد موفقیت چشمگیر او می باشند. وی به طور شگفت انگیزی در آخرین لحظه، زمانی که همگان تصور می کردند او مقام نفر دوم را کسب خواهد کرد، آخرین پیچ را به سرعت در می نوردد، از رقیب اتریشی پیشی می گیرد و از خط پایانی عبور می کند. حتی خود او نیز شگفت زده بود از اینکه چگونه این مهم را به سرانجام رسانده است
موآر" و "ویرچو" دو قوی سفید زیبا بر روی یخ در رشته ی "فیگور اِسکِیت" بر روی سکوی مدال طلا قرار می گیرند
حالا گرفتن مدال طلا حالت طبیعی به خود گرفته است و هر روز انتظار می رود که طلا های بیشتری سینه ی ورزشکاران کانادایی را مزین سازد
سیدنی کرازبی" اسطوره ای نوین "
در بازی هیجان انگیز هاکی روی یخ
و بالاخره "سیدنی کرازبی" است که صدرنشین قهرمانان بازی های زمستانی المپیک ونکوور در سال 2010محسوب می شود. وی، به نگاه من یک اسطوره است با سابقه ی درخشانی که از ده سالگی در هاکی کانادا داشته و به عنوان کاپیتان تیم هاکی از سنین کودکی توانائی هدایت نه فقط هاکی که بسیاری پدیده های جهانی دیگر را در وجود دارد. او در بازی های اخیر ونکوور دوبار تیم کانادا را نجات داد. یک بار در بازی با سوئیس بود. دو به دو مساوی شدند. در وقت اضافه کماکان مساوی باقی ماندند. فرصت زدن گل به هر دو تیم داده شد. گلر تیم کانادا "روبرتو لواونگو" اجازه نداد گل سوئیس وارد دروازه ی کانادا شود و سپس سیدنی کرازبی با سرعت عمل و تیزهوشی گل سوم را روانه ی تور کرد. کانادا اگر این بازی را می باخت به کل از مسابقات خارج می شد زیرا در دوره ی اول بازی ها یک بار به آمریکا سه به چهار باخته بود

دومین گل در بازی افتخار آمیز نهائی با آمریکا بود. در بیست دقیقه ی اول کانادا دو گل جانانه روانه ی دروازه ی آمریکا نمود. در بیست دقیقه ی سوم آمریکا توانست یک گل به کانادا بزند. تا آخرین دقایق همگان کانادا را برنده محسوب می کردند تا اینکه درست دو ثانیه به پایان مسابقه آمریکا یک گل دیگر روانه می کند. در عکس ها چهره ها را دریابید. اندوهی جانگزا روان است. اندوهی وصف ناپذیر. در وقت اضافی است که باز "کرازبی" میدان را در دست می گیرد. "ایگی، ایگی بنداز اینجا..." و ایگینلا ژِروم" حواسش جمع است. "کرازبی" قهرمان معطل نمی کند. این گل یک گل ملی است که استادیوم "جی ام پلیس" را خروش مردم به کجا که نمی برد و تمام مردم در مقابل صفحه های بزرگ تلویزیون در "رابسون اسکوئر" و "کول هاربر" و کامیونیتی سنترهای شهرهای دیگر استان ها یک لحظه آسمان و زمین را یکی می کنند
هاکی بازی سنتی و شاید گفت به یک شکلی بازی انحصاری کاناداست. یک دوست کانادایی می گفت زن و مردهای کانادایی عشق بازیشان هم در شکلی است که هر دو بتوانند هم زمان هاکی را نیز در تلویزیون تماشا کنند. و این بازی هاکی در المپیک زمستانی ونکوور یک نوع غرور ملی نیز برای کانادائی ها در بر داشت. از سه ساعت قبل از شروع بازی تمامی بارها و رستوران ها در داون تاون ونکوور پر بود و کسی را به درون راه نمی دادند. حتی در فضاهای باز در چهار طرف، گارد محافظت اجازه نمی داد مردم به محوطه قدم گذارند. همه جا اشباع بود از آدم. جمعیتی انبوه در پشت نرده ها از دور به صفحه ی بزرگ چشم دوخته بودند. به عکس ها توجه فرمائید

سیدنی کرازبی" از سن دو سالگی در زیر زمین خانه بازی هاکی را آغاز می کند، جایی که ماشین خشک کنی لباس خانه قرار دارد و او با ضربه هایی که به آن وارد می سازد ماشین را کاملاً از کار می اندازد. در سن سه سالگی اسکیتینگ را می آموزد. در سن یازده سالگی اولین مصاحبه ی مطبوعاتی با او انجام می شود. در سن سیزده کنسول هاکیِ نوا اسکوشیا، شهری که "کرازبی" در آن متولد شده است، به او اجازه ی بازی هاکی "میدجِت" با بازیکنان هفده ساله را نمی دهد. شکایت خانواده ره به جایی نمی برد. در سن چهارده، او در ” Canadian Broadcasting Corporation's Hockey Day in Canada “ حاضر می شود و 217 پوینت کسب می کند که او را در مقام دوم جامِ "اِیر کانادا" می نشاند. از آن پس "کرازبی" بی توقف به موفقیت های بی نظیرقائل می شود. برای اطلاعات بیشتر از بیوگرافی وی می توانید به سایت http://en.wikipedia.org/wiki/Sidney_Crosby
مراجعه فرمائید
کرازبی در حال حاضر یک میلیونر است. برای اطلاعات بیشتر از شغل و قراردادها و میزان دستمزد او به سایت http://www.cbc.ca/sports/hockey/story/2007/07/10/crosby-contract.html
مراجعه کنید

اما تراژدی نیز در این جشن جمعی کم نمی آورد. اولین تراژدی درست یک روز قبل از شروع مسابقات رنگ غم به المپیک می دهد. لژ باز جورجیائی "نادر کوما کوماریتاشویلی" در هنگام تمرین به صورت وحشتناکی کشته می شود
تعداد ورزشکارانی که در هنگام مسابقه کنترل از دست دادند و از پیست خارج شدند بخصوص در اسکی چندان کم نبود

جُوانی روشِت بیست و چهار ساله که مدال برنز را در "فیگور اسکیتینگ" بدست آورد، دو روز قبل از

مسابقات مادرش را به علت حمله ی قلبی در بیمارستان از دست داد. با این وجود "روشِت" در مسابقات شرکت کرد. در دور اول، پس از پایان رقص روی یخ اشک از چشمانش سرازیر بود. وی در دور نهائی مدال برنز را از آن خود نمود. پرچم کانادا را در روز جشن پایانی المپیک به دست او سپردند. انتخاب او برای چنین افتخاری به علت شجاعت و همت او در زیر فشار احساسی بوده است

مسابقات المپیک ونکوور در شرایط گوناگون آب و هوایی به بازی ادامه می دهد. در روزهای نخستین هوای آفتابی و گرم استثنائی بود. و البته این موقعیتی خاص است که در اولین یکشنبه ی مسابقات هزارها و هزارها مردم به خیابان های داون تاون ونکوور بریزند، نیرویی که هم چون یک خانواده ی بزرگ به قدرتی غیرقابل تصور برای حمایت، وحدت، آزادگی و رفتارهایی متعادل و دوستانه با یکدیگر تبدیل می شود. روحیه ی توریسم که مشکلات را پشت سر می گذارد تا صباحی چند آفتاب زیبا، آدم های جدید، تفریحات متعدد در اینجا و آنجا را در خیابان های رابسون، گرانویل و بِتیز و اطراف میدان بی سی که به مناسبت بازی ها از وجود خودرو ها پاک است، تجربه نماید، چهره ها را خندان کرده و به آدم ها تحرکی شاد و آزاد بخشیده است
هوا به صورتی گرم است که با کامیون به میدان های مسابقات "ویستلر" و "سایپرس" برف حمل می کنند. این امر موجب طنز پردازی شوخی و جدی در رسانه های کشور های آمریکا و اروپا می شود که ببین باز ی های زمستانی را کجا برگزار کرده اند. اما مسئولان امر به خوبی از عهده ی همه کار بر می آیند و مسابقات به خوبی برگزار می شود
دیری نمی گذرد که ونکوور چهره ی واقعی خود را نشان می دهد. طوفان، برف، مِه، و باران های سیل آسا روند مسابقات را بخصوص روی کوه ها مشکل ساز می کند به طوری که سیلاب برف ها را می شوید. در اینجا نیز از هر وسیله ای استفاده می شود که بازی ها بموقع صورت بگیرد. تنها یک بار بلیط های فروخته شده را باز پس می دهند زیرا شرایط بد آب و هوا اجازه ی رسیدگی به مردم را نمی دهد
به هر حال بازی های زمستانی این مشکلات را هم دارد و خوشبختانه شرایط برای همه ی بازی کنان مساوی است
تظاهرات ضد المپیک
از زمانی که تصمیم گرفته شد بازی های زمستانی المپییک 2010 در ونکوور برگزار شود، مسائل مهمی از جمله مسئله ی بی خانمانی در ونکوور از جانب گروه های مختلف اجتماعی بیشتر و بیشتر مطرح شده است. این مسئله بخصوص از دو سه سال پیش از این که تصمیم گرفته شد تا بی خانمان ها از جلوی چشم توریست ها ی خارجی در زمان مسابقات المپیک دور شوند، بیشتر مطرح بوده است. بساز و بفروش ها در داون تاون شرق ونکوور دست به کار شدند و برخی ساختمان های قدیمی را نو سازی کردند و در نتیجه بر قیمت اطاق هایی که بی خانمان ها می توانستند در آنها اسکان بگزینند افزوده شد. هم چنین آسمان خراش های بزرگی در این ناحیه و اطراف ساختند تا این منطقه که در نزدیکی استادیوم بزرگ قرار دارد عملاً از بی خانمان ها پاک شود

مسئله ی بی خانمانی در ونکوور از سال ها پیش از این وجود داشته است. یکی از علل مهم آن تخلیه ی

بیماران روانی از بیمارستان "ریوِرویو" در کوکیتلام است. این بیمارستان در سال 1951 ، 4600

بیمار داشته است. در سال 1980 به علت کمبود بودجه بیشترین بخش های بیمارستان را می بندند و بیماران به امان خدا رها می شوند بی آنکه هیچ گونه مراقبتی از آن ها به عمل آید. آنچه البته از جانب مقامات مطرح می شود آزاد کردن بیماران در جامعه است تا از محیط بسته خارج شوند. بیماران روانی که نمی توانستند به طور مستقل زندگی خود را بچرخانند، کار کنند و مخارج مسکن و خوراک خود را فراهم نمایند، خیابان را محل زندگی خود می سازند. نبود سرپناه و مراقبی آگاه آنها را وادار به خود درمانی می کند که خود اغلب مواقع منجر به استفاده از انواع مواد مخدر و الکل می شود و نداشتن درآمد آنان را به دیگر موارد خلاف از جمله سرقت و...نیز می کشاند. از آن پس داون تاون شرق ونکوور در اطراف چهارراه "هیستینگز" و "مِین استریت"، شرق خیابان های "کوردووا" و "پِندِر" و پس کوچه های اطراف، به عنوان محل اقامت روز و شب این بیماران مد نظر قرار می گیرد
به این بی خانمان ها، بی خانمان های دیگر شهرها نیز به علت هوای خوش ونکوور و هم به علت اینکه مواد مخدر نسبتاً ارزان تر است افزوده می شود. و به تدریج دیگر افراد مبتلا به مسائل دیگر اجتماعی نیز به آنان می پیوندند و این مناطق محلی می شود برای بیماران روانی، افراد معتاد به انواع مواد مخدر، بیماران ایدز، فواحش، بیکاره ها. در میان اینان افراد بومی سرخپوست بسیار یافت می شده اند که به علت نبود امکانات معمول در "رزرو" ها، نداشتن تحصیلات کافی و تجربه ی مناسب این محل را جای مناسبی برای اطراق تشخیص می دهند. در این مناطق هر نوع کاری در خیابان صورت می گیرد. از خرید و فروش علنی مواد مخدر تا تزریق هروئین و بلوجاب و... ه
لذا مسئله ی بی خانمانی در ونکوور به طور هم زمان چندین مشکل اجتماعی را با خود در بر دارد و حل این مشکلات همراه با فراهم کردن مسکن مناسب برای آنان، معالجه و رسیدگی بیماران روانی، ایدز، معتادان و غیره را ملزم می سازد و هم چنین مشکلات مربوط به افراد بومی و تربیت بیکاران و بی خانمان ها در زمینه های مختلف شغلی و مشاوره های اجتماعی - روانی تا پس از مدتی جامعه بتواند بتدریج این مسائل را از سر راه بردارد

بازی های المپیک در ونکوور و هزینه های کلانی که در برداشته مخالفین این بازی ها را بر آن داشته است که مطرح نمایند در حالی که این همه مشکلات در شهر وجود دارد چگونه است که شهر ونکوور می بایست هزینه های المپیک را برای یک میهمانی دو هفته ای متقبل شود، هزینه هایی که به طور قطع مردم می بایست سال ها با پرداخت مالیات آن ها را جبران کنند و نتیجه ای که از این مبحث گرفته می شود اینست که المپیک برای بخشی از برگزیدگان جامعه است. لذا ضرورتی به برگزاری آن نیست
با این دلایل است که در روز برگزاری مراسم گشایش بازی های المپیک تعدادی از گروه های مخالف تظاهراتی را در خیابان های داون تاون ونکور سازمان دهی می کنند که در آن به گفته ی منابع رسمی بین 5/1 تا 5/4 هزار نفر و به گفته ی برخی شرکت کنندگان در تظاهرات رقمی به میزان ده هزار نفر در آن شرکت کردند

جرجیا استریت، هفته نامه ی معروف ونکوور و یکی از معدود انتشاراتی که مسائل مربوط به این اعتراضات را منتشر می ساخت، می نویسد: "در جنبش ضد المپیک فعلی مانند جنبش محیط زیست سال 1980 افراد و گروه ها با خواست ها و مسائل گوناگون اجتماعی در آن شرکت دارند و از جمله "هلن جفرسون لِنسکیج" از میان آکادمیسین ها، و روزنامه نگار سخت سر "آندرو جِنینگز" و فعالان متفکری هم چون برنامه ریز رفت و آمد عمومی "اِریک دوهُرتی" و فعالان اجتماعی حرکت های ضد فقر مانند "ژان سوانسون" و "وِندی پِدِرسون" وقتی می بینند که اقدامات مسئولان المپیک با پیام های آنان در میان مردم در تضاد است با دیگر مخالفین ضد المپیک هم صدا می شوند"
به سایت http://submedia.tv/
مراجعه کنید برای اطلاع بیشتر از این اکسیون ها از جمله بسته شدن پل لانزدیل، دروازه ی ورود به محل مسابقات در خیابان جرجیا، توسط مخالفین و شکستن شیشه های دو مرکز مهم بازرگانی توسط سیاه پوشانِ ماسک به چهره، دخالت پلیس و دستگیری تعدادی از آنها. و هم چنین سخنرانی یکی از برگزار کنندگان پس از اینکه برخی از مقامات مخالفین را به دو نوع مخالف بد و خوب تقیسم می کنند. وی معتقد است چنین مرزبندی دست پلیس را باز می گذارد که به هر بهانه انگ مخالف بد را به هرگروه و به هر فردی ببندند و هر گونه می خواهند با آنها برخورد کنند

برخی متفکرین دیگر مسئله را به نوع دیگر مطرح می کنند از جمله اینکه اگر ما می توانیم چنین مخارجی را برای برگزاری بازی های المپیک هزینه کنیم چرا نتوانیم برای حل مسائل اجتماعی نیز مخارج آن را مهیا سازیم. طرح مسئله بدین صورت موجب می شود که به جای تحریم بازی های المپیک، سعی کنیم نقائص آن را از بین ببریم. مشکلات موجود را مطرح کنیم. همان گونه که بازی های المپیک سبب شده است مسائل اجتماعی بیش از بیش مطرح شود و به گفته ی برخی برگزار کنندگان اقدامات ضد المپیک به نتایجی هم نائل آمده است
اعتراضات مطرح شده اغلب اساسی هستند. یکی از مادران می گفت برای تمرین فوتبال پسرم و برای هر مسابقه اش باید پول بپردازم. هر پدر و مادری نمی تواند از عهده ی چنین مخارجی برآید. چرا دولت اقدام نمی کند که ورزش برای همه بدون استثنا رایگان و فراهم باشد تا همگان امکانات کافی برای پیشرفت داشته باشند و بخصوص بازی های زمستانی فقط مختص کسانی نباشد که از امکانات مالی برخوردارند. ورزش برای سلامت جسم، آزادگی روان و تعادل در رفتارهای اجتماعی امریست که باید همه گیر باشد. امری که به طور قطع با امکاناتی که از این دیدگاه برای همگان فراهم می شود بر تعداد قهرمانان ورزشی در میدان های بین المللی نیز خواهد افزود

Go, Canada, Go
پس از یکشنبه ی اول مسابقات، روز جمعه 19 فوریه داون تاون ونکوور با حضور جمعیتی که من بیش از 200 هزار تخمین می زنم، جا برای سوزن انداختن ندارد. همه در هم می لولند. خیابان گرانویل که به تازگی درختان تنومندش را از جا در آورده اند که فضا بزرگتر بنماد و پیاده روهایش را وسعت بخشیده اند و چراغ های فلورسنت دراز عمودی در هر دو طرف خیابان کار گذاشته اند، در شب با نئون ووگ، "اورفئوم و تمامی نایت کلاب ها و رستوران ها و فروشگاه ها حقیقتا ونکوور را با رنگ دیگری به دنیا و هم به شهروندان عرضه می کند
مردم هم چون در یک تظاهرات وسیع، دفیله ای بزرگ، کاروانی عظیم، با چهره هایی خندان در حرکت اند. یک جشن ملی است در خیابان. بیشتر جوانان موتور حرکت هستند. هر نوع برنامه ی هنری از رقص و آواز و نمایش و کاروان هایی با لباس های گوناگون به طور خودبخودی به راه است. نه اجازه ای از شهرداری نه ترس از اینکه گزمه ها آنان را فراری دهند: هنر واقعی، فی البداهه، زنده، بی واسطه. می دهی و می گیری. در جا. نه درد سر های رزرو جا و بلیط و از این قبیل برای هنرمند و نه مخارج گزاف تهیه ی بلیط برای هنردوست. زندگی واقعی. اینست که المپیک و دیگر بازی های جهانی و ملی می تواند یکی از بهترین وسایل روح بخش زندگی های مصرفی و خشک و نگرانی های روزمره باشد

افراد پلیس نیز بخصوص در روزهای اول خندانند. با توریست ها و مردم گرم می گیرند. به یکی از آنها می گویم همه مست اند. می گوید مست نیستند خوشحالند. به روی خود نمی آورد. حق مردم می داند که این جشن ملی را مست شوند مدهوش شوند
فقط حرکت است و حرکت. به کجا می روند؟ یک پسر خوش قیافه ی بلوند کانادایی روی زمین دراز شده است و شیشه ی مثلاً آب را به سمت رهگذران دراز می کند و با لحنی مستانه و کشش دار می پرسد کجا می روید؟..... قرار نبود جایی بروند. همین جا بهترین سرایی بود که می شد در آن اطراق کرد و نه یک شب، تمام 17 شب و روز دوران مسابقات المپیک را. مردم اینجا و آنجا و گروه گروه “O Canada” را از صمیم قلب می خوانند.“Go Canada Go” وقتی از دهان هر جمعی خارج می شود، وسعت می یابد و یک یا دو چهارراه و یا تمام خیابان را در بر می گیرد. انرژی های خاموش سر بلند می کند. بلند تر و بلند تر
قهرمانان طلاهای بیشتری تقدیم کشور می کنند و مردم با قدردانی و انرژی پر توان خود که در یونیورس پخش می کنند به قهرمانان نیروی صد چندان می دهند. اینجاست که می توانی به جرأت بگویی 14 مدال طلا را قهرمانان با همیاری مردم به دست آوردند. انرژی همه جانبه، موفقیت جمعی، نیروهای پنهان شده در درون هر فرد را به صد چندان افزایش می دهد. هرکس پایبندی بیشتری در باورهایش می یابد: "من "نیز می توانم یک قهرمان باشم
حتی افراد ضد المپیک از این موج مردم بهره ها جستند. در درون خود این جشن را تحسین می کنند. ما به کره ی" زمین" خود نیازمندیم. کسانی در کمین نشسته اند آن را به حال خود رها کنند و به سودجوئی هایشان بپردازند. بشریت با این حرکت های جمعی جهانی است که می تواند مشکلات کره ی زمین را از جا بردارد. به امید روزی که به جای "مک دونالد" و "کوکاکوکا" که فقط سم به خورد مردم می دهند تولید کنندگان نان و آب سالم اسپانسر بازی های المپیک باشند. به امید روزی که به جای "بِل" و "ویزا" و "رونا" که خون مردم را می مکند و هر روز با وعده ای جدید سر مردم را شیره می مالند، بنیاد هایی اداره ی جوامع را در دست بگیرند که قبل از هر امر مسائل بشریت را مد نظر قرار دهند و بدین ترتیب هم بشریت از خطرات رها یابد و همین بتوان با مشکلاتی که بخش عمده ای از آن را بشر برای کره ی زمین ایجاد کرده است " زمین" خود را نجات دهیم

عکس ها را ملاحظه فرمائید
آخرین روز المپیک، روز طلا در ونکوور، غیر قابل وصف است. روح شادمان ملی و مردمی را من اولین بار در ونکوور حس می کنم. در چهار راه گرانویل و رابسون از بیم له شدن در میان دست و پای جمعیت شادان و مست از پیروزی، خود را به زحمت از لای جمعیت دور می کنم. اما نه...اتفاقی نمی افتد. مردم به بالای تیرهای چراغ برق و هر بلندی دم دست می روند. پرچم ها ی کانادا در بالای سر جمعیت به رنگ سرخ و سفید در پرواز است. تمامی داون تاون در غوغاست. به عکس ها توجه کنید. نمی توان این شکوه و جلال را نوشت

2010-03-07T22:26:00.000-08:00

Vancouver Olympics
in Picture

Golden Victory
(14 images)
Photo Gallery

M.M.

2010-03-07T22:07:00.000-08:00

Vancouver Olympics
in Picture
9

Olympic Feelings

(12 images)
Photo Gallery

M.M.

2010-03-07T21:41:00.000-08:00

Vancouver Olympics

in Picture

Vancouver Nights

(14 images)

Photo Gallery
M.M.

2010-03-07T21:13:00.001-08:00

Vancouver Olympics
in Picture
6

Faces

(15 images)

Photo Gallery

M.M.

2010-03-06T10:40:00.000-08:00

Vancouver Olympics

in Picture

Artwork

(16 images)

Photo Gallery
M.M.

Using these images on line or in print would be appreciated being accompanied by linking to the page and the name of the photographer. Thank you

2010-03-06T10:16:00.000-08:00

Vancouver Olympics

in Picture

4
Couples

(7 images)

Photo Gallery
M.M.

Using these images on line or in print would be appreciated being accompanied by linking to the page and the name of the photographer. Thank you

2010-03-06T10:01:00.000-08:00

Vancouver Olympics
in Picture
3

Crowd

(8 images)
Photo Gallery

M.M.

Using these images on line or in print would be appreciated being accompanied by linking to the page and the name of the photographer. Thank you

2010-03-06T09:18:00.000-08:00

Vancouver Olympics
in Picture
2

Flag

(10 images)
Photo Gallery

M.M.

Using these images on line or in print would be appreciated being accompanied by linking to the page and the name of the photographer. Thank you

2010-03-05T11:02:00.000-08:00

Vancouver Olympics

in Picture

Flame

(14 images)

Photo Gallery
M.M.

Using these images on line or in print would be appreciated being accompanied by linking to the page and the name of the photographer. Thank you

2010-03-02T22:16:00.000-08:00

Vancouver Olympics in Picture

GO CANADA

A national party,

a collective happiness,

a rewarded & arrogance joy

Photo Gallery

M.M.

2010-02-26T10:10:00.000-08:00

مراسم گل گيران

و عزاداري عاشوراي حسيني

بيجار

سینا شیری

Sina Shiri
http://www.sinashiri.com/weblog/?p=722

2010-02-13T22:35:00.000-08:00

اطلاعیه شماره 2
همراه با برنامه های روز نخست

و دو روز بعد

حضور مشترک

کاروان های حقوق بشر

در برابر مقر

سازمان ملل متحد در ژنو
دراعتراض به نقض حقوق بشر در ایران

امضای تشکل ها

اتحاد برای ایران (آمریکا) 2- اتحاد برای ایران (آلمان)3 - اتحاد برای برای یک ایران آزاد (آلمان) 4اتحادیه دانشجویان اروپا 5- انجمن ایرانی حقوق بشردانشگاه یورک (کانادا) 6- انجمن آرای ایرانی 7- انجمن ایالت ایزر برای حقوق بشر و آزادی در ایران (فرانسه) 8- انجمن بیان( بلژیک)9 - انجمن دیفا (آلمان) 10- انجمن دفاع از حقوق بشر و دموکراسی (آلمان) 11- انجمن دفاع از حقوق بشر در ایران (مونتریال – کانادا) 12-انجمن رنگ انتخاب دموکراتیک (برلن – آلمان) 13-انجمن زنان ایران (برلن – آلمان) 14- انجمن فرهنگی هنری پگاه ( ووپرتال – آلمان) 15- انجمن گفتگو و دموکراسی (پاریس – فرانسه) 16- انجمن نامه های ایرانی (پاریس – فرانسه) 17- ایران آزاد - کانون دفاع از مبارزات مردم ایران برای آزادی، حقوق بشر و دموکراسی (آلمان) 18- ایرانیان سکولار طرفدار آزادی و دموکراسی (برلن – آلمان) 19- بنیاد اسماعیل خویی (آمریکا) 20- پشتیبانان دموکراسی و آزادی برای ایران (آمریکا) 21- پشتیبانان مبارزه برای آزادی و حقوق بشر (اسن – آلمان) 22- تشکل سبز وين (اتریش) 23- حامیان مادران عزادار ایران در لس آنجلس (آمریکا) 24- حامیان مادران عزدار ایران در شهر وین (اتریش) 25- جامعه دفاع از حقوق بشر در ايران (اتريش) 26- جمعیت ایرانی حقوق بشر کالیفرنیا شمالی (آمریکا) 27- جمعیت ایران آزاد منپلیه (فرانسه) 28- جمعیت پشتیبانی از جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران (برلن – آلمان) 29- جمعیت پشتیبانی از مبارزات مردم ایران (کلن – آلمان) 30- جمعیت کردهای مدافع حقوق بشر (کلن – آلمان) 31- جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران - جنوب کالیفرنیا (آمریکا) 32- جمعیت دفاع از حقوق مردم ایران در اتریش (اتریش) 33- جوانان پیشروی ایرانی (هلند) 34- جوانان و دانشجویان موج سبز (ووپرتال – آلمان) 35- جوانان و دانشجویان موج سبز (کلن – آلمان) 36- جامعه ی دفاع از حقوق بشر و دموکراسی در ایران (سوئد) 37- خانه فرهنگی آذربایجان ( اسن – آلمان) 38- خانه همبستگی مهر (کلن – آلمان) 38- 22 خرداد هامبورگ (آلمان) 39- دوچرخه سواری برای حقوق بشر (کانادا) 40- سازمان دگرباشان جنسی ایران - ایرکیو(کانادا) 41- شبکه فعالین ایرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امریکای شمالی (بین المللی) 42- شبکه مدافعین حقوق بشر در ایران (آلمان) 43- شبکه جوانان ایرانی ( برلن، آلمان) 44- شهروند (کانادا) 45- صدای زنان کانادا برای صلح (کانادا) 46- کانون ره آورد( آخن – آلمان) 47- کانون پناهندگان سیاسی ایران (برلن – آلمان) 48- کانون فرهنگ و هنر (آمریکا) 49- کانون پژوهش فرهنگ ایران و شبکه فرهنگی 50- ایرانیان اروپا (گوتنبرگ – سوئد) 51- کمیته تدارکات لوسن و ژنو (سوییس) 52- کمیته دفاع از زندانیان سیاسی ایران (برلن – آلمان) 53- كميته دفاع از ازادي و دمكراسي در ايران (لونيا) 54- کمیته دفاع از جنبش حقوق مدنی در ایران (جنوب فرانسه) 55- کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی (پاریس – فرانسه) 56- کمیته همبستگی با مبارزات مردم ایران (آخن – آلمان) 57- کمیته همبستگی با ملت ایران (کانادا) 58- کمیته آمریکائیان و ایرانیان پیشرو (آمریکا) 59- کمیته جمعی از ایرانیان ایالت نوردراین وست فالن - کلن، اسن ، ووپرتال ، دورتموند، بوخوم، بن ، دوسلدرف (آلمان) 60- کمیته مستقل کردها برای حمایت و پشتیبانی زندانیان سیاسی ایران (کلن – آلمان) 61- کمپین مبارزه با خشونت برای صلح، مرکز تحقیقات بین المللی بهداشت و طب پیشگیری (آمریکا) 62- کوشندگان برای آزادی و دمکراسی در ایران (بوخوم – دورتموند – آلمان) 63- گروه ژنو و لوزان برای تدارک تظاهرات 15 - 17 فوریه 2010 گروه هماهنگی صلح و برابری (ووپرتال – آلمان) 64- گروه پزشکان و کادر پزشکی ایرانیان مقیم اتریش مدافع حقوق بشر در ایران (اتریش) 65- فدراسیون یوروپرس (اروپا) 66- مادران ایرانی هامبورگ (آلمان) 67- مادران داغدار لندن (انگلستان) 68- مادران صلح -دورتموند حامیان مادران عزادار در ایران (آلمان) 69- مرکز اسناد حقوق بشر ایران ( آمریکا) 70- مونیخ همیار ایران (آلمان) ندای مادران( بلژیک) 71- ندای صلح و آزادی (کانادا) 72- ندای نیس (فرانسه) 73- هواداران آیت الله بروجردی (انگلستان، فرانسه، آلمان، امريكا و سوئيس) 74- هواداران جنبش سبز ایران (مونستر – آلمان) 75- همبستگی با مادران عزادار در ایران (کلن – آلمان

هم میهنان عزیز
در روزهای 15 تا ۱۷ فوریه 2010، در مقر سازمان ملل متحد در ژنو ، در هفتمین اجلاس بررسی ادواری جهانی شورای حقوق بشر سازمان ملل، وضعیت حقوق بشر ایران بررسی خواهد شد

با توجه به اهمیت برگذاری این نشست، ما، شبکه ای از نهادهای حقوق بشری و تشکل های مدنی فعال در اروپا و کانادا و آمریکا، در اعتراض به نقض گسترده و برنامه ریزی شده ی حقوق بشر از سوی دولت جمهوری اسلامی در بیش ازسه دهه و در دفاع از مطالبات و مبارزات حق طلبانه و دموکراتیک زنان و مردان و جوانان میهن‌مان، تجمعی اعتراضی ازساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر روز دوشنبه 15 فوریه (26 بهمن 1388) دربرابر مقر سازمان ملل متحد در ژنو برگزار می‌کنیم.
از کلّیه ی مدافعين حقوق بشر و نهادهای مدنی ایرانی خارج از کشور دعوت می کنیم که برای برگزاری هرچه گسترده تر و متحدتر این کارزار حقوق بشری از خواست‌های اين تجمع حمايت کرده و با همآهنگی هرچه بیش‌تر با یکدیگر در آن حضور یابند
با هم از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد می‌خواهیم که در به سرانجام رساندن خواست‌ها و مطالبات زیر نهایت تلاش و کوشش خود را به کار گیرد

1
محکومیت سرکوب، شکنجه، سنگسار، تجاوز و اعدام در ایران و درخواست محاکمه آمران و عاملان این اعمال ضد انسانی

2
آزادی بی قید و شرط کلیه ی زندانیان سیاسی و عقیدتی

رفع تبعیض جنسیتی علیه زنان و برابری حقوقی و سیاسی و اجتماعی زنان و مردان

4
حق تجمع وتشکل آزادانه

حق انتخاب آزاد نوع زندگی و حق آزادی اندیشه و بیان و نشر و پوشش

6
اعزام فوری هیئت بازرسان سازمان ملل متحد برای بررسی وضعیت زندان‌ها و زندانیان

7
تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ایران از سوی سازمان ملل

8
ملزم کردن حکومت جمهوری اسلامی ایران به رعایت مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق های

الحاقی آن و رفع هرگونه تبعیض بر اساس مذهب، دین، قوم، و جنسیت

برای حمایت از این کوشش جمعی لطفا با دو نشانی زیر تماس بگیرید

اروپا

bashariranberlin@yahoo.com
آمریکای شمالی
upriran2010@gmail.com

برنامه ها
دوشنبه 15 فوریه
· ساعت 9 تا 12

پخش مستقیم برنامه اجلاس همراه با گفتارها و اسناد زنده ی سرکوب ونقض حقوق بشر در ایران
· ساعت 12،30 تا 14

پخش زنده کنفرانس مطبوعاتی در مقر سازمان ملل متحد
· ساعت 14 تا 17

سخنرانی شخصیت های حقوقی و اجتماعی و فرهنگی ایرانی و خارجی ؛ قربانیان سرکوب و زندان وشکنجه و بازماندگان جانباختگان راه آزادی ایران
سه شنبه و چهار شنبه 16 و 17 فوریه
برنامه ی این دو روز در محل تظاهرات به اطلاع همگان خواهد رسید.
به آگاهی هم میهنان عزیز می رسانیم که

شعارهای مشترک ما

در این روزها

از این قرار است

1
اعدام ها را متوقف کنید

2
اعزام فوری هیئتی از طرف سازمان ملل متحد به ایران برای بررسی وضعیت حقوق بشر

3
محکومیت جمهوری اسلامی ایران : 30 سال سرکوب، شکنجه، تجاوز، سنگسار، اعدام

4
آزادی بی قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی

تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ایران

6
رفع تبعیض جنسیتی علیه زنان

7
لغو حجاب اجباری

8
محاکمه آمران و عاملان جنایت های سه دهه اخیر ایران

9
لغو مجازات اعدام و سنگسار ؛ و منع شکنجه

10
حق انتخاب آزاد نوع زندگی

2010-02-08T14:40:00.000-08:00

ویرانگری زیست محیطی در ایران

توسط رژیم جمهوری اسلامی

مبارزه برای آزادی

با مبارزه برای حفظ محیط زیست

پیوند می خورد

جلال ایجادی

بحران اکولوژیکی جهان را به مخاطره انداخته است. این بحران یک مسئله فرعی وغیرعمده نیست، بلکه یک امر اساسی است. تولید گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانها طی دو قرن صنعتی اخیر موجب گرم شدن بی سابقه زمین شده است. روشن ترین شاهد تغییرات آب وهوا در مناطق قطبی دیده می شود. قطب شمال دو برابر سریع تر از بقیه ی جهان گرم میشود، ضخامت و وسعت یخ های دریای قطب شمال رو به کاهش است و لایه های منجمد اعماق زمین که قرنهای طولانی یخ زده بود رو به ذوب شدن می رود و کوههای یخی در قطب شمال و مناطق گرینلند سریع تر از آنچه که کسی بتواند تصور کند، ذوب میشوند. این وضعیت که ناملایمات گسترده ای برای انسان ها وحیوانات و طبیعت بوجود میآورد قبل از هر چیز ناشی از مصرف عظیم سوختهای فسیلی می باشد. سوخت نفت و گاز و ذغال سنگ در صنعت و تولید اقتصادی و سوخت وسائل حمل ونقل و نیز تخریب منابع طبیعی مانند جنگلها و آبها وغیره، زندگی زمین و سلامتی انسان ها را به خطر انداخته است

ایران جدا از بقیه ی جهان نیست و شهروند ایرانی نیز از خطرات و آسیب زیستگاهی در امان نیست. سلامتی انسان ها به لحاظ گسترش آلودگی های گوناگون از قبیل آلودگی شیمیائی، آلودگی هوا، آلودگی ارگانیک و آلودگی خانگی، بیش از هرزمان دیگر مورد تهدید قرارگرفته است. آلودگی شیمیائی نتیجه ی دفع و تخلیه مواد شیمیائی و صنعتی می باشد. فعالیت صنعتی کارخانه ها، شبکه ی شوفاژهای شهری وسیستم حمل و نقل شهری و تعداد روزافزون خود روهای شخصی به طرز دائم آلودگی های گوناگون را رشد داده و موجب افزایش بیماری هائی چون سرطان، آسم، آلرژی، بیماریهای تنفسی و ریوی و قلبی گردیده است. میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و اعلامیه ی جهانی حقوق بشر تمامی دولت ها را موظف به بهبود بهداشت محیط زیست و بهداشت صنعتی در زمینه های گوناگون نموده است. ایران مفاد آن میثاق و این اعلامیه را پذیرفته و متعهد شده تا شرایط برخورداری از هوای پاک و پیرامون سالم ، تغذیه ی سالم و بهداشت و سلامت جسمی، روحی و اجتماعی را به عنوان حقوق اساسی شهروندان خود آماده نماید. اصل ۵۰ قانون اساسی ایران حفاظت از محیط زیست را یک پدیده ی عمومی تلقی کرده و تمامی فعالیت های اقتصادی که منجر به آلودگی محیط زیست یا تخریب غیر قابل جبران آن می شود را ممنوع کرده است

اما آیا در ایران به واقع در جهت رعایت این اصول حرکتی روشن و قاطعانه انجام می گیرد؟ چگونه میتوان به ارزیابی از سیاست جمهوری اسلامی پرداخت؟ حفظ محیط زیست همانا احترام به اساسی ترین حق انسانی، یعنی حق حیات و حق بهرمندی از زندگی سالم. خوب زیستن وآزاد زندگی کردن به طرز ژرف با هم در آمیخته اند. در دیدگاه مدرن و اکولوژیکی مبارزه برای آزادی با مبارزه برای حفظ محیط زیست پیوند میخورد. در جهان کنونی و در بستر بحران حاضر تلاش برای دمکراسی هم بستر با پیکار برای اکولوژی است. هیچ رژیم استبدادی قادر به دفاع از محیط زیست و حق بهرمندی از زندگی سالم نیست. رژیم اسلامی با بی کفایتی و سیاست های خانمان سوز اقتصادی و صنعتی اش طبیعت ایران را به ویرانی می کشاند، آلودگی صنعتی را همه جا میگسترد، انرژی های فسیلی را به گازهای گلخانه ای تبدیل میکند و هیچ گونه طرحی جدی در زمینه ی انرژی های پاک در دستور صنایع قرار نمی دهد. مافیای اقتصادی و سیاسی حاکم با انگیزه کسب سریع سود و حفظ خود در قدرت هر گونه پروژه که نگاه به آینده دارد را قربانی نموده و چپاول بلافاصله با هم دستی زمین خواران و باندهای انحصاری را دردستور خود قرارداده است. این رژیم نمی تواند از اقتصاد پایدار واکولوژی طرفداری کند و به همین خاطر مبارزه برای آزادی در ایران با مبارزه زیست محیطی گره خورده است. نگاهی بیاندازیم و جنبه های گوناگون ویرانگری زیستگاهی را در ایران مورد بررسی قرار دهیم

تخریب منابع طبیعی ونابودی زندگی گیاهی وحیوانی

تخریب جنگل ها ادامه دارد. طبق آمار رسمی مساحت کل جنگل های ایران (طبیعی و دست کاشت) در حدود دو میلیون و نیم هکتاراست که البته در گذشته ی ‌نه چندان دور، این میزان به ۱۸میلیون هکتار می رسید. اما در اثر افزایش جمعیت، توسعه‌ ی شهرها و اراضی کشاورزی ، ایجاد تاسیسات و صنایع و هم چنین تخریب توسط زمین خواران و بی توجهی مسئولان رژیم جمهوری اسلامی میزان آن کاهش قابل توجهی یافته است. با بررسی آمار و ارقام ارائه شده در گزارش سال ۲۰۰۲بانک جهانی مشاهده می‌شود که روند تخریب جنگل‌ها در کشورمان نیز همواره رو به افزایش بوده و به طور میانگین، روزانه حدود ۳۴۰ هکتار و سالانه ۱۲۰ هزار هکتار از جنگل‌های کشور نابود و محو شده است. در مهرماه ۱۳۸۸ کارگران خط انتقال گاز از عسلویه به مناطق شمال و شمال غرب کشور، فقط در دو روز بیش از چهارده هزار اصله درخت کهنسال بلوط را قطع کردند. گفتنی است قرارگاه سازندگی خاتم ‌الانبیا وابسته به سپاه پاسداران، مجری پروژه ی خط لوله گاز از عسلویه (میدان گازی پارس جنوبی) است. این خط لوله دهمین خط انتقال گاز از بوشهر به مناطق مرکزی و شمالی کشور است و هزاران کیلومتر طول مسیر دارد که از دل جنگل‌های بلوط کهگیلویه و بویراحمد عبور می‌کند

از اقدامات ویرانگر دیگر باید از تخریب جنگلها نام برد

با تصمیم شهرداری تهران جهت ادامه ی مسیر اتوبان زین‌الدین از پارک جنگلی لویزان دوازده هزار اصله درخت باید قطع می‌شد که تنها در ایام تعطیلات بدون اخذ مجوز، طی دو شب حدود هفت هزار اصله درخت پارک جنگلی لویزان که از گونه ی کاج تهران که دارای حدود چهل سال سن بودند را بریدند. بدنبال قطع گسترده ی درختان جنگل لویزان، قطع نهال های زیتون در سرخه حصار و طرح واگذاری ١٢٠ هکتار جنگل لاکان برای توسعه شهر صنعتی رشت، طرح تخریب بخش مهمی ار ازاضی جنگلی سواد کوه به منظور ساختمان سازی از جمله اقدامات ویرانگرانه دولت می باشد. نمونه ی دیگری از تخریب زیست محیطی ساخت جاده ی جنگلی ابر شاهرود است. این جاده که بیست و پنج کیلو متر طول دارد از میان جنگلهای بکر و دست نخورذه باید بگذرذ. بنا به نظر کارشناسان این جنگل ها جزو گنجینه زیستی کره زمین است

بسیاری از کارشناسان، خشک شدن تدریجی دریاچه ی ارومیه را به عنوان یک فاجعه ی ملی و فراملی قلمداد کرده و آنرا ناشی از خاکریزی در آن برای احداث پلی به طول ۱۴۱۴ متر و بی‌توجهی به چگونگی حفاظت مسئولان از آن می‌دانند و احداث جاده ی کنار گذر آن را عاملی برای تغییر اکوسیستم این دریاچه بیان می‌کنند. خشکی دریاچه‌های استان فارس در سطح وسیع و به میزان ۹۰ درصد، انواع و گونه‌های جانوری و گیاهی مناطق همجوار را در معرض خطر نابودی قرار داده است. دریاچه‌های «ارژن» و «طشک» در استان فارس به خاطر خشکسالی کاملا خشک شده و دریاچه‌های «مهارلو»،«بختگان»، «پریشان» و «کافتر» نیز در آستانه ی خشک شدن می باشند. فلامینگو، تنجه، اردک سرسبز، مرغابی، آبچلیک، چوکا و آنقوت از دیگر گونه‌های پرندگان دریاچه مهارلو هستند که درمعرض خطر نابودی قرار گرفته‌اند. از سوی دیگر در اثر خشک شدن ۸۰ درصد دریاچه کافتر در استان فارس، اخیرا حدود دو هزار ماهی در این دریاچه تلف شدند

درخصوص مرگ و میر انواع آبزیان در آب‌های خلیج فارس ازجمله مرگ دلفین‌ها، لاک‌پشت‌ها، پرندگان دریایی، نهنگ ها، مرجان‌ها و انواع ماهی‌ها دراین سال‌ها بسیار شنیده ایم. سرازیر شدن آلاینده‌های صنعتی و انواع فاضلاب، نشت نفت نفتکش‌ها، ترددها و تورهای ماهیگیری ازعوامل نابودی آبزیان خلیج فارس می باشند. در تاریخ بیست وپنج اکتبر ۲۰۰۷ نهاد سازمان ملل در امور محیط ‌زیست اعلام کرد ۷۵ درصد از نفتی که به دریاها نشت می‌کند، در خلیج فارس اتفاق می‌افتد. در همین گزارش آمده که در سال ۱۹۹۱ و در پی جنگ عراق و کویت و امریکا، میلیون‌ها دلارخسارت وارد شد ، تعداد ۹۷۰ بمب با رادیواکتیودر خلیج فارس انداخته شد و دست‌کم ۸۰ کشتی نفت خام به قعر خلیج فارس فرستاده شد. تخلیه ی صد ها تن مازوت توسط نیروگاه برق بندرعباس به خلیج ‌فارس و آلوده شدن آب ها نمونه‌ای دیگر از عمق فاجعه را نشان می‌دهد. اخیراً مرگ ماهی‌های خلیج فارس در اثر پدیده ی جدیدی با نام «کشند قرمز» زنگ خطر بروز یک فاجعه ی زیست‌محیطی دیگر را در آب‌های جنوب کشور به ‌صدا درآورد. این‌گونه جلبک‌ها سـم تولید می‌کنند و سپس وارد بدن ماهی‌ها گشته و در ادامه ی زنجیره ی غذایی، این سم وارد بدن انسان می‌شود. کشند قرمز پدیده‌ای است که در اثر تجمع جلبک‌های تک ‌سـلولی رخ می‌دهد. گسترش جلبک کشند قرمز و کم‌شدن میزان اکسیژن محلول در آب ناشی از ازدیاد جمعیت جلبک‌ها در آب‌های خلیج فارس و بویژه در مناطقی که درمعرض آلودگی ِانواع فاضلاب، شناورها و آلودگی‌‌های نفتی هستند، ایجاد می‌شود. وجود این پدیده در تنگه هرمز، سواحل بندرعباس و سیری، جزایر هرمز و لارک از میزان بالای آلودگی صنعتی و نفتی این مناطق حکایت دارد. در تیر ماه ۱۳۸۸ درپی ترکیدگی لوله نفت در منطقه جلگه خلج شهرستان پلدختر و نشت نفت به رودخانه کشکان، اجساد صدها هزار ماهی و آبزی غرق‌شده در نفت، در ساحل این رودخانه به‌دست آمد. در همین زمینه مدیر کل سازمان محیط زیست استان لرستان اعلام کرد در طول دوازده کیلومتر اول رودخانه کشکان، بیش از ۳۰۰ هزار قطعه ماهی، آبزی، پرنده و دوزیست بر اثر آلودگی‌های ناشی از نشت نفت تلف گردیدند

روند نابودی تالاب های کشور شدت گرفته است. می دانیم که تغذیه ی آب های زیر زمینی، مهار سیلاب ها، پیش گیری از نفوذ آب های شور، جلوگیری از فرسایش خاک و حفظ سواحل و رسوب گیری و حفظ جمعیت های حیات وحش از جمله کارکردهای مهم تالاب ها به شمار می آید. اما متاسفانه تصمیم های نادرست و برخوردهای نا مناسب با مشکلات از سوی نهاد های دولتی، به نابودی تالاب های کشور دامن زده است. تالاب ها به دلیل ورود پساب ها و فاضلاب ها و آلودگی های نفتی ، در معرض خشک شدن و یا نابودی قرار گرفته اند

حیات رودخانه و تالاب بین‌المللی شادگان به دلیل نشت چاه نفت رامشیر واقع در استان خوزستان، در معرض خطر نابودی قرار گرفته است. این چاه نفت به عمق 700 متری که در کنار رودخانه ی جراحی قرار دارد حیات تالاب بین‌المللی شادگان را در خطر قرارداده است. تالاب شادگان یکی از هفت تالاب کشور است که پیش از این در معرض تغییرات شدید اکولوژیکی قرار گرفته و اگر نشت چاه نفتی رامشیر مهار نشود، این تالاب بین‌المللی به نابودشدن نزدیک‌تر خواهد شد. بیش از 150 گونه پرنده، 40 گونه پستاندار ازجمله گراز، دلفین و گربه ی جنگلی در فهرست گونه‌های جانوری تالاب شادگان ثبت شده است. در آبان سال 83 شهرداری آبادان طی عملیات ساخت بلوار در این شهر، ۳۵ هزار مترمکعب از زباله‌های نفتی منطقه ی گیسی را از زیر خاک خارج و در تالاب شادگان ریخت. نابودی تالاب پریشان در استان فارس، هامون، باتلاق گاوخونی، خشکی ی زاینده ‌رود در اصفهان و خشکی دریاچه ی ارومیه از جمله فجایع زیست محیطی کشور در چندسال اخیر است

در حال حاضر با افزایش روز افزون آلودگی رودخانه ها و دریاها، کاهش مساحت جنگل ها ، نابودی تالاب ها، کاهش ذخایر دریایی و منابع آبی و نابودی تدریجی شکار گونه های نادر وحشی مواجه هستیم . بر اساس پژوهش های آماری حدود 77 گونه جانوری ایران در معرض خطر انقراض قرار دارد، ازآنجمله 25 گونه پستاندار، 19 گونه پرنده، و 15 گونه ماهی در حال انقراض قرار گرفته‌اند. تکثیر و حفظ ذخائر ژنتیکی دام‌های اهلی و وحشی با بهره‌گیری از تکنولوژی‌های تولید مثل و بهبود مداوم زیستنگاه آنها امری اساسی است. تلاش برای نگهداری طبیعت و گوناگونی آن مبارزه برای حفظ تعادل جامعه بشمار می آید. طبیعت ویران شده اقتصاد و سامان اجتماعی را بر هم میریزد

معاون محیط طبیعی سازمان محیط زیست در ماه آذر 1388در نشست شورای توسعه ی پایدار و محیط زیست در حضور نمانیدگان سازمان‌های توسعه‌‌گرا با انتقاد شدید از وزارت نفت، راه و ترابری و وزارت نیرو گفت: بر اثر فعالیت‌های این وزارتخانه‌ها 270 تالاب کشور خشک شده‌اند که این برای کشور فاجعه است. این گفته نشان می دهد که سد سازی وزارت نیرو و خط لوله ی عبورنفت و گاز وزارت نفت از جمله دلایل تخریب محیط زیست، منابع طبیعی و مراتع کشوراست. فقدان شایستگی های حرفه ای وعدم بینش روشن نزد مسئولین وزارت خانه ها و سیاست ویرانگرانه ی دولت نابسامانی را گسترش داده ومنابع طبیعی این کشور را به باد می دهند. مجلس جمهوری اسلامی در لایحه ی بودجه ی سال 88 چهار هزار و 500 میلیارد تومان بودجه برای خشکسالی تصویب کرد که دوهزار میلیارد تومان از این مبلغ سهم وزارت بازرگانی شد تا بقول خودش به جهت مبارزه علیه خشکسالی، محصولات کشاورزی وارد کند و دوهزار و پانصد میلیارد دیگربه وزارت نیرو و جهاد کشاورزی داده شد. اگر دریاچه و رودخانه و تالاب خشگ می شوند، این امر هم در رابطه با تغییرات اقلیمی جهانی است و هم به لحاظ فقدان پیشگیر ی های درست در کشور می باشد. بنابراین می بایست به درمان های ریشه ای مانند پایان دادن به استفاده ی صنعتی از آبها و آلوده کردن پیرامون طبیعی پرداخت. رژیم بجای اینگونه ابتکارات لازم بودجه در نظر میگیرد تا از خارج محصولات کشاورزی وارد ایران شود. بدین ترتیب روشن است که سیاست دولت سوداگرانه بوده و برای مقابله با خشکسالی و تخریب محیط زیست نیست، حال آنکه این شرایط می طلبد تا سیاست های اکولوژیکی اساسی در نظرگرفته شود و جلوی این همه ویرانگری گرفته شود. امری که خارج از توان رژیم است

توسعه ی ناهنجار شهری

رشد پرشتاب شهرها و استقرار کارخانه‌ها و صنایع آلوده در حوالی شهرهای بزرگ از جمله علل اصلی افزایش آلاینده ها در هوای کلان شهرها به شمار می آید. یکی از عمده‌ ترین منشاء های ‌آلودگی و تخریب محیط زیست وضعیت ناهنجارصنایع می باشد. بعنوان نمونه از ۴۰۰ شهرک صنعتی در کشور فقط ۴۰ شهرک مجهز به سیستم تصفیه ‌خانه فاضلاب است. مورد دیگر اینکه بر اساس قوانین موجود در ایران صنایع آلاینده ای که داخل شهرها فعالیت می کنند، موظف هستند بر پایه ی استانداردهای زیست محیطی به کار خود ادامه دهند و در صورتی که قادر به انتقال به خارج شهر نیستند برای ادامه ی فعالیت در محدوده ی شهرها باید نسبت به رعایت قوانین محیط زیست اهتمام بیشتری داشته باشند، ولی متاسفانه این گونه مسائل بطرز قاطع مورد کنترل و بررسی قرار نمی گیرند. انواع خودروهای دهه 1340 و پیش از آن بجای آنکه از رده خارج شوند، در خیابان های تهران و بسیاری از شهرها رفت و آمد دارند. پروژه های ساختمان سازی وسیع و ساخت برجهای بلند، بدون در نظرگرفتن فضای سبز لازم برای هر خانواده، انباشتگی جمعیت را افزایش داده است. کمربند سبز حاشیه ی شهر تهران و بسیاری شهرهای بزرگ دیگر توسط مافیای زمین خواران بلعیده شده است. وجود بیش از 900 هزار واحد صنعتی در تهران، وجود بیش از 10 میلیون جمعیت و 5 میلیون سفر درون شهری توسعه ی شهری را دستخوش مخاطرات سنگینی نموده است. شهر سازی و مدیریت آن نقش اساسی در سیاست زیست محیطی دارد. مطالعه ی آماربانک جهانی در سال2002، نشان می‌دهد که سالانه حدود 20میلیون تن فاضلاب صنعتی تصفیه نشده از طریق رودخانه‌های آلوده به دریاچه‌های داخلی، دریای خزر و خلیج فارس سرازیر می‌شود. بر همین اساس، بیش از165 رودخانه ی آلوده در کشور شناسایی شده‌اند که از بین آنها حدود 70 رودخانه بیشترین آلودگی را داشته‌اند و با توجه به میکروارگانیسم‌های بیماری‌ زای موجود در خود، می ‌توانند موجب بروز بیماری‌های مرگ ‌آور همه‌گیر شوند. در این گزارش اشاره شده است که روزانه بیش از45 هزار تن زباله ی خانگی و تجاری در شهرهای ایران تولید می‌شود که میزان قابل توجهی از آن به شکل غیربهداشتی در اطراف شهرها و طبیعت پیرامون آنها رها و پراکنده می‌شود. به روشنی می‌توان دریافت که عامل اصلی این آلودگی‌ها، انسان و پسماندهای ناشی از فعالیت‌های اوست و در ایران مسئولان و سازمان‌های دولتی نیز سهم‌انکار ناپذیری در تخریب و آلودگی منابع طبیعی کشور دارند

روشن است که سیاست شهری چنانکه تابع منافع اقتصادی و صنعتی کوتاه مدت وناهنجار باشد خطرات سنگینی برای سلامت و آرامش شهروندان و تعادل محیط زیست دارد. رشد بی رویه و گسترش افقی شهرها در کشور ما شاید سریع تر از بسیاری کشورها توسعه یافته و درحال توسعه باشد. این مشکل در دوران پس از انقلاب حادتر شد و دلایل آن عبارت بودند از رشد جمعیت کشور، ساختمان سازی گسترده و برج های شهری، خرید و فروش زمین های بایر شهر و حومه ی اطراف توسط بخش خصوصی، رشد سرسام آور ترافیک شهری و فعالیت صنعتی، تراکم و تمرکز واحد های اقتصادی. تهران امروز، بدل به شهری بی دروازه و حصار، بی قانون و نا امن، پرآشوب و پرتنش شده است. نظام دیوان سالار و اقتدارگرای مدیریت شهری و سیاست ناهنجار دولتی در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست محیطی شرایط را وخیم نموده و مشکلات نوینی را برای شهروندان پدید آورده که از آن جمله می توان به افزایش ازدحام و تراکم، افزایش آلودگی های زیست محیطی، کاهش دسترسی شهروندان به هوای آزاد و نور خورشید و افزایش مزاحمت های شهری مانند سرو صدا و درگیری وتصادف ها اشاره کرد

آلودگی هوا

معضل آلودگی هوا به یک تهدید جدی در شهرهای بزرگ ایران تبدیل شده و هر ساله جان بسیاری از انسانها را می گیرد. آلودگی ها بحران آفرینند. به گونه ای که امروز آلودگی ناشی از گرد و غبار، ترافیک سنگین، وجود خودروهای قدیمی گازوئیل ‌سوز (اتوبوس های دولتی)، ضعف شبکه ی حمل و نقل عمومی مناسب و استفاده ی زیاد از خودروهای شخصی ، وجود کارخانجات و پالایشگاه ها در داخل و حاشیه ی شهر، منشا وضعیت بحرانی در پایتخت است. حدود 2 میلیون و 500 هزار خودرو در تهران تردد میکند، در حالی که کل سطح تهران 700 کیلومتر میباشد. هر سال هزاران خودرو جدید به میلیون ها خودرو موجود اضافه می شوند. وسایط نقلیه موتوری، کارخانجات و منابع تجاری و خانگی که به طور کلی منابع ثابت و متحرک خوانده می‌شوند مهمترین عوامل آلوده ‌کننده ی هوا هستند. خودروهایی که در سطح شهر تردد می‌کنند، اغلب دارای آلایندگی بالایی هستند و به دلیل حجم روزافزون استفاده از بنزین وگازوئیل، این آلایندگی هرچه بیشتر افزایش می‌یابد؛ کمبود سیستم حمل و نقل عمومی جامع و کافی و عدم تامین زیرساخت‌های این حمل و نقل از مسائل حاد شهری بشمار میآید

بر اساس آمار رسمی سال 85 حداقل آلودگی خود روهای در حال تردد در پایتخت ۷۹ گرم به ازای هر کیلومتر پیمایش است، اما خودروهایی که با استانداردهای روز دنیا تولید می‌شوند، ٢ گرم به‌ازای هر کیلومتر پیمایش آلایندگی منتشر می‌کنند. برپایه ی آمار حاضرحدود ی کهزار اتوبوس آلاینده و از رده خارج در پایتخت است که ۴٢٨ اتوبوس از این اتوبوسها سقف زده شده و باید از رده خارج ‌شوند، زیرا میزان گوگرد گازوئیل اتوبوسهای شرکت واحد

"500PPM" به

می رسد در حالی که استانداردهای جهانی

"100PPM" معیار

را در نظر گرفته است. باید توجه داشت که البته میزان گوگرد موجود در هوای تهران ناشی از سوخت بد تمامی خودروها می باشد و طبعاً اتوبوس های شرکت واحد نقش مخربی در محیط زیست ایفا می کنند. 80 درصد آلودگی هوای تهران ناشی از منابع متحرک است. کارشناسان محیط زیست می‌گویند تهران یکی ازسیزده شهر خطرناک جهان به لحاظ آلودگی هوا است. بنا بر آمار ارائه شده از سوی شرکت کنترل کیفیت هوا، سالانه
حدود ۲ میلیون و ۲۸۹ هزار و ۷۶۲ تن انواع آلاینده‌ها تنها از منابع متحرک به هوای تهران وارد می‌شود که از این رقم حدود یک میلیون و ۹۷۶ هزار تن آلاینده منوکسید کربن، حدود ۲۱ هزار تن آلاینده ی ذرات معلق، بیش از ۱۰۵هزار تن اکسیدهای ازت و ۱۸۰ هزار تن هیدروکربن است. در حالی که حد مجاز آلاینده‌های هوای تهران

۱۰۰ PSI

است، مطالعات آلودگی هوا نشان می‌دهد بدن انسان می‌تواند در زیر این میزان آلودگی با آلاینده‌ها مقابله کرده و در بیش از این رقم قابلیت خود را از دست می‌دهد

لازم به تذکراست که علاوه بر کهنگی و فرسودگی دستگاههای موجود، حتی بسیاری از وسائل حمل و نقل نو نیز قادر نیستند معیار استاندارد جهانی را رعایت کنند زیرا تکنولوژی بکار گرفته شده در موتورها کارآرائی لازم را نداشته و اجازه نمی دهند تا کیفیت مورد نظر رعایت شود. در این نظام سیاست هائی مانند استفاده از اتوبوس

با "استاندارد جهانی یورو" و گاز طبیعی ‌سوز، معاینه فی نی خود روهای شرکت اتوبوسرانی، اجباری نمودن فیلتر هوای پیکان های تاکسی از طریق مراجعه به مراکز معاینات فنی، ایجاد خط اتوبوس برقی، گسترش شبکه ی دوچرخه سوار برای بهبود ترافیک و کاهش آلودگی هوا و غیره در نظر گرفته نشده است. هزینه ی از رده خارج کردن یک میلیون دستگاه خودروی فرسوده حدود دو هزار میلیارد تومان است و برای این امر اگر یک سیاست روشن و سراسری در دستور نباشد هیچگونه بهبودی بدست نخواهد آمد. ایران با مدیریت عقب مانده کنونی و فقدان یک سیاست همه جانبه و متعادل شهری به افزایش آلودگی ها وتخریب محیط زیست ادامه می دهد

مرگ و بیماری ناشی از آلودگی

در جهان یکی از علل اصلی مرگ شهروندان و بیماری های گوناگون آلودگی های زیست محیطی می باشد. در ایران نیز آلودگی های صنعتی و شهری موجب خسارات انسانی گسترده ای میباشد. در بند «د» ماده ۱۰۴ قانون برنامه ‌توسعه‌ ی سوم و ماده ی ۶۳ قانون برنامه ی چهارم به صراحت ذکر شده دولت مکلف است‌ آلودگی هوا را در حد استاندارد حفظ کند . در طی سال ١٣۸٤ بر اساس آماررسمی ٩٩٠٠ نفر در تهران تنها به دلیل دو آلاینده خطرناک اکسید ازت

"NOX"

وذرات معلق مخلوط شده ی سولفات و نیترات و آمونیون و دیوکسین و کربن ارگانیک و فلزات سنگین

"PM10

فوت کردند، که بدین ترتیب این دو عامل آلوده کننده ی هوا روزانه باعث مرگ ٢٧ نفر شده است. تحلیل ستاد هوای پاک شهرداری تهران با اشاره به این که ۴ هزار و ٥٠٠ نفر در آبان ماه١٣٨٥ در پایتخت بر اثر سکته ی قلبی فوت کرده‌اند، می افزاید: مرگ حدود۸٠ درصد این افراد به طور مستقیم و غیرمستقیم به آلودگی هوا مرتبط بوده است. این نهاد وضعیت آلودگی تهران را بحرانی و بسیار کشنده تلقی کرده و آنرا به مثابه ی زمینه برای یک "خودکشی دسته‌جمعی" ارزیابی می نماید ( ١۸ دیماه ١٣۸٥ ایسنا). در دوازده دیماه 1387 مدیرعامل سازمان بهشت‌زهرا از افزایش مرگ و میر ناشی از ایست قلبی در این شهر خبر داد و بیان داشت که بعنوان نمونه در یک هفته از یک‌هزار و 133 نفر فوت شده، علت مرگ 254 نفر ایست قلبی بوده است که آن نتیجه آلودگی هوااست

آلودگی هوا با بروز بیماری های قلبی عروقی و عفونتهای تنفسی در ارتباط مستقیم است و شیوع آنها در شهرهای بزرگی همچون تهران بالاتراست؛ چنانچه ‌آلودگی هوا عامل حدود ده درصد ازموارد سرطان نای ، برونش و

ریه، پنج درصد ازمرگ های مربوط به بیماری های قلبی عروقی و حدود دو درصد از مرگ های ناشی از عفونت های تنفسی در سطح جهان است. البته این آمار در شهرهای بزرگی همچون تهران تا حدودی بالاتر است. بارها مشاهده شده است در زمانی که غلظت دو آلاینده ی ذرات معلق و اکسیدهای نیتروژن بالا می‌رود، درصد افرادی که به دلیل این دوآلاینده دچار سکته ی مغزی می شوند افزایش می یابد. در واقع به ازای افزایش هر 3/66 میکروگرم ذرات معلق در متر مکعب ریسک سکته‌های مغزی پنجاه وچهار درصد بالا می‌رود

دکتر محمدجواد زیبائی، رئیس چهارمین کنگره یعبین المللی قلب و عروق خاورمیانه، در نشست خبری این کنگره با نگران کننده خواندن پائین آمدن سن سکته قلبی در ایران، «سن مرگ و میر ناشی از سکته قلبی در ایران را زیر 50 سال» اعلام کرد. دکترزیبائی آلودگی هوا را به عنوان عامل تسریع در سکته های قلبی ذکر کرد و گفت: «گرفتگی عروق تا 70 درصد بدون علامت است. وقتی فرد در معرض آلودگی هوا قرار بگیرد، این وضعیت به 90 تا 100 درصد می رسد و منجر به سکته قلبی می شود" ( هفدهم دسامبر2009 تلویزیون واشنگتن). آمارهای مرکز فوریت های پزشکی ایران نشان می دهد که در روزهای تشدید آلودگی هوای تهران، شمار بیماران تنفسی « افزایش ۶۰ درصدی » را به دنبال داشته است. به گفته دکتر نادر توکلی مطالعات پژوهشی در سطح بیمارستان های مرکزی شهر تهران درباره بیماری های تنفسی و ارتباط سنجی با نوع آلاینده ها به انجام رسیده و نتایج این پژوهش نشان می دهد که بیشترین عامل مرتبط با تشدید بیماری های تنفسی دی اکسید گوگرد ، ذرات معلق و منواکسید کربن است. سخنگوی فراکسیون محیط زیست مجلس شورای اسلامی آمار رسمی مرگ میر ناشی از آلودگی هوای تهران از سال ۸۴ تا ۸۶ را هر ماه به طور مستقیم ۱۴۰۰ نفر، و ۱۶ هزار نفر در سال اعلام کرد (23 دی 1388 رادیو فردا). شواهد فوق نشان میدهد که خسارات انسانی ناشی از آلودگی ها بسیار سنگین است و بنابراین آلودگی ها یک مسئله فرعی نیست وبلکه اساسی وتراژیک است. این وضعیت نابسامان بطور آرام وبیصدا انسانها را شکننده تر نموده وباعث مرگ ومیر افراد میگردد. این طبیعی نیست که شهروندان بلحاظ آلودگی های صنعتی واقلیمی جان خود را از دست دهند. مدیران یک جامعه مسئولیت مستقیم دارند، چرا که استاندارد های پاکیزگی هوا وزیست محیطی را رعایت نکرده و شرایط مناسب کیفی برای زندگی وسلامت شهروندان را فراهم نمیکنند

جایگاه زیست محیطی ایران در جهان

سیاست رژیم اسلامی ایران در زمینه زیست محیطی فاجعه انگیز است واین واقعیت را سازمان های جهانی بارها مطرح نموده اند. ایران از نظر شاخص‌های پایداری محیط زیست با کسب رتبه ۱۳۲در بین ۱۴۶کشور جهان ، در انتهای جدول جهانی قرار گرفته است. فنلاند ، نروژ ، اروگوئه ، سوئد ، ایسلند و کانادا به ترتیب در جایگاه اول تا ششم جهان قرار گرفتند و کشور ایران با کسب ۸/۳۹ امتیاز بعد از کشورهایی همچون آنگولا، بورکینافاسو، ویتنام، لیبی، چاد و... در مقام یک کشور عقب مانده ارزیابی شده است. این موقعیت نه تنها وجهه وآوازه ایران را خدشه دار نموده، بلکه در جامعه خسارات جانی ومالی گسترده وجبران ناپذیری ببار آورده است. از نگاه کارشناسان ویرانگری زیست محیطی پیوسته همراه با هزینه هنکفت اقتصادی میباشد، زیرا ویرانی طبیعت، نابودی دنیای وحش وبیماری ها ومرگ انسانها هزینه بردار است وبه این ترتیب فشار مالی سنگینی به مردم وجامعه ما وارد میسازد

بانک جهانی خسارت آلودگی هوا را در ایران برای سال 2007 هشت میلیارد دلار در سال اعلام کرد که این رقم معادل رقمی است که برای واردات بنزین در نظر گرفته می ‌شود. بر اساس جدیدترین گزارش بانک جهانی خسارت سالانه آلودگی هوا در ایران تا ده سال آینده با دو برابر شدن به حدود ۱۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۶ میلادی می‌رسد. بر اساس این گزارش بانک جهانی خسارت سالانه ی آلودگی هوا در ایران به ترتیب زیر قابل پیش‌بینی است

خسارت آلودگی هوا در ایران

٢٠٠١ ١٫٧ میلیارد دلار

٢٠٠٤ ٧٫٨ میلیارد دلار

٢٠٠٦ ٨ میلیارد دلار

٢٠٠٩ ١٠٫٣ میلیارد دلار

٢٠١٤ ١٤٫٢ میلیارد دلار

٢٠١٦ ١٦ میلیارد دلار

٢٠١٩ ١٩٫٢ میلیارد دلار

برنامه محیط ‌زیست سازمان ملل متحد نیزدر جدیدترین گزارش خود هشدار داده است که بسیاری از کشورهای درحال توسعه در آسیا و آمریکای لاتین در معرض خطرات جدی آلودگی هوا قرار دارند. گزارش شاخصه‌های عملکرد زیست محیطی

PILOT

در سال ۲۰۰۶ میلادی نشان می ‌د هد که ایران در جدول شاخصه «هوا» با کسب نمره 31/1 در میان ۱۳۳ کشور جهان در رتبه ۱۱۷ جای گرفته است و بر اساس گزارش بانک جهانی نیز خسارات سالیانه آلودگی هوا در ایران ۱۴ هزار و ۴۲۰میلیارد ریال معادل 1/6 درصد تولید ناخالص داخلی است. ایران در موردی دیگر با توجه به شاخصه‌هایی همچون سلامت زیست‌محیطی، انرژی، تنوع زیست‌محیطی، آب، هوا و غیره با کسب

نمره ۷۰ در رتبه ۵۳ فهرست قرار گرفته است

بانک جهانی نیز در جدیدترین گزارش خود از خسارات آلودگی هوا در تهران اعلام کرده است که خسارت مرگ و میر ناشی از آلودگی هوای شهری، سالانه ۶۴۰ میلیون دلار، معادل ۵هزار و یکصد میلیارد ریال یعنی ۵۷/۰درصد از تولید ناخالص داخلی است. همچنین نشانه‌های بیماری ناشی از آلودگی هوای شهری۵۲۰ میلیون دلار معادل ۴ هزار و یکصد میلیارد ریال و ۴۶/۰ درصد از تولید ناخالص داخلی در سال است. بر پایه این گزارش بیماری‌های ناشی از آلودگی هوای شهری نیز سالانه ۲۶۰ میلیون دلار معادل ۲ هزار و ۱۰۰ میلیارد ریال
و ۰۲۳/۰ درصد از تولید ناخالص ملی به اقتصاد ایران خسارت وارد می‌کند

سازمان بهداشت جهانی در گزارشی نسبت به شمار قابل توجهی قربانیان آلودگی هوا در سراسر جهان ابراز تاسف کرده به نحوی که مطابق آمار این نهاد سالانه ۲ میلیون نفر در دنیا در اثر این موضوع جان می‌‏بازند. این سازمان روی آلودگی در تهران پامی فشاردزیرا که استقرار ۸ هزار و ۶۰۰ واحد صنعتی در تهران باعث شده سهم نسبتا بزرگی از آلودگی هوای پایتخت به صنایع نسبت داده شود. به نحوی که روزانه در حدود ۳ تن منوکسید کربن، ۴۵ تن هیدروکربن نسوخته، ۱۳۰ تن اکسید ازت، ۳۰ تن اکسید گوگرد، ۳۰ تن ذرات معلق، و ۲ تن سرب در تهران تولید و وارد هوای این شهر میشود (خبرنگاری کار ایران 11/12/2006). تحقق پاکی هوای تهران مستلزم آن است که اهداف و برنامه‌‏ریزی‌‏های ریشه ای به گونه‌‏ای محقق شود که فقط خودروهایی که از سوخت‌‏های پاک استفاده می‌‏کنند در پایتخت تردد کنند و به دنبال آن توسعه حمل و نقل عمومی به مرحله‌‏ای برسد که پاسخگوی سفرهای درون شهری باشد. تحقیقات نشان می‌‏دهد که هر تهرانی در ۲۲ هزار بار دم و بازدم که روزانه انجام می‌‏دهد، معادل ۱۶ کیلو هوا استنشاق می‌‏کند. در حالی که هوای سالم که از ۷۸ درصد نیتروژن، ۲۰ درصد اکسیژن، ۹۳ صدم درصد آرگون، ۳۰ صدم درصد دی اکسیدکربن، و مقدار کمی متان و گازهای بی‌‏اثر هیدورژن تشکیل می‌‏شود، در شرایط آلودگی هوا گاز های خطرناک مانند اسید گوگرد و اکسید ازت ناشی از کار نیروگاه حرارتی و سوخت‌‏های فسیلی منواکسیدکربن به وفور یافت می‌‏شود. تهران کلان شهری است که سال‌‏ها از درد آلودگی هوا رنج می ‌‏برد به نحوی که در بیش از دویست روز سال آلودگی را تجربه می‌‏کند و ساکنان محدوده دو سوم جنوبی شهر اغلب تصویر محوگونه از کوه توچال، دربند و درکه می‌‏بینند

نشریه فرانسوی کوریه انترناسیونال نوامبر 2009 با ارقام وال استریت ژورنال در مورد تولید گاز کربنیک و سایر گازهای گلخانه ای طی سالهای 1950 تا 2005 اخیرا تابلوی جالبی منتشر نمود. در مورد پخش گاز کربنیک با 108 تن توسط هر ایرانی کشور ما در ردیف بیست یکمین کشور پخش کننده گاز کربنیک در جهان قرار می دهد. درمورد گازهای گلخانه ای دیگر وضعیت به این ترتیب است که با پخش گاز های گلخانه ای توسط هر شهروند بمیزان هشت تن، ایران در رتبه 13 جهانی در انتشار گازهای گلخانه ای قرار دارد. روشن است که ایران در مقایسه با کشور هائی چون امریکا و استرالیا وکشورهای اروپائی نقش تولید کننده اصلی را ندارد ولی براساس این تابلودر بین کشورهای مهم تخریب کننده محیط زیست قرار گرفته است

باتوجه بآنچه که بیان گشت نقش زیست محیطی ایران در زمینه های گوناگون منفی بوده واز این جهت خسارات سنگینی به جامعه ایران وارد می آید. رفتار دروغ پردازانه ی سران این رژیم و فقدان یک سیاست جدی همکاری با سازمان های جهانی در مبارزه علیه آلودگی ها ادامه ی همان سیاست آزادی کش در ایران و بحران زا در منطقه است

چاره چیست؟

چاره ی کار هم تکنیکی است وهم سیاسی و اکولوژیکی می باشد. شما اگر دید گاه روشن و اراده ی سیاسی پایداری داشته باشید، با وجود پیچدگی کار می توانید به راهگشائی دست یابید ودگرگونی لازم را فراهم آورید، ولی نبود آنها همه چیز را ناممکن میسازد. به یک نمونه دقت کنیم

تحقق پاکی هوای تهران مستلزم آن است که اهداف و برنامه ‌‏ریزی‌‏ها به گونه‌‏ای انجام شود که آلودگی ها بشدت پائین بیاید واین امر از جمله به وضعیت حمل ونقل شهری و فعالیت صنعتی بستگی دارد. باید بنگاه ها و خود روهایی که از سوخت‌‏های پاک استفاده می‌‏کنند افزایش یابد وهمچنین باید توسعه حمل و نقل عمومی به مرحله‌‏ای برسد که پاسخگوی سفرهای درون شهری باشد وباسوخت غیر آلوده حرکت کنند. پژوهش ها نشان می‌‏دهد که هر تهرانی در زندگی روزانه اش بطور گسترده آلودگی هوای ناشی از اسید گوگرد و اکسید ازت نیروگاه های حرارتی، آلودگی ناشی ازسوخت‌‏های فسیلی منواکسید کربن و سوخت ناقص منابع فسیلی حرارتی و نیز سرب ناشی از سوخت خودروها و صنایع ذوب و باتری سازی و چاپ فرو می دهد. بنابراین به نظر می ‌‏رسد باید برنامه هایی زمان مند وهوشمند مانند برنامه ی فراگیرعلیه آلودگی هوای تهران تهیه شده و تقویت شود تا در سال‌‏های آتی که قطعا با رشد روز افزون وسایل نقلیه و ترددهای شهری مواجه هستیم، بتوان راه فراری برای نجات کلان شهر تهران و ساکنان آن اندیشید. باین ترتیب اقدام علیه این آلودگی ها بظاهر فقط تکنیکی است ولی می دانیم که این امر در گرو یک راه حل اقتصادی، صنعتی، آموزشی و اکولوژیکی می باشد وبرای این خط مشی ما نیازمند یک سیاست بنیادی واراده ی زیست محیطی قدرتمند هستیم

چندی پیش در ایران چهارمین همایش تشکلهای غیردولتی زیست محیطی کشور با صدور قطعنامه ای از افزایش تولید بی تناسب خودرو، آلودگی شدید هوا، گسترش شهرها و دست اندازی سودجویان به محیطهای طبیعی کشور ابراز نگرانی کرد .در بخش هایی از قطعنامه این همایش چنین آمده است: «افزایش تولید زیاد و بی تناسب اتومبیل، آلودگی هوا وترافیک شدیدی در شهرهای بزرگ کشور ایجاد کرده و عرصه حیات را بر ساکنان آنها تنگ کرده و فضای سبز شهری را به شدت کاهش داده است. همچنین مناطقی مانند باغات قصرالدشت شیراز، تنوع زیستی غنی کشور و ذخیره گاههای زیست کره مانند میانکاله که سالانه نزدیک به نیم میلیون پرنده مهاجر در آن فرودمی آیند، بر اثر گسترش شهرها و ساختمان سازی و دست اندازی سودجویان به محیط های طبیعی کشور در معرض خطر شدید واقع شده اند. کاربرد بی رویه ی سموم شیمیایی دفع آفات نباتی وعدم حمایت از مبارزه تلفیقی با آفات از طریق عوامل بیولوژیکی سلامت انسانها را به خطرانداخته و زمینهای کشاورزی و آبهای زیرزمینی کشور را آلوده کرده است. از سوی دیگر، خشکسالی و کمبود آب بویژه در منطقه شرق و جنوب کشور هرگونه توسعه ی اقتصادی را ناممکن یا دشوار ساخته است. تالابهایی مانند هورالعظیم و شادگان در خوزستان با خطر آلودگی شدید روبرو شده اند و تالاب انزلی که در کنوانسیون رامسر با عنوان تالابی بین المللی ثبت شده در پی احداث جاده کنار گذر با خطر گسیختگی و گسستگی کریدور زیستی مواجه شده است. هم چنین، تالاب گاوخونی و دریاچه ی هامون به دلیل از دست دادن منابع آب ورودی خود خشک شده اند و اکوسیستم دریاچه ی ارومیه در اثر احداث راه میان گذر و سدسازی کارشناسی نشده به خطر افتاده است. انتقال آب از سرچشمه های رود کارون به استان کرمان که با هزاران کیلومتر لوله گذاری و بارگذاریهای مختلف همراه خواهد بود، اکولوژی منطقه چهارمحال و بختیاری را بر هم خواهد زد و از حجم آب کارون به شدت خواهد کاست. عدم اجرای مدیریت صحیح منابع جنگلی، جنگلهای زاگرس را به خطر انداخته و جنگلهای شمال نیز با خطر جدی روبرو هستند و عدم رعایت حریم ساحل در منطقه ی شمال کشور صدمات جبران ناپذیری به عرصه های اکولوژیک و گردشگری منطقه وارد کرده است.» در پایان قطعنامه تأکید شده: «اجرای طرح آمایش سرزمین برای حفظ محیط زیست کشور ضروری است و شرکت کنندگان خواستار آنند که دستور کار ۲۱ که مصوبه کنفرانس جهانی محیط زیست و توسعه است در تدوین برنامه های توسعه اقتصادی کشور مدنظر قرار گیرد.» روزنامه
ایران17/10/04

نگرانی سازمان های غیر دولتی بی اساس نیست ومسلما به لحاظ سانسور ودیکتاتوری موجود اینان نمی توانند براحتی حرف خود را بزنند و نقش مخرب رژیم و مسئولان حکومتی را برملا سازند. بی لیاقی های مداوم حکومتی، فقدان بودجه ی لازم، نبود پژوهش و آمار همه جانبه، نبود برنامه های آموزشی و فرهنگی اکولوژیکی پردامنه و جلوگیری از فعالیت نهادهای غیر دولتی و یا اشکال تراشی ها در سر راه آنها همه و همه بر خلاف یک سیاست زیست محیطی است. دولت هموار کننده ی رشد آلود گی و گسیختگی عوامل حفظ محیط زیست است. دولتی که خود به ساختمان سازی گسترده در مناطق جنگلی دست می زند، حکومتی که وزارتخانه اش آب خلیج فارس را آلوده میکند و شهرداری اش هزاران درخت کهن را برای جاده کشی می برد، رژیمی که واکنشی در مورد نشت های نفتی نکرده و انرژی فسیلی رگ حیاتی اش را تشکیل میدهد، این نظام پوسیده است وقادر به سیاست ریزی برای نگهداری محیط زیست نمی باشد. سی سال حکومت اسلامی یعنی سی سال ویرانگری زیست محیطی. برنامه های اقتصادی این حکومت کوچکترین توجهی به اقتصاد پایدار و اکولوژی ندارد. حرص چپاول و قدرت و بهره گیری از پول نفت مانع هر گونه سمت گیری به سوی اقتصادی سالم و درست و متکی بر انرژی های پاک می گردد. ضرورت های اکولوژیکی و زیست محیطی مستلزم یک خط مشی همه جانبه ی سیاسی - اقتصادی فرهنگی است که جمهوری اسلامی فاقد آنست. اکولوژی سیاسی تنها نگهداری گل و درخت وجنگل نیست، بلکه بیان یک دیدگاه اجتماعی سیاسی اقتصادی ویژه ای می باشد که کل سیستم تولیدی و مدیریت موجود را زیر سئوال می برد. این دیدگاه در تضاد بنیانی با سیاست های این حکومت بوده و برآنست که شکوفائی یک اقتصاد پایدار، نگهداری منابع طبیعی، عدالت اجتماعی، دمکراسی وحفظ منافع نسل های بعدی با نفی سیستم موجود امکان پذیر خواهد بود

ژانویه 2010 پاریس

جلال ایجادی

استاد دانشگاه در فرانسه

idjadi@free.fr

2010-02-03T16:48:00.000-08:00

خدای نامه

بابک اسحاقی

زمانی که خرابی از سر می گذرد

ریش به دل می کنند با اعدام دلیران زمانه

خون به جگر مادران می ریزند در عزای خواهنده گان آزادی

سرزمین ما فرزندان برومند خود را از میان ادیبان و هنرمندان مانند گل های خود روی بهاران متولد می کند

بابک اسحاقی شاعر زمانه ی ماست. شاعر دل های داغدار. شاعر واقعیت های وحشتناک ظالمین متحجر در قرن بیست و یکم.

این شاعر اما از جنسی نوین است. نوین است زیرا رنجموره ساز نمی کند. نوین است زیرا بر بنیان ستم می تازد. نوین است زیرا آزادگی اش را فریاد می کند. نوین است و هم در عین حال آشنا با ادبیات، فلسفه و شعر غنی گذشتگان. اگرچه با آنان مرز خود را مشخص می کند. در ادبیات شعر گذشته ی ما کمتر با دین به مثابه دشمن بشریت مواجهه شده است. در ادبیات شعر گذشته ی ما اغلب زن همانگونه که در قرآن همواره یک ضعیفه تعریف شده است. در ادبیات گذشته ی ما پند و اندرز یکی از جان مایه های سرایش بوده است. زمانه تغییر می کند. امروز با دیروز متفاوت است. هر روز از روز گذشته متحول تر. بیاییم 22 بهمن را با سرودهای این شاعر امروز، بابک اسحاقی، ساز کنیم

شــبى آمـــد خـــــدا در خــواب نــــــازم
نشســت بــا من ســــــر راز و نيـــــــازم

شرابـى بـــود و نــــان سنـــــــگکى داغ
نشســــــــــتیم گوشـــه دنــج تــــه بــــــاغ

دو ســه پیمــــا نــــــه و ســــازى وآواز
بـــــــه مستـــی شـــد خــدا گوينـــــده راز

به من گفت از شمـــــا مـــــن دردمـــندم

بگو مــــن بـا شما آخـــر چــه كـــــــــردم

چـرا بــایـــد زخــودآيیـــــن در آريــــــد
به نام من کتاب و دین درآرید

اگـــرخــواهـــم بــه د نيا مــــن نــگاهــم
بدان موسى و عيسى را نـــخــواهــــــــــم

چــــــــرا تيــــغ محــــمد را بـــجـويـــــم
اگــر خــواهـم كسى آيــد بـــــسويـــــــــــم

نـه انــجيل و نــــه تورات و نه قــــــرآن
نــبــوده دفــتر مــــن نــــاشــــــــــــــر آن

هــمـــه كــار ريـــا كـــــــاران و دنـــدان
بـــــه هر دوران ظهور ايــن رســــــولان

اگر خواب زمـــــان در دســــــت آنــــان
ســـتون جـــــاهلان هم پشــــت آنـــــــــان

گهـــى بــــــــر مـــــن نــهادنـــد نـــام الله
شديم غارتـــگــــر و يــــاغـــى صــحرا

گهى هم ما شدیم بـــابـــاى عــــــــــيسى
بــــــه شد مريم بــــه عقد وصیغه مــــــا

گهى درمصر بــه همـراهى مــوســـــــى
درآوردیم پــــدر از پـــیروبـــرنــــــــا

محـــمد را شدیم زنـبـــــــــــــــــا ره او
رئیس درب روسپـى خـــــــــانــــــــــــه او

بـه هر جا يك زنـــى را زير ســــر كــرد
به نام بنده هـــــم يــك آيـــــه در كــــــــرد

اگر او عاشق نه سالــــــه هــــــــــــا شـــد
چـــــــرا عقدش بــــه نــام مـــن روا شـــد

چرا بايد به نام مــــــــــــــن بـــجنگیــــــد
دهــــا نــــها را بــــه نــام مـــن ببندیـــــــد

كــه بنــــــده گر خــدايم بـــــــى نيــــــازم
نــــــــه پــــايـــــان و نــــه آغــــاز پیــازم

نمـــاز و روزه كى خـــواهم زيـــــــــــارم
قمه بـــــر سرزدن كی بـــــوده كــــــــارم

ا گـــر از تن جدا کــــرديــــد شما ســــــــر
چـــــــــرا نعــــــره زنید الله و اكـــــــبر

بـــدان آيين مــــــــــن زور و جــــفا نیسـت
كه اين ديوانگى ها كــــــــــار مـا نیــــست

كـــه راه مـــن بود مــــــــــهر و سعـــادت
کجا راه جهـــاد اســــت و شهـــادت

کجا گفتم كه مــن خــانـــــــــــه نــــدارم
سرم را من كجا شب هـــــــا گــــــــــــذارم

خـــد ا را كى سراى و خــانـــه باشــــد
کنشت و كـــعبه و بتخانه بـــــاشـــد

بـــيـــا از مــا درآر ايــن دســـت آخــــــــر
بکش از مــــا بــــــــــــرون جـــان بــــرادر

غـــلط كــــردم كـــه آدم آفـــريـــــــــــــدم
بــه جـــان مــــــــــــادرم ديـگــــــر بريـدم

خــــدا پیـــمانـــــــــه آخـــر بــــه لــــــب بست
سپس خسته دو چـــشمــــانش بـــــه هــم بست

ســـــــــكوتـــى بــــود از دور نـــاله زاغ
خــــــدا ومــن نشستــه گــوشــــه بــــــــاغ

به خود گفـــــتم عجب پس اين خدا بـــود

نـــدانستم چه بــا مــــــــــن آشنــا بـــــــود

http://www.youtube.com/watch?v=mMkbhMfAt54&NR=1

2010-01-28T11:06:00.000-08:00

کلامی در باره ی
بیانیه ی پنج ماده ای زنان

کسری ایرانی

نه در ایران که در جهان، پس از اینکه مذاهب جای پای خود را محکم کردند، روابط آزاد زنان و مردان بشر اولیه

با قوانینی برای حاکمیت مردان، به گوشه نشینی زنان مبدل شد و سیطره ی مردان را بر آنها تحمیل نمود
جنبش خرداد 1388 به خوبی نشان داد که زنان به علت ستم مضاعف از قوانین رسمی و شرعی قرن ها پیش از این که به قوانین بی چون و چرای عرف نیز مبدل شد و گویی از ازل چنین بوده است و تا این زمین خاکی زیر آب نرفته بدین صورت باقی خواهد ماند، پای محکم این حرکت بی نظیر تاریخی بوده اند در به لرزه در آوردن پایه های متحجر و عقب مانده، ضد مردمی و ضد انسانی هیأت حاکمه ی اسلامی
بی آنکه بخواهم ستمی را که سال ها بر همگان رفته است نادیده بیانگارم و تردید کنم بر همبستگی و یگانگی زنان و مردان ما دوش به دوش یکدگر، بویژه با امواج خروشان هفت ماه پیش از این در تلاش برای فروریزی نظام ضد انسانی و دیکتاتوری، اما واقعیت اینست که حتی برخی مردان تحصیل کرده و حتی آنان که ادعای مخالفت با مذهب را دارند، با قوانین موجود که آقایان را در وضعیت قدرتمندی قرار می دهد چندان برخوردی که ندارند هیچ، در عمل آن قوانین را در زندگی روزمره به اجرا در می آوردند
در واقع، اگر بخواهیم به کنه ذات بشر توجه کنیم که از راحت طلبی و قدرت طلبی چندان نارضایتی ندارد و هر زمان دست دهد آن را به جان می خرد، شاید نتوان به آنان ایرادی وارد کرد. هیچ کس از قدرت احتراز نمی کند. هیچ کس لقمه ی آماده را پس نمی زند. آب نطلبیده همیشه مراد است. با برخی از مردان کانادایی وقتی صحبت به میان می آید که مردان در ایران اجازه دارند چهار زن بگیرند و زنان از این حق برخوردار نیستند می گویند: بزن بریم ایران
البته آنان نمی دانند که در ایران رأی یک خانم استاد دانشگاه نصف یک مرد روستایی است که الف را از ب نمی تواند تشخیص بدهد. هم چنین اگر از همان مرد خطایی سر بزند و آزاری به کسی برسد، این خانم استاد دانشگاه باید یک زن دیگر هم به عنوان شاهد پیدا کند تا حرف این دو نفر مورد قبول آقای قاضی قرار بگیرد - خانم قاضی که ما نمی توانیم در ایران داشته باشیم
داشته ایم مردانی که سفت و سخت به مکتب کمونیست پایبند بوده اند. وقتی پدر این آقا عمرش را به شما می دهد، بنا بر قانون اساسی و قانون اسلامی با کمال میل می پذیرد که دو برابر خواهرش ارثیه به او تعلق بگیرد. و خواهر اتفاقاً زن تحصیل کرده ایست که از شوهر جدا شده و با هزار بدبختی توانسته است سرپرستی بچه ها را به عهده بگیرد و وجهی نیز بابت همان نفقه ای که اسلام برای آقا تعیین کرده است دریافت نمی دارد و بسیار نیازمند تر از برادر است که صاحب کارخانه ایست و اهل و عیالش در رفاه زندگی می کنند
حتی برخی زنان ظاهرأ روشنفکر در عمل مهر تأیید بر این قوانین می گذارند و با مردانشان هم زبان می شوند. یکی از نمایندگان زن مجلس علنأ تأیید کرده بود بر اینکه مردان حق ازدواج های بی شمار را دارند. و یکی از زنانی که چندان هم ظاهرأ پایبند اصول اسلامی نبود مطرح می کرد که مردان صاحب عصا هستند و مصون از باکتری ها و میکرب ها. می توانند به هر سوراخی سر بکشند. زنان لای پایشان چاله ای دارند که می تواند به راحتی میکرب ها را در درون خود پرورش دهد و به مردابی تبدیل می شود. این خانم برای اینکه لاپوش بگذارد طرفداری اش را از قوانین موجود، به گمان خود یک بحث علمی را پیش می کشید. غافل از اینکه امروزه مرد و زن هر دو از بیماری های مقاربتی کشنده در امان نیستند. و درعین حال خوشبختانه راه های چاره برای هر دو وجود دارد که بی کمترین نگرانی این زیباترین رفتار بشری را بدون نگرانی از عواقب وخیم جانی به جان بخرند
گاهی نابرابری ها چندان از جانب بخصوص آقایان حقیقی و درست تلقی می شوند که گمان می رود هیچ گاه تغییر پذیر نخواهد بود. آری...بسیار مشکل است و سال ها به طول خواهد انجامید تا حقوق انسانی و تساوی زن و مرد و سفید و سیاه و مذهبی و لامذهب و عرب و عجم و اجنبی و خودی و غیره در جوامع امری طبیعی به نظر آید

لذا از کسانی که، آقایانی که، قوانین اساسی موجود را در تأیید قوانین اسلامی پانزده قرن پیش از این وضع نموده اند، به سختی انتظار می رود که بخواهند از امتیازات خود دست بردارند. و اینجاست که نقش زنان، که به طور مستقیم و غیر مستقیم از این قوانین رنج برده اند، در اقدام به بازنویسی قانون اساسی ایران جایی بس مهم دارد. و به گمان من به ثمر رسیدن این جنبش که مو بر تن حمکروانان فعلی کشورمان ایران راست کرده است، بدون حضور فعال و پیشرو زنان امکان ناپذیر است

و این مهم صورت نخواهد گرفت مگر اینکه قانون اساسی کشور به طور رسمی، جدی و بلامنازع حقوق بشر و از جمله حقوق زنان را سیاه بر روی سفید حک نماید. اگر قانون به طور رسمی پوشش آزاد زن و مرد را اعلام دارد و برای متجاوزین به این آزادی مجازات های جدی در نظر بگیرد، این حق به تدریج جای تازه ای در فرهنگ می یابد. اگر قانون به طور رسمی اراده کند که سرپرستی بچه پس از طلاق به عهده ی کسی است - مادر یا پدر- که شایستگی تربیت و امکانات مادی و معنوی آن را داشته باشد، آنگاه مرد به انواع حیل، با آگاهی از اینکه مادر نمی تواند از بچه جدا شود، از او به طور دائم امتیاز نمی گیرد. اگر سیستم خدمات اجتماعی به گونه ای باشد که هم چون کشورهای اروپائی و کانادا به مادر نیازمندی که صاحب بچه است کمک های مالی اعطاء شود تا او زندگی خود را به تدریج جمع و جور کند و جایگاه خود را در جامعه بیابد، زن هیچ گاه به علت نیازهای مادی تا ابد اسیر شوهر بد رفتار نمی ماند و تحمل ازدواج های عدیده، صیغه های هر از چند روز، هوا و هوس های مجاز را نمی کند...و شوهر حالا می داند که همسر نیز هم چون او بدون هیچ مجازاتی و نابرابری حقوق آزاد است هر تصمیمی بگیرد و با هرکس که بخواهد همراه باشد. مرد اگر خانواده اش را دوست می دارد خود را جمع و جور می کند. وگرنه آزاد است زندگی مجردی در پیش بگیرد و هر روز با ده ها نفر عقد نزدیکی ببندد. نمی توان هم از آخور خورد و هم از توبره. و فقط قانون رسمی است که می تواند جلوی این مظالم که رنگی بسیار عادی به خود گرفته است را بگیرد
راه حل قانونی نیز البته تضمین صد در صدی نخواهد داشت و در هر حال احساسات بشری و ویژگی های فردی و فرهنگ جا افتاده از قرن ها پیش از این همواره در روابط بین انسان ها عمل خواهد کرد. کما اینکه در کشورهای پیشرفته با وجود همه ی قوانینی که به طور مساوی از حقوق شهروندان دفاع می کنند، شاهد ناهنجاری های بی شمار هستیم. ارزیابی از این ناهنجاری ها را در وقتی دیگر مورد مطالعه قرار خواهیم داد. ناهنجاری هایی که در اغلب موارد ریشه در ضعف های سیستم های حاکم این کشور ها نیز دارد

اما غرض از این مقدمه چینی دفاع از بیانیه ی 5 ماده ای اخیر زنان در چهارچوب کلی آن و به عنوان حرکت اولیه است. منهای نحوه ی برخورد تلگرافی و طعنه آمیز به نویسندگان بیانیه ی پنج تن. این بیانیه را در
سایت "رهیافت" مطالعه فرمائید
بزرگی گفت: انقلاب در یک روز به میزان ده سال بر رشد آدم ها می افزاید. در این هفت ماه گذشته ذهن همه ی ما به سرعت سی سال گذشته به پیش رفته است. من بینهایت به آینده امیدوارم و در عین حال معتقدم تا حس برابری و تساوی و آزادی بی استثناء برای همگان نهادینه شود خیلی راه هست. ما خیلی حرف ها باید با هم بزنیم. خیلی باید مطالعه کنیم. برخوردهایمان می بایست هرچه بیشتر از صورت طعنه و سرکوفت و تحقیر بیرون آید. باید هرچه بیشتر در آموزش دموکراسی تمرین کنیم و بیاموزیم که هر فرد از پایگاه ویژه ی فکری ناشی از عوامل بی شمار اجتماعی حرکت می کند. بیاییم بیشتر با یکدیگر گفت و گویی دوستانه داشته باشیم
در شرایطی هستیم که اغلب اقشار جامعه ی ما از درد نداشتن آزادی و دموکراسی فریادشان بلند است. ما همه درد مشترکیم. همراه شو عزیز

مطلبی در باره ی قوانین مربوط به زن در قانون اساسی ایران در سایت: "ایران: رهیافت دموکراسی" به زبان انگلیسی توسط خانم مژده شهریاری به چاپ رسیده است. مطلب جالبی است
Women and the laws in Iran
Mojdeh Shahriari, B.A., M.F.A., LL.B
http://iranpathwayrahyafttodemocracy.blogspot.com/2009/08/dissecting-islamic-republic-of-irans_28.html

و هم چنین مطلبی دیگر در باره ی قانون اساسی ایران در همین سایت:ه
آقای میر حسین موسوی

قانون اساسی پتانسیل طرح مطالبات
یا سدی جهت سلب مطالبات؟
http://iranpathwayrahyafttodemocracy.blogspot.com/2009/09/httpiranpathwayrahyafttodemocracy.html

2010-01-26T00:25:00.000-08:00

بیانیه

راه حل پنج ماده ای ما زنان

برای برون رفت از بحران

آقایان موسوی و کروبی هر کدام در طی روزهای اخیر بیانیه هایی منتشر کردند که راه حلهای خود را در ۵ ماده برای برون رفت از "بحران" بیان کردند. این راه حل ها با استقبال پنج "روشنفکر دینی" در خارج از کشور رو به رو شد: آقایان گنجی، سروش، کدیور، مهاجرانی و بازرگان که به قول خودشان "اتاق فکر" و یا "دولت در تبعید" را پایه ریزی کرده اند. در این بین آنچه کمتر مطرح است، موضع گیری کسانی است که نه خواهان تغییر رییس جمهور و جا به جایی این فرد و آن فرد یا محدود شدن "اختیارات رهبری" هستند بلکه از تغییراتی زیربنایی و ساختاری سخن می گویند. یکی از این گروه های اجتماعی، ما زنان هستیم که خواسته هایمان و حضورمان همانگونه که انتظار می رفت در هیچیک از این بیانیه ها ملاحظه نشده است. انتظار دیگری هم نبود زیرا در هیچیک از بیانیه ها و اعلام مواضع آقایان، از فردای انتخابات به این سو، یعنی از زمانی که مساله جذب آرا منتفی شده بود، به خواسته های زنان توجهی نشده است. ما بر این باوریم که مسائل زنان، بخش عمده ای
از "بحران" جاری است و بدون دیدن و ارائه راهکار برای حل آن، هیچ راه حلی پاسخگو نخواهد بود. پس لازم است که کوتاه و مختصر و برای حل مسائل زنان، ما نیز بیانیه خود را آن هم در ۵ ماده به اطلاع عموم برسانیم. ما ضمن تاکید بر خواسته های عمومی "آزادی اندیشه، بیان، تشکل و اجتماعات"، " لغو مجازات اعدام و
شکنجه" و " آزادی بی قید و شرط و فوری کلیه زندانیان سیاسی "، مهمترین خواسته هایمان را به طور خلاصه و بدون ترتیب اولویت ها به شرح زیر اعلام می کنیم:ه

لغو کلیه قوانین تبعیض آمیز و ضد زن موجود از جمله: قوانین مربوط به ازدواج، طلاق، چند همسری، حضانت، ارث، شهادت و...ه

به رسمیت شناخته شدن حق زن بر بدن و ذهن خویش؛ شامل لغو حجاب اجباری و برقراری آزادی پوشش، آزادی انتخاب همسر و آزادی انتخاب گرایش جنسی

رفع خشونت علیه زنان در کلیه عرصه های خصوصی و اجتماعی و جرم شناختن آزار جنسی دختران، قتل وخشونت "ناموسی"ه

جدایی دین از دولت

محاکمه کلیه دست اندرکاران، عاملان و آمران جنایات سه دهه گذشته

امضا کنندگان

سودابه اردوان (هنرمند، فعال سیاسی) - آزاده ارفح (فعال سیاسی) - پروین اشرفی (پژوهشگر، فعال جنبش زنان) - الهه امانی (استاد دانشگاه، فعال جنبش فراملیتی زنان) - شادی امین (ژورنالیست، فعال جنبش زنان) - پریسا انصاری (دانشجو، فعال جنبش زنان) - شیوا بدیهی (فعال جنبش زنان- اتریش) - شیرین پردر (مربی بهداشت و سلامتی، فعال جنبش زنان) - فریده پورعبدالله (فعال جنبش زنان) - فردوس تاجدینی ( مترجم، فعال جنبش زنان) - گلرخ جهانگیری (جامعه شناس ،فعال جنبش زنان) - نسترن چیت ساز (فعال سیاسی) - فریبا داوودی مهاجر (روزنامه نگار، فعال جنبش زنان) - پوران رضایتی ( فعال جنبش زنان و پشتیبان مادران عزادار- اتریش) - ماریا رشیدی (فعال زنان و فعال سیاسی) - پروانه زرگر(نقاش وفمینیست) - الهه صدر (فعال جنبش زنان) - شادی صدر(حقوقدان، فعال جنبش زنان) - آنا عاصی پاک (فعال جنبش زنان لائیک ایرانی) - محبوبه عباسقلی زاده( پژوهشگر، فعال جنبش زنان) - ستاره عباسی (فعال سیاسی و جنبش زنان) - شهلا عبقری (استاد دانشگاه، فعال جنبش زنان) - مریم عظیمی (فعال سیاسی و جنبش زنان) - صدیقه فخرآبادی (کادر درمانی ، فعال جنبش زنان) - زینب قره ویسکی (مشاور روانکاو) - اعظم قریشی (معلم و فعال جنبش زنان) - هانیه قورخمز (فیزیوتراپیست) - فریده گوسمن (تکنیسین علوم آزمایشگاهی،فعال جنبش زنان) - سهیلا لیندهورست (مددکار اجتماعی، و عضو جامعه بین المللی حقوق بشر) - هما مرادی (مددکار اجتماعی ،فعال جنبش زنان) - میلا مسافر(مددکار اجتماعی و عضو هیئت مدیره جامعه بین المللی حقوق بشر) - ویدا مشایخی (فعال جنبش زنان، اتریش) - ناهید نصرت (مهندس کامپیوتر، فعال جنبش زنان) - مژده نورزاد (داروساز، فعال جنبش زنان)ه

جمع آوری امضاء ادامه دارد

در صورت تمایل امضای خود را با ذکر عنوان شغل خود به آدرس زیر ارسال کنید

shadiAshadi@gmail.com

2010-01-24T23:24:00.000-08:00

Olympic Games
are destructive

Sportswriter Dave Zirin speaks in Vancouver
Acclaimed Sports Illustrated and The Nation sportswriter Dave Zirin was in Vancouver from Jan 20-21 2010 to speak about activism, sports and the Olympics as part of a series entitled "Politics in the Ring."
Zirin talked about the idea of activist athletes, what they've fought for, and what they've opposed. From feminist uprisings against wearing corsets in tennis, to Muhammad Ali's activist conversion after his Olympic win, Zirin showed that sports has the power to extend beyond just spectacle.
Versed in the history of sports, Zirin was critical of the hypocritical stance the International Olympic Committee has taken on several issues over the past century.

The corporate games
that are being inflicted on us
are destructive
http://www.livableregion.ca/blog/blogs/index.php/2010/01/08/wed_jan_20_david_zirin_politics_in_the_r
not only because of the destructive infrastructure (the $800 million Sea to Sky highway to Sea to Sky freeway conversion) and misdirected infrastructure (Canada Line Subway to floodplain and airplanes). And the Greenwash (more on that later). But also because of the elitist message it sends about sport and physical activity: get the gold or stay home in front of the telly.
What happened to doing your best and having fun? Gone. Fourth place is now for losers.
Healthy activity? Gone. 'They don't need to make skiing safer, the surgeons need to get better at putting our knees back together' (not a direct quote, but close, from some dysfunctional Canadian skier with a blown knee on CBC).
School sports and recreation? Sorry. We have to pay for all the security costs and freeways. You can watch people participating on TV kids, if your mom has enough money to pay the power bill.

All out against the 2010 winter olympic games
http://www.youtube.com/watch?v=DoLQ6ThezTk
http://informedvote.ca/2009/11/09/vancouver-2010-winter-olympics-protest-riot-2010/

2010-01-22T18:18:00.000-08:00

روزی که امیرکبیر گریست

به پاس داشت سالروز قتل امیرِ کبیرِ ایران

تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم
مسئول مرگشان ما هستيم

سال 1264 قمرى، نخستين برنامه‌ى دولت ايران براى واکسن زدن به فرمان اميرکبير آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ايرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امير کبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مى‌شود

هنگامى که خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيمارى آبله جان باخته‌اند، امير بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مى کرد که با اين فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و نادانى مردم بيش از آن بود که فرمان امير را بپذيرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند يا از شهر بيرون مى‌رفتند

روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پيرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بيمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد کودک نگريست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هايتان آبله‌کوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبيم جن زده مى‌شود. امير فرياد کشيد: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اينکه فرزندت را از دست داده‌اى بايد پنج تومان هم جريمه بدهي.. پيرمرد با التماس گفت: باور کنيد که هيچ ندارم. اميرکبير دست در جيب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز

چند دقيقه ديگر، بقالى را آوردند که فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميرکبير ديگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گريستن کرد

در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى اميرکبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند که دو کودک شيرخوار پاره دوز و بقالى از بيمارى آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است که او اين چنين هاى‌هاى مى‌گريد. سپس، به امير نزديک شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براى دو بچه‌ى شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست

امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان که ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشک‌هايش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم

ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اينان خود در اثر جهل آبله نکوبيده‌اند
امير با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خيابانى مدرسه بسازيم و کتابخانه ايجاد کنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ايرانى‌ها اولاد حقيقى من هستند و من از اين مى‌گريم که چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند که در اثر نکوبيدن آبله بميرند

روحش شاد یادش گرامی

2010-01-19T22:56:00.000-08:00

آیا شمشیر اسلام را

بر گردن خود احساس می کنید

در باره ی پیشنهاد پنج ماده ای آقای کروبی

پ. پیمان

جناب آقای کروبی، شهامت نسبی شما در حکومت جمهوری اسلامی ستودنی است. اما شما دچار یک اشتباه اساسی هستید. این اشتباه گریبان مبارزین بسیاری از اصلاح طلبان اسلامی را رها نکرده و متاسفانه پس از سی سال حاکمیت الله و حکومت ولایت فقیه بحران اندیشه در شما حل نشده است. تا زمانی که شما به این مساله ی مهم واقف نشوید که سیاست و دین را نباید مخلوط کرد و از احکام ۱۴۰۰ سال پیش سیاست برای امروز مردم نباید بیرون آورد، شما به خواست های انسانی که به آن معتقد هستید نخواهید رسید

آقای کروبی انقلاب اسلامی از ریل های خود خارج نشده است . انقلاب اسلامی و فرزند آن جمهوری اسلامی

همین است که شما با آن مواجه هستید. آقای کروبی شما و همفکران و دوستان شما هستند که به دلایل متعدد از ریل انقلاب اسلامی خارج شده و حرف های دیگری جز حرف های حکومت جبار و ضد مردمی می زنید. آقای کروبی شما در اشتباه هستید که حاکمان را متهم می کنید که اسلامی عمل نمی کنند. آن ها عین اسلام عمل می کنند و شما و دوستانتان و دیگر آزادیخواهان حرف هائی که میزنند مخالف انقلاب اسلامی اند و به همین جهت شما را ملحد و ضد انقلاب می نامند

آقای کروبی در ایران هرکس طرفدار آرا ی مردم باشد به این معنی اسنت که مخالف ولی فقیه است و کسی مخالف ولی فقیه باشد به معنی این است که مخالف ولی عصر است. کسی که مخالف ولی عصر است یعنی مخالف امام علی و محالف پیغمبر اسلام است . کسی که مخالف فرستاده خدا یعنی پیامبر اسلام است، یعنی مخالف الله است . شما خوب می دانید که در قرآن کسی که مخالف خدا باشد یعنی چه؟ شما و همه معتقدین شیعه می دانید که مخالفت با احکام قرآن و اسلام یعنی چه . پس در بهشت به روی سپاهیان اسلام و بسیجیان و لباس شخصی های متدین و حجت الا سلام های بیت امام و زندانبانان کهریزک، اوین و جمشید آباد و ... باز است

آقای کروبی عزیز شما انسان عزیزی هستید. فقط به نظر من یک اشکال فکری دارید و آن هم این است که آنچه که خود شما در باره ی سرکوب مردم در سی سال حکومت جمهوری اسلامی که بیش از بیست و نه سال آن از جانب شما و همفکرانتان ( گنجی ها، حجاریان ها، خاتمی ها، میرحسین موسوی ها، سروش ها، مهاجرانی ها و ... ) با سکوت بر گذار شد را از جانب عده ای اوباش و قانون شکن می دانید نه از ماهیت حکومت جمهوری اسلامی. آقای کروبی در زمان آیت الله خمینی هم به دستور ایشان هزاران انسان در زندان های جمهوری اسلامی که به قول ایشان از نعمات و رحمت الهی بوده است به رگبار گلوله های برادران مسلمان جان خود را از دست دادند و شما به خوبی می دانید که هیچ کدام آنها امروز هم آرامگاهی ندارند. من گاهی به شما و همفکران شما شک می کنم که چرا سرکوب های حکومت اسلامی را فقط به پس از انتخات کاهش می دهید. آیا می ترسید و یا شمشیر اسلام را بر گردن خود احساس می کنید؟

آقای کروبی تا زمانی که حکومت حمهوری اسلامی پا بر جاست همین است که می بینید. ممکن است که حاکمان امروزی از ترس مبارزات به حق مردم قدم کوچکی به عقب بردارد که آن هم برای مردم خوبست ولی در نهایت مردم در این حکومت جائی ندارند. اگر شما واقعا" می خواهید مردم حاکم بر سرنوشت خود باشند شعار انتخابات آزاد برای تعیین نوع حکومت و تدوین جدید قانون اساسی را با ۹۸ % مردم بخواهید. آقای کروبی به نظر من و تجربه تاریخی جمهوری اسلامی باید برود و سوم دین برای مردم دین باید باشد و سیاست باید برای مردم سیاست

تاریخ انتشار : ۲۱ دی ۱٣٨٨